Sénat conservateur

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Να μην συγχέεται με την σημερινή Γερουσία της Γαλλίας.

Ο Ναπολέων δέχεται τους αντιπροσώπους της Sénat conservateur στο Stadtschloss, Βερολίνο. 19 Νοεμβρίου 1806 (πίνακας του Ρενέ Τεοντόρ Μπερτόν, 1808)

Η Sénat conservateur ήταν ένα σώμα που συστάθηκε στη Γαλλία κατά την περίοδο του Υπατείας από το Σύνταγμα του Έτους Η'. Με το Tribunat και το Corps législatif, αποτελούσε μία από τις τρεις νομοθετικές συνελεύσεις του Διευθυντηρίου. Τα συντάγματα του Έτους Ι' και του Έτους ΙΒ' (18 Μαΐου 1804), θεσμοθετώντας την Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία, δεν έκανε τίποτα παρά ενίσχυσε την σημασία της Sénat conservateur.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Φυλάσσοντας το σύνταγμα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Συστημένο υπό την άμεση επιρροή του νέου ηγέτη του καθεστώτος, του Πρώτου Υπάτου Βοναπάρτη, το Σύνταγμα της 22ας frimaire έτους Η' (13 Δεκεμβρίου 1799) ήταν το πρώτο που δημιουργούσε μια γερουσία. Ο Βοναπάρτης επρόκειτο να δημιουργήσει αυτήν την "Sénat conservateur", επιφορτισμένη να επιβλέπει την επιβίωση του Συντάγματος, ενός στοιχείου κλειδιού στο καθεστώς του.

Η Sénat conservateur συνερχόταν στο Παλάτι του Λουξεμβούργου.

Η πρώτη γερουσία έπρεπε να συσταθεί από μόνο 60 inamovible (ακίνητα, δηλ. μόνιμα) μέλη, τουλάχιστον 40 ετών, στα οποία έπρεπε να προστεθούν δύο συμπληρωματικά μέλη κάθε έτος για δέκα έτη, καταλήγοντας με 20 συμπληρωματικά μέλη. Δεν υπήρχε πλέον κανένα ζήτημα εκλογών (ακόμη και έμμεσων) για να δημιουργηθεί αυτή η συνέλευση. Το Σύνταγμα προέβλεπε οι Sieyès και Roger-Ducos, ο απερχόμενοι δεύτερος κα τρίτος σύμβουλος, να γίνουν ex officio μέλη της Γερουσίας. In consultation with Cambacérès and Lebrun (the new second and third consuls directly designated by the Constitution), it also granted the outgoing consuls the privilege of choosing the majority of the Senate (ie 29 other senators). Αυτή η πλειοψηφία μετά πήρε τα υπόλοιπα μέλη. Η Γερουσία τότε στρατολόγησε η ίδια και ακολούθως ααντικατέστησε τα αποθανόντα μέλη επιλέγοντας μεταξύ τριών υποψηφίων που της παρουσιάζονταν από τον Πρώτο Ύπατο, το Tribunat κα το Corps législatif.

Η Ναπολεόντεια γερουσία συστάθηκε στο Παλάτι του Λουξεμβούργου, βασισμένη σε ένα ημικύκλιο εδρών που προστέθηκαν στο κεντρικό τμήμα του κτιρίου από τον αρχιτέκτονα του Παλατιού Σαλγκρέν – κατά τα αναφερόμενα στο Σύνταγμα, "Οι έδρες [της Γερουσίας] δεν [θα έπρεπε να] είναι δημόσιες". Η πρώτη Sénat conservateur περιελάμβανε πρώην μέλη των επαναστατικών συνελεύσεων (François de Neufchateau, Garat, Lanjuinais), as well as scholars (Monge, Lagrange, Lacépède, Berthollet), φιλοσόφους (Cabanis), ακόμη και τον εξερευνητή Bougainville και τον ζωγράφο Vien, μέλος του Ινστιτούτου.

η εποχή της "Sénatus-consulte"s[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Letterhead

Βλέπε επίσης:Sénatus-consulte Το έτος Ι' (1802), μια αναθεώρηση του Συντάγματος νίσχυσε τις θέσεις των γερουσιαστών. έκτοτε η Γερουσία θα κυβερνούσε μέσω πράξεων που είχαν νομοθετική ισχύ, γνωστές ως "sénatus-consultes", σε όλα τα θέματα που δεν προβλέπονταν από το Σύνταγμα και χρειάζονταν πολιτική δράση από το καθεστώς. Η διαδικασία χρησμοποιήθηκε, για παράδειγμα, για την αμνηστία του 1802 για τους emigrés.

Ο αριθμός των γερουσιαστών ανέβηκε στους 120. Ο Πρώτος Ύπατος Βοναπάρτης έλεγχε απευθείας την δραστηριότητα της γερουσίας και την σύνθεση – την συγκαλούσε, προέδρευε σε αυτήν, διατηρούσε το δικαίωμα να την παρουσιάζει με τους υποψηφίους της, προσωπικά όριζε τρεις υποψηφίους από μια λίστα πολιτών που εκέγονταν από τα εκλεκτορικά κολλέγια και μπορούσε έπίσης να ονομάσει κάποιους γερουσιαστές με δική του πρωτοβουλία.

Παραδείγματα "Sénatus-consulte"s[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η πρώτη σελίδα του Συντάγματος του Έτους Ι'.
  • Sénatus-consulte du 22 Ventôse An X (13 Μαρτίου 1802) σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο η ανανέωση των πρώτων τεσσάρων πέμπτων του Corps législatif και του Tribunat θα γινόταν το έτος Ι', και τα 3 επόμενα έτη
  • Sénatus-consulte du 6 Floréal An X (26 Απριλίου 1802) σχετικά με τους émigré
  • Sénatus-consulte du 14 Thermidor An X (2 août 1802), που ανακήρυσσε τον Ναπολέοντα "Πρώτο Ύπατο ισοβίως"
  • Sénatus-consulte organique du 16 Thermidor an X (4 August 1802), on the Constitution
  • Sénatus-consulte organique du 8 Fructidor an X (26 August 1802), reuniting Elba into the territory of the French Republic
  • Sénatus-consulte du 8 Fructidor an X (26 Αυγούστου 1802) relating to the classification of the members of the Corps législatif "en séries", and the means of reducing the members of the Tribunat
  • Sénatus-consulte du 8 Fructidor an X (26 Αυγούστου 1802), relating to the terms under which the "sénatus-consulte" pronouncing the dissolution of the Corps législatif and/or the Tribunat would be edited
  • Sénatus-consulte du 10 Fructidor An X (28 Αυγούστουt 1802), designating the towns whose mayors would be present at the oath-taking of any citizen named to succeed the first consul
  • Sénatus-consulte organique du 24 Fructidor an X (11 Σεπτεμβρίου 1802), reuniting the departments of Pô, Doire, Marengo, la Sezia, la Stura and Le Tanaro into the territory of the French Republic
  • Sénatus-consulte du 26 Vendémiaire An XI (18 Οκτωβρίου 1802), suspending jury functions in several departments during years XI and XII
  • Sénatus-consulte organique du 26 Vendémiaire An XI (18 Οκτωβρίου 1802), relating to foreigners becoming naturalised French citizens, for services rendered to the Republic, importing of useful inventions or the foundation of major establishments.
  • Sénatus-consulte du 8 Ventôse an XII (28 Φεβρουαρίου 1804), suspending jury functions for treason trials for years XII and XIII.
  • Sénatus-consulte du 27 mars 1805, concerning the grant of French citizenship to prince Camillo Filippo Ludovico Borghese
  • Sénatus-consulte du 9 septembre 1805, on the reestablishment of the Gregorian Calendar
  • Sénatus-consulte organique du 28 octobre 1805, concerning the return of Gênes, etc., into the French Empire, and the deputations to furnish to the Corps législatif by the departments of Gênes, Montenotte and les Apennins

Μια ευνοημένη ελίτ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

In January 1803 Napoleon created the system of sénatoreries, which ensured the senators' complete compliance and docility. From June 1804 onwards, these were granted to 36 senators and made these senators regional "super-préfets". They gave these senators the right, during their own lifetime, to have a residential palace (a château or a former episcopal palace) and to annual revenue from 20,000 to 25,000 francs – doubling ordinary senatorial pay. For example, Berthollet received the sénatorerie of Montpellier, occupied the bishop's palace at Narbonne and received an annual revenue of 22,690 francs.

Άνοδος και πτώση ενός αυτοκράτορα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πίνακας του Ζωρζ Ρουζέ που απεικονίζει τον Ναπολέοντα στο Saint-Cloud να λαμβάνει το sénatus-consulte που τον ανακηρύσσει Αυτοκράτορα των Γάλλων (1804).

Το Σύνταγμα του Έτους ΙΒ' (1804) ανακήρυσσε την Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία και αύξανε την εξάρτηση της γερουσίας από τον Ναπολέοντα (πλέον αυτοκράτορα) ακόμη περισσότερο. Οι επιβραβεύσεις του Ναπολέοντα προς τους γερουσιαστές του εγιναν όλο και συχνότερες, όπως και η πίστη των γερουσιαστών προς εκείνον. Έτσι, στις 1 Ιανουαρίου 1806, in homage to these "sages de l’Empire" (wise-men of the Empire), the emperor granted the senators 54 enemy flags. The "sénateur maréchal d’Empire" Pérignon then enthusiastically proposed the construction of a triumphal arch to the glory of the emperor, a suggestion warmly backed by his colleagues, including senator Lacépède.

Napoléon summoned into the Senate the French princes, the Great Dignitatries and all his choicest friends, with no limit on numbers. He granted this to his brother Joseph, but also to Cambacérès, Chaptal, Fouché, Fontanes, Tronchet and generals such as Caulaincourt and Duroc. Laden with Napoleon's favours, the senators nonetheless proclaimed his fall on 3 April 1814 and summoned Louis XVIII to take the throne.

Πρόεδροι της Sénat conservateur[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αββάς Σιεγιές, πρόεδρος της Sénat conservateur 1799-1801.
Ο Bernard Germain de Lacépède, πρόεδρος της Sénat conservateur 1811-1813.

Υπατεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αυτοκρατορία[1][Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Almanach impérial pour l'année 1813, par Testu, 1813, Paris Sur Gallica

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Histoire critique du Sénat Conservateur depuis sa création en nivose an VIII jusqu'à sa dissolution en avril 1814, par René Jean Durdent, 1815.
  • Les grands corps politiques de l'État : biographie compléte des membres du Sénat, du Conseil d'État et du Corps Législatif, par un ancien député, Paris, E. Dento