Ρενέ Α΄ της Νάπολης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ρενέ
Rene1ofNaples.jpg
Βασιλιάς της Νάπολης
Περίοδος εξουσίας
1435 - 1442
Προκάτοχος Ιωάννα Β' της Νάπολης
Διάδοχος Αλφόνσος Ε' της Αραγωνίας
Βασιλιάς της Ιερουσαλήμ
Περίοδος εξουσίας
1435 - 10 Ιουλίου 1480
Προκάτοχος Ιωάννα Β' της Νάπολης
Διάδοχος Κάρολος Ε' του Ανζού
Βασιλιάς της Αραγωνίας
Περίοδος εξουσίας
1466 - 1472
Προκάτοχος Ιωάννης Β' της Αραγωνίας
Διάδοχος Ιωάννης Β' της Αραγωνίας
Βασιλικός Οίκος Οίκος των Βαλουά-Ανζού
Γέννηση 16 Ιανουαρίου 1409
Ανζέρ, Γαλλία
Θάνατος 10 Ιουλίου 1480 (71 ετών)
Αιξ-αν-Προβάνς, Γαλλία
Πατέρας Λουδοβίκος Β΄ του Ανζού
Μητέρα Γιολάντα της Αραγωνίας
Σύζυγος Ισαβέλλα της Λωρραίνης
Ιωάννα του Λαβάλ

Ο Ρενέ Α΄ της Νάπολης ή Ρενέ του Ανζού (16 Ιανουαρίου 1409 - 10 Ιουλίου 1480) ήταν δούκας του Ανζού, κόμης της Προβηγκίας (1434-1480), κόμης του Πεδεμοντίου, δούκας του Μπαρ (1430-1480), δούκας της Λωρραίνης (1431-1453), βασιλιάς της Νάπολης (1438-1442), τιτλούχος βασιλιάς της Νάπολης (1442-1480), βασιλιάς της Ιερουσαλήμ (1435-1480) και της Αραγωνίας (1466-1472). Ήταν πατέρας της Μαργαρίτας του Ανζού, συζύγου του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου ΣΤ΄, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στον πόλεμο της διαδοχής των Ρόδων.

Ο ιστορικός Ντέσμοντ Σιούαρντ τον αποκαλεί σαν έναν από τους θεαματικότερους Ευρωπαίους βασιλείς τον 15ο αιώνα.

Ανδριάντας του βασιλιά της Νάπολης Ρενέ Α΄

Δεύτερος γιος του βασιλιά της Νάπολης Λουδοβίκου Β΄ του Ανζού και της Γιολάντας της Αραγωνίας. Ο Λουδοβίκος Β΄ πέθανε (1417) και οι γιοί του, ταυτόχρονα με τον γαμπρό τους ήρθαν υπό την κηδεμονία της μητέρας του Γιολάνδης της Αραγωνίας. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Λουδοβίκος Γ΄ τον διαδέχθηκε στο στέμμα της Αραγωνίας και στο δουκάτο του Ανζού, ενώ ο Ρενέ έγινε γνωστός ως κόμης του Γκιζ. Παντρεύτηκε (1419) την Ισαβέλλα, κόρη του Καρόλου Β΄ της Λωρραίνης, διεκδικώντας το δουκάτο.

Ο Ρενέ ήταν τότε μόλις 10 ετών και ήρθε το δουκάτο υπό την επίβλεψη του Καρόλου Β΄ και του Λουδοβίκου, καρδιναλίου του Μπαρ. Ενώθηκε (1429) με τον Γαλλικό στρατό στη Ρεμς και ήταν παρών στην στέψη του Γάλλου βασιλιά Καρόλου Ζ΄. Όταν πέθανε ο Λουδοβίκος του Μπαρ (1430) ο Ρενέ έμεινε μοναδικός κυρίαρχος στο δουκάτο ενώ με τον θάνατο του πεθερού του κληρονόμησε και την Λωρραίνη. Αλλά το δουκάτο διεκδικούσε ο αρσενικός απόγονος της οικογένειας Αντώνιος του Βοδεμόν, που με βοήθεια των Βουργουνδών, νίκησε τον Ρενέ στο Μπουλνιεβίλ (1431). Ο Ρενέ έμενε υπό ομηρία, η βασίλισσα Ισαβέλλα προσπαθούσε να εξαγοράσει την ελευθερία του και αυτό έγινε τον Απρίλιο 1432 αφού ανταλλάχθηκε στην ομηρία με τους γιους του Ιωάννη και Λουδοβίκο του Ανζού.

O τίτλος του δούκα της Λωρραίνης επιβεβαιώθηκε από τον κυρίαρχο του, τον Γερμανό αυτοκράτορα Σιγισμούνδο, στη Βασιλεία της Ελβετίας (1434). Αυτό έφερε την οργή του δούκα της Βουργουνδίας Φίλιππου του Καλού, που απαιτούσε να επιστρέψει στην φυλακή, από την οποία είχε απελευθερωθεί δύο χρόνια αργότερα με ψηλότατα λύτρα.

Εγκαταστάθηκε βασιλιάς στην Νάπολη μετά τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του δούκα Λουδοβίκου Γ΄, και της βασίλισσας Ιωάννας Β΄, που τον είχε ορίσει διάδοχο της. Ο γάμος της Μαρίας της Βουργουνδίας, ανιψιάς του Φιλίππου, με τον μεγαλύτερο γιο του Ρενέ, Ιωάννη Β΄ του Ανζού, έφερε ειρήνη ανάμεσα στις δύο χώρες.

Αφού επισκέφτηκε τις κομητείες του Ανζού και της Προβηγκίας έπλευσε (1348) για την Νάπολη.

Απώλεια της Νάπολης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ρενέ Α΄ και Ιωάννα του Λαβάλ

Εκμεταλλευόμενος την αιχμαλωσία του Ρενέ ο βασιλιάς Αλφόνσος Ε΄ της Αραγωνίας που διεκδικούσε το βασίλειο της Νάπολης, ήταν έτοιμος να καταλάβει τη Σικελία. Το 1441, μετά από εξάμηνη πολιορκία κυρίευσε την Νάπολη. Ο Ρενέ την ίδια χρονιά επέστρεψε στην Γαλλία, διατήρησε τον τίτλο του βασιλιά, αλλά δεν κατόρθωσε να ανακαταλάβει το βασίλειο του. Όλες οι προσπάθειες του απέτυχαν με την μητέρα του να πεθαίνει (1442). Ο Ρενέ πήρε μέρος στις διαπραγματεύσεις με την Αγγλία στο Τουρ (1444) και κλείστηκε ειρήνη που επισφραγίστηκε στο Νανσύ με τον γάμο της μεγαλύτερης κόρης του Μαργαρίτας με τον βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκο ΣΤ΄.

Ο Ρενέ υπερίσχυσε στην διοίκηση της Λωρραίνης τον Ιωάννη δούκα της Καλαβρίας, που είχε τυπικά μόνο τον τίτλο ως διάδοχος της βασίλισσας Ισαβέλλας (1453). Είχε την εμπιστοσύνη του βασιλιά Καρόλου Ζ΄ που τον συνόδευσε σε πολλές εκστρατείες όπως στην Ρουέν (1449).

Μετά τον δεύτερο γάμο του με την Ιωάννα του Λαβάλ, κόρη του Γκυ ΙΔ΄ του Λαβάλ και της Ισαβέλλας της Βρεττάνης, ο Ρενέ πήρε ενεργό ρόλο στις κρατικές υποθέσεις. Η οικογένεια της τον εμπιστεύθηκε λόγω της μεγάλης του ηλικίας.

Το 1466 οι εξεγερμένοι Καταλανοί πρόσφεραν το βασίλειο της Αραγωνίας στον Ρενέ και ο δούκας της Καλαβρίας προχώρησε στην κατάληψη του, αλλά πέθανε στην Βαρκελώνη κάτω από υπόνοιες δηλητηριασμού. Ο μεγαλύτερος γιος του, Νικόλαος, πέθανε πρόωρα (1473) επίσης κάτω από υπόνοιες δηλητηριασμού.

Η κόρη του Ρενέ, Μαργαρίτα, συμμετείχε στον πόλεμο των δύο Ρόδων (1471), αλλά ηττήθηκε ο σύζυγος και ο αδελφός της σκοτώθηκε, ενώ η ίδια πιάστηκε αιχμάλωτη και απελευθερώθηκε από τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ της Γαλλίας (1476). Ο Ρενέ αρρώστησε (1474) και αποσύρθηκε αφήνοντας το Μπαρ στον εγγονό του Ρενέ Β΄ της Λωρραίνης, το Ανζού και την Προβηγκία στον ανιψιό του Κάρολο κόμη του Μαιν. Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ κυρίευσε το Ανζού και το Μπαρ ζητώντας του να τα ανταλλάξει για μια αποζημίωση. Ο Ρενέ αρνήθηκε αλλά αργότερα προσαρτήθηκαν το Ανζού και η Προβηγκία.

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την πρώτη σύζυγο του Ισαβέλλα της Λωρραίνης παιδιά του ήταν :

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προκάτοχος:
Κάρολος Β΄
Δούκας της Λωρραίνης
14311453
Διάδοχος:
Ιωάννης Β΄
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα René of Anjou της Αγγλόγλωσσης Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).