Πριονόψαρο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Το Πριονόψαρο είναι ψάρι των αλμυρών υδάτων, το οποίο ανήκει στο γένος Pristis, της οικογένειας των πριστίδων και τάξης των σελαχομόρφων, αριθμεί, περίπου, πέντε είδη. Τα σημαντικότερα από αυτά είναι τα είδη:Pristis pristis, Pristis pectinata, Pristis microdon. 
Όλα τα είδη κινδυνεύουν με εξαφάνιση λόγω της παράνομης αλιείας τους και της καταστροφής του φυσικού τους περιβάλλοντος. Γενικά, είναι ένα "δειλό" ψάρι, όμως, γίνεται επικίνδυνο όταν του επιτεθούν.

Εξωτερικά Χαρακτηριστικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το πριονόψαρο, αν και μοιάζει με καρχαρία, ανήκει στα σελάχια. Έχει καφέ-λαδί-γκρίζο χρώμα στην ράχη και λευκό στην κοιλιά. Το χαρακτηριστικό γνώρισμα του ψαριού αυτού είναι το μακρύ ρύγχος του, το οποίο μοιάζει με πριόνι. Το μήκος του φτάνει τα 2 με 9 μέτρα και καλύπτεται από μικρά λέπια.

Τροφή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το πριονόψαρο τρέφεται, κυρίως, με μικρά ψάρια και καρκινοειδή. Προμηθεύεται την τροφή του ψάχνοντας στην άμμο ή στην λάσπη του βυθού, είτε χτυπώντας ψάρια που είναι συγκεντρωμένα σε κοπάδια με την βοήθεια του ρύγχους του.

Τόπος Διαβίωσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το πριονόψαρο ζει σε τροπικές θάλασσες.

Είδη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Pristis pristis: Το βάρος του φτάνει τα 700 κιλά΄, κατά μέσο όρο, και το μήκος του τα 4 με 9 μέτρα. Ζει στα παράκτια θερμά νερά του Ατλαντικού και μερικές φορές φτάνει εώς την Μεσόγειο θάλασσα. Επίσης, συναντάται στον Ειρηνικό Ωκεανό, στην περιοχή της Αυστραλίας.


Pristis microdon: Το μήκος του φτάνει τα 6 μέτρα. Συναντάται στις τροπικές ζώνες και των τριών ωκεανών.


Pristis pectinatus: Το μήκος του φτάνει τα 4 μέτρα περίπου. Συναντάται στις τροπικές ζώνες και των τριών ωκεανών.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

http://www.emprosnet.gr/emprosnet-archive/8b390aef-fd00-4c7a-9344-8eb8cf2b19ec

http://www.ygeiaonline.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=45037:prionocaro

Βιβλιογραφία: Εγκυκλοπαίδεια "Νεα Δομή", Εκδόσεις «ΔΟΜΗ», Αθήνα, 1996, τόμος 29