Περιπατητική Σχολή

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Η Σχολή του Αριστοτέλη σε πίνακα της δεκαετίας του 1880
Ιδρυτής της Περαπατητικής Σχολής ήταν ο Αριστοτέλης.

Περιπατητική Σχολή ονομάσθηκε συμβατικά η φιλοσοφική σχολή την οποία ίδρυσε ο Αριστοτέλης στην Αθήνα το 355 π.Χ.. Βρισκόταν κοντά στο ναό του Λυκείου Απόλλωνα, ανάμεσα στο Λυκαβηττό και στον ποταμό Ιλισό. Εκεί βρισκόταν και το Γυμναστήριο Λύκειον, το οποίο έδωσε αρχικά την ονομασία σε ολόκληρη τη σχολή· αργότερα το Λύκειο του Αριστοτέλη ονομάστηκε Περίπατος, από τη συνήθεια του δασκάλου και των μαθητών και των μαθητών του να συζητούν περπατώντας στη στεγασμένη πλευρική στοά τα μέλη της σχολής ονομάστηκα περιπατητικοί.

Γενικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αρχικά, η σχολή είχε και θρησκευτικό χαρακτήρα, καθώς ήταν αφιερωμένη στην λατρεία των Μουσών. Η κατεύθυνση της σχολής, μετά τον θάνατο του Αριστοτέλη, βασίστηκε κυρίως στον εμπειρισμό και χαρακτηρίστηκε από την πολυμάθεια. Μετά την έκδοση των έργων του Αριστοτέλη και του Θεοφράστου στρέφει όλη τη δραστηριότητά της στο σχολιασμό και στον υπομνηματισμό τους.[1]

Φιλοσοφικές τάσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εμπειρισμός και πολυμάθεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι πλέον γνωστοί περιπατητικοί φιλόσοφοι ήταν ο Θεόφραστος, ο Εύδημος ο Ρόδιος, ο Αριστόξενος ο Ταραντίνος, ο Δικαίαρχος, ο Κλέαρχος ο Σολεύς, Εχεκρατίδης και ο Δημήτριος ο Φαληρεύς. Ο εμπειρισμός ως τάση ενισχύθηκε κατά τους ελληνιστικούς χρόνους με κύριο εκφραστή τον Στράτωνα τον Λαμψακηνό (288-269 π.Χ.), ενώ στην κατεύθυνση της πολυμάθειας συνέχισαν ο Έρμιππος, ο Σωτίων, ο Σάτυρος, ο Ηρακλείδης ο Λέμβος, ο Αγαθαρχίδης και ο Δημήτριος ο Βυζάντιος.

Συνδιαλλαγή με άλλα φιλοσοφικά ρεύματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τη συνδιαλλαγή με άλλα φιλοσοφικά ρεύματα επιχείρησαν ο Ιερώνυμος ο Ρόδιος, ο Κριτόλαος, ο Διόδωρος ο Τύριος κ.α. Αργότερα οι περιπατητικοί φιλόσοφοι στράφηκαν στα ίδια τα έργα του Αριστοτέλη, όπως ο Ανδρόνικος ο Ρόδιος.

Σχολαστικοί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από τους σχολαστικούς ξεχώρισαν ο Αλέξανδρος ο Αφροδισιεύς. Άλλοι περιπατητικοί αυτής της περιόδου (1ος-2oς αι. μ.Χ.) ήταν ο Ξέναρχος από την Σελεύκεια, ο Νικόλαος Δαμασκηνός, ο Αλέξανδρος ο Αιγαίος, ο Πτολεμαίος Χέννος, ο Άδραστος ο Αφροδισεύς και ο Ερμίνας. Υπό την επίδραση των Περιπατητικών βρίσκονταν τόσο ο αστρονόμος Κλαύδιος Πτολεμαίος όσο και ο γιατρός Γαληνός. Περιπατητικοί φιλόσοφοι της τελευταίας περιόδου (3oς - 6ος μ.Χ.) ήταν ο Ανατόλιος ο Αλεξανδρεύς, ο Θεμίστιος και ο Δώρος.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Κυριάκος Τσαντσάνογλου, «Παιδεία-Ανώτερη εκπαίδευση», Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τομ.Ε΄, (1974), σελ.277

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]