Ναός της Αγίας Ειρήνης
Ο ναός της Αγίας Ειρήνης, ήταν ελληνική χριστιανική εκκλησία στην Κωνσταντινούπολη. Σήμερα το μνημείο είναι γνωστό με το ομόνυμο όνομα ως μουσείο στο παλάτι Τοπ Καπί.
Πίνακας περιεχομένων |
[Επεξεργασία] Τοποθεσία του ναού
Η εκκλησία βρίσκεται κοντά στον ναό της Αγίας Σοφίας. Ανάμεσα στις δύο αυτές εκκλησίες είναι πλατιά λεωφόρος, στην οποία ο Ιουστινιανός είχε κτίσει τον ξενώνα του Σαμψών, τον οποίο συχνά αναφέρουν τα Βυζαντινά χρονικά. Υπήρχαν και άλλες δύο εκκλησίες με το ίδιο όνομα. Η μία στην βόρεια παραλία της πόλης, η άλλη στον Γαλατά.
[Επεξεργασία] Περιγραφή του ναού
Κοντά στην εκκλησία ήταν δύο ασκητήρια, τα οποία πυρπολήθηκαν μαζί με τον νάρθηκα και τον ξενώνα του Σαμψών 32 χρόνια μετά την ανίδρυση της εκκλησίας. Από τις αφηγήσεις των ιστορικών του Βυζαντίου συμπεραίνουμε ότι τότε δεν χωρίζονταν δια τείχους από την Αγία Σοφία. Πάνω από το θυσιαστήριο ήταν μεγάλος σταυρός επί του τρούλου της κόγχης και κοντά στο ιερό το καλούμενο φρέαρ.
[Επεξεργασία] Ιστορία του ναού
Η εκκλησία αυτή κτίστηκε από τον Μέγα Κωνσταντίνο και ονομάζονταν και «Πατριαρχείο». Μέχρι το έτος 360, και πριν την κατασκευή της Αγίας Σοφίας, ήταν η μητρόπολη της Κωνσταντινούπολης. Καταστράφηκε για πρώτη φορά από τον αγελαίο και συρφετό όχλο στην Στάση του Νίκα επί Ιουστινιανού, για να ξαναοικοδομηθεί στην ίδια θέση από τον αυτοκράτορα αυτόν. Ο νάρθηκας ξανακάηκε μαζί με τα δύο κοντινά ασκητήρια και τον ξενώνα του Σαμψών λίγα χρόνια μετά την ανοικοδόμηση της εκκλησίας. Η εκκλησία δεν είχε δικούς της ιερείς, αλλά και εκεί ιερουργούσαν οι ιερείς της Αγίας Σοφίας. Συνήθως παρευρίσκονταν και ο Πατριάρχης, ο οποίος στην Αγία Σοφία λειτουργούσε μόνο στις μεγάλες δεσποτικές εορτές, παρόντων και των βασιλέων. Στην εκκλησία αυτή συγκροτήθηκε επί Θεοδοσίου του μεγάλου η δευτέρα οικουμενική σύνοδος, γιαυτό και έχει μείνει αξιοσέβαστη τόσο στο Βυζάντιο όσο και στους ξένους. Αργότερα ο ναός έπαψε να λειτουργεί και μετατράπηκε σε αποθήκη όπλων. Στον περίβολο του ναού βρίσκεται αρχαιολογικό μουσείο.
[Επεξεργασία] Πηγές
- Αλέξανδρος Πασπάτης (1877). Βυζαντιναί μελέται Τοπογραφικαί και ιστορικαί. Κωνσταντινούπολη: Τυπογραφείο Αντωνίου Κορομηλά, Βιβλιοπωλείο των Αδελφών Δεσπάστα. http://www.archive.org/details/vyzantinaimelet00unkngoog. Ανακτήθηκε την 1 Σεπτεμβρίου 2009.
- Αλεξάντερ Βαν Μίλλινγκεν (1840 – 1915) (1912). Byzantine Churches In Constantinople Their History And Architecture. London: Macmillan And Co.. σελ. 83-104. http://www.archive.org/details/byzantinechurche014623mbp. Ανακτήθηκε την 10 Δεκεμβρίου 2011.
