Μαρία των Μεδίκων

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Μαρία των Μεδίκων
0 Marie de Médicis - Frans Pourbus le Jeune - Louvre (INV1710) - (2).JPG
Βασίλισσα της Γαλλίας
Περίοδος εξουσίας
17 Δεκεμβρίου 160014 Μαΐου 1610
Στέψη Βασιλική Σαιν-Ντενί
Προκάτοχος Μαργαρίτα της Γαλλίας
Διάδοχος Άννα της Αυστρίας
Βασιλικός Οίκος Οίκος των Μεδίκων
Γέννηση 26 Απριλίου 1573
Παλάτσο Πίττι, Φλωρεντία, Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης
Θάνατος 3 Ιουλίου 1642 (69 ετών)
Κολωνία, Γερμανία
Τόπος ταφής Βασιλική Σαιν-Ντενί, Παρίσι, Γαλλία
Πατέρας Φραγκίσκος Α΄ των Μεδίκων
Μητέρα Ιωάννα της Αυστρίας
Σύζυγος Ερρίκος Δ΄ της Γαλλίας
Επίγονοι Λουδοβίκος ΙΓ΄ της Γαλλίας
Ελισάβετ, βασίλισσα της Ισπανίας
Χριστίνα, Δούκισσα της Σαβοΐας
Γκαστόν της Ορλεάνης
Ενριέττα Μαρία της Γαλλίας
Υπογραφή 1622 signature of Queen Marie de Médicis of France.png
Μαρία των Μεδίκων

Η Μαρία των Μεδίκων (Maria de' Medici, 26 Απριλίου 1573 - 3 Ιουλίου 1642) ήταν βασίλισσα της Γαλλίας, δεύτερη σύζυγος του βασιλέως της Γαλλίας Ερρίκου Δ΄ και αντιβασίλισσα μετά τη δολοφονία του (1610) για λογαριασμό του ανήλικου βασιλιά Λουδοβίκου ΙΓ΄.

Γεννήθηκε στην Ιταλική πόλη της Φλωρεντίας, κόρη του Φραγκίσκου Α΄ των Μεδίκων, μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και της Ιωάννας, αρχιδούκισσας της Αυστρίας. Πανέμορφη στα νιάτα της, έγινε σύζυγος του βασιλιά, αφού πρώτα πήρε το διαζύγιο με την πρώτη σύζυγο του, Μαργαρίτα των Βαλουά. Η τεράστια προίκα της περιελάμβανε 600.000 κορώνες και τον αμέσως επόμενο χρόνο μετά τον γάμο γέννησε στο Φονταινεμπλώ τον διάδοχο Λουδοβίκο.

Ο γάμος δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχής, καθώς αμέσως ήρθε σε διαμάχες με τις ερωμένες του συζύγου της με εκφράσεις που σόκαραν τους Γάλλους αυλικούς. Μεγαλύτερη διαμάχη της ήταν με την Αικατερίνη Εριέττα του Μπαλζάκ, στην οποία ο βασιλιάς Ερρίκος είχε υποσχεθεί γάμο μετά τον θάνατο της επίσημης ερωμένης του, Γαβριέλλα του Εστρέ. Αντί γι' αυτήν, ο βασιλιάς παντρεύτηκε την Μαρία, με αποτέλεσμα να υπάρχουν στο παρασκήνιο σκληροί καυγάδες μεταξύ των δύο γυναικών. Ο βασιλιάς απέφυγε να υποστηρίξει ανοιχτά την σύζυγό του, μέχρι που αυτή του ζήτησε να επαναφέρει από την εξορία την πρώτη σύζυγό του, Μαργαρίτα των Βαλουά.

Όσο ζούσε ο σύζυγός της δεν έδειχνε κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα κρατικά θέματα. Μετά την δολοφονία του έγινε αντιβασιλιάς (1610) και επίτροπος του ανήλικου διαδόχου, εξορίζοντας την Κατερίνα - Εριέττα του Μπαλζάκ.

Αποτυχημένη αντιβασιλεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Απέλυσε τον πιο έμπιστο υπουργό του Ερρίκου Δ΄, δούκα του Συλλύ (Sully). Ενώ οι αντιπρόσωποι της Καθολικής Εκκλησίας ήλπιζαν να πιέσουν την καταδίωξη των Προτεσταντών στην Γαλλία, η Μαρία, ως μισή Αψβούργα, ακολούθησε φιλο-Αψβουργική πολιτική. Τακτοποίησε τον γάμο των παιδιών της, του μέλλοντα βασιλιά Λουδοβίκου και της Ελισάβετ, με μέλη της Αψβουργικής Ισπανικής βασιλικής οικογένειας. Η κατασκευή, διακόσμηση, επίπλωση του ανακτόρου του Λουξεμβούργου, αναφερόμενου και ως παλάτι των Μεδίκων, ήταν το κύριο καλλιτεχνικό της ενδιαφέρον. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1612 με διακοσμήσεις του Σαλομόν ντε Μπροσσέ, ενώ ζωγράφος ορίστηκε ο Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς.

Κάτω από την κακή της διακυβέρνηση, οι πρίγκιπες της βασιλικής οικογένειας εξεγέρθηκαν το 1614 και η Μαρία, αισθανόμενη αδυναμία, προσπάθησε να τους ικανοποιήσει. Ο κυριότερος από αυτούς, ο Ερρίκος Β΄ των Βουρβόνων του Κοντέ, την πίεσε να συγκαλέσει το Γενικό συμβούλιο. Αλλά η δύναμή της ανέβηκε ξανά με την άνοδο του έμπιστου συμβούλου της Ρισελιέ. Όμως το 1617, ο γιος της Λουδοβίκος, φτάνοντας στην κατάλληλη ηλικία, ανέλαβε τις νόμιμες εξουσίες του και ήρθε σε ρήξη μαζί της. Εγκατέλειψε την φιλο-Αψβουργική πολιτική της, διέταξε την εκτέλεση του Κοντσίνι, εξόρισε την βασίλισσα στο ανάκτορο του Μπλουά και διόρισε τον Ρισελιέ καρδινάλιο.

Μετά από δύο χρόνια αιχμαλωσίας, η Μαρία δραπέτευσε από τον πύργο το 1619 και ενώθηκε με τον γιο της Γκαστόν, που επαναστάτησε κατά του αδελφού του. Η κίνηση απέτυχε, αλλά ο βασιλιάς Λουδοβίκος συμφιλιώθηκε με τη μητέρα του με την επέμβαση του Ρισελιέ, παραχωρώντας σε αυτή μια μικρή αίθουσα στο Ανγκέρ.

Οριστική εξορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά τη δίκη του ευνοουμένου του, δούκα του Λυν, ο βασιλιάς Λουδοβίκος άφησε τον εαυτό του σε πλήρη υποταγή στον Ρισελιέ. Η Μαρία τότε προσπάθησε να εκτοπίσει τον Ρισελιέ με πραξικόπημα εναντίον του. Μετά τον θρίαμβο του Ρισελιέ εξορίστηκε στο Κομπιέν (1630) και από εκεί δραπέτευσε στο Άμστερνταμ (1638). Εκεί έγινε ενθουσιωδώς δεκτή με μεγαλοπρεπείς εκδηλώσεις. Για τις εκδηλώσεις δημιουργήθηκε κατασκευή στο νησάκι του ποταμού Άμστελ και ο δήμαρχος της πρόσφερε ένα μεγαλοπρεπές Ινδονησιακό γεύμα.

Το 1642 η Μαρία πέθανε στην Κολωνία.


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Marie de' Medici της Αγγλόγλωσσης Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).