Μανάμ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: 4°04′39″S 145°02′21″E / 4.07750°S 145.03917°E / -4.07750; 145.03917

Μανάμ
Δορυφορική φωτογραφία του Μανάμ, τις 10 Ιουλίου 2009
Γεωγραφία
Τοποθεσία θάλασσα του Μπίσμαρκ
Έκταση 83 km2
Υψόμετρο 1.807 m
Χώρα
Δημογραφικά
Πληθυσμός 10.677 (απογραφής 2005)

Το Μανάμ (Manam) είναι νησί που βρίσκεται στη θάλασσα του Μπίσμαρκ, βορειοανατολικά των ακτών της Παπούα-Νέα Γουινέα. Το νησί δημιουργήθηκε εξαιτίας της ηφαιστειακής δραστηριότητας του Μανάμ, το οποίο είναι από τα πιο ενεργά ηφαίστεια της χώρας. Τον 20ο αιώνα το ηφαίστειο εξερράγει 23 φορές.[1] Το ψηλότερο σημείου του νησιού είναι η κορυφή του ηφαιστείου, σε υψόμετρο 1.807 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.[2] Το νησί σήμερα είναι ακατοίκητο, επείδη οι κάτοικοί του, περίπου 10.000 άτομα δεν έχουν επιστρέψει σε αυτό μετά την εκκένωση του νησιού το 2004 λόγω ισχυρών εκρήξεων του ηφαιστείου.

Το Μανάμ έχει διάμετρο περίπου 10 χιλιόμετρα και απέχει από τις ακτές της Νέας Γουινέας περίπου 13 χιλιόμετρα. Το ηφαίστειο αποτελείται από ανδεσίτη και βασάλτη. Από την κορυφή του ηφαιστείου ξεκινούν ακτινωτά και σε απόσταση 90 μοιρών η μία από την άλλη, τέσσερις κοιλάδες, οι οποίες φτάνουν σχεδόν μέχρι τους πρόποδες του βουνού. Στην γυμνή από βλάστηση κορυφή του ηφαίστειου βρίσκονται δύο κώνοι, και οι δύο ενεργοί, από τους οποίους ο νοτιότερος είναι πιο δραστήριος.[2]

Ηφαιστειακή δραστηριότητα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατανομή του διοξειδίου του θείου που παρήχθει από την έκρηξη που έλαβε χώρα τις 27 Ιανουαρίου 2007

Η ηφαιστειακή δραστηριότητα στο Μανάμ είναι συχνή και περιλαμβάνει συνήθως εκρήξεις στρομπολικού τύπου[1] μέτριας ή μικρής ισχύος, με παραγωγή ηφαιστειακών βομβών. Περιστασιακές μεγαλύτερες εκρήξεις έχουν παράγει πυροκλαστικές ροές και ροές λάβας, οι οποίες ακολουθώντας τις κοιλάδες του νουνού έφτασαν μέχρι τις ακτές, κάποιες φορές πλήττοντας κατοικημένες εκτάσεις.[2] Η πρώτη έκρηξη του ηφαιστείου που καταγράφηκε ήταν αυτή του 1616. Το Μανάμ θεωρήθηκε συνεχώς ενεργό από τον Μάρτιο του 1974 μέχρι το Νοέμβριο του 1999. Σε αυτή τη χρονική διάρκεια μια μεγάλη έκρηξη τον Οκτώβριο του 1994 δημιούργησε μια στήλη στάχτης που έφτασε σε ύψος περίπου 8-12 χιλιομέτρων. Από τον Οκτώβριου του 1996 ξεκίνησε μια σειρά ισχυρών εκρήξεων, οι οποίες κορυφώθηκαν με μια παροξυσμική έκρηξη τις 3 Δεκεμβρίου 1996, η προκάλεσε πυροκλαστικές ροές, ροές λάβας και 13 θανάτους.[3]

Το ηφαίστειο εξερράγει το 2000, το 2001, δύο φορές το 2002 και δύο φορές το 2003. Τις 15 Οκτωβρίου 2004 παρατηρήθηκε μια αύξηση στις σεισμικές δονήσεις στο Μανάμ, η οποία παρέμεινε σταθερή και τις υπόλοιπες μέρες. Το πρωί τις 24 Οκτωβρίου 2004, μια έκρηξη παρατηρήθηκε στο νότιο κρατήρα του Μανάμ, παράγωντας μια πυροκλαστική ροή που έφτασε μέχρι τη θάλασσα. Το ηφαιστειακό παρατηρήτηριο του Ραμπαούλ σήμαινε κόκκινο συναγερμό για την αεροπορία, το ψηλότερο που υπάρχει. Η έκρηξη συνέχισε φθίνουσα μέχρι το τέλος του μήνα.[4] Η δραστηριότητα είχε αυξομειώσεις με μέγιστα στις 24-30 Οκτωβρίου, 10-12 Νοεμβρίου και 6 Δεκεμβρίου 2004. Υπολογίζεται ότι μέχρι τη 1 Δεκεμβρίου 2004, περίπου 7.900 με 9.000 άτομα είχαν εκκενώσει το νησί, καθώς οι εκρήξεις γίνονταν ισχυρότερες. Σύμφωνα με αναφορές της εφημερίδας The National, τις 6 Δεκεμβρίου έχασαν τη ζώη τους από τις εκρήξεις πέντε άτομα.[5] Εξαιτίας μιας άλλης ισχυρής έκρηξης τις 27 Ιανουαρίου 2005, ένας άνθρωπος έχασε τη ζωή του και 14 τραυματίστηκαν. Η στάχτη της έκρηξης έφτασε 230 χιλιόμετρα μακριά από το ηφαίστειο.[6] Τις 26 με 27 Φεβρουαρίου 2006, εξαιτίας μια μεγάλης έκρηξης, η στήλη στάχτης έφτασε σε υψόμετρο 19 χιλιομέτρων, και μπορεί να εισήλθε στη στρατόσφαιρα.[7] Η έκρηξη συνεχίστηκε μέχρι το 2009. Εξαιτίας της έκρηξης, ολόκληρο το νησί, σχεδόν 10.000 άτομα, εκκενώθηκε και οι κάτοικοί του εγκατάσταθηκαν προσωρινά σε φυτείες κοκκοφοίνικων στην ενδοχώρα, στη κοντινή πόλη Μπόγκια. Μέχρι το 2010 δεν είχε υλοποιηθεί η επανεγκατάστασή τους πίσω στο Μανάμ.[8]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 «Manam, Papua New Guinea». Volcano World. Πολιτειακό πανεπιστήμιο του Όρεγκον. http://volcano.oregonstate.edu/vwdocs/volc_images/southeast_asia/manam.html. Ανακτήθηκε στις 2013-01-14. 
  2. 2,0 2,1 2,2 «Manam». Global Volcanism Program. Smithsonian Institution. http://www.volcano.si.edu/world/volcano.cfm?vnum=0501-02=. Ανακτήθηκε στις 2013-01-14. 
  3. «Manam - Monthly Reports - 12/1996 (BGVN 21:12)». Global Volcanism Program. Smithsonian Institution. http://www.volcano.si.edu/world/volcano.cfm?vnum=0501-02=&volpage=var#bgvn_2112. Ανακτήθηκε στις 2013-01-14. 
  4. «Manam - Monthly Reports - 10/2004 (BGVN 29:10)». Global Volcanism Program. Smithsonian Institution. http://www.volcano.si.edu/world/volcano.cfm?vnum=0501-02=&volpage=var#bgvn_2910. Ανακτήθηκε στις 2013-01-14. 
  5. «Manam - Monthly Reports - 11/2004 (BGVN 29:11)». Global Volcanism Program. Smithsonian Institution. http://www.volcano.si.edu/world/volcano.cfm?vnum=0501-02=&volpage=var#bgvn_2911. Ανακτήθηκε στις 2013-01-14. 
  6. «Manam - Monthly Reports - 02/2005 (BGVN 30:02)». Global Volcanism Program. Smithsonian Institution. http://www.volcano.si.edu/world/volcano.cfm?vnum=0501-02=&volpage=var#bgvn_3002. Ανακτήθηκε στις 2013-01-14. 
  7. «Manam - Monthly Reports - 02/2006 (BGVN 31:02)». Global Volcanism Program. Smithsonian Institution. http://www.volcano.si.edu/world/volcano.cfm?vnum=0501-02=&volpage=var#bgvn_3102. Ανακτήθηκε στις 2013-01-14. 
  8. «PAPUA NEW GUINEA: Manam Island IDPs feel forgotten». IRINnews.org. 2010-01-07. http://www.irinnews.org/Report/87656/PAPUA-NEW-GUINEA-Manam-Island-IDPs-feel-forgotten. Ανακτήθηκε στις 2013-01-14.