Κωνσταντίνος Σαπουντζάκης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Κωνσταντίνος Σαπουτζάκης)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση


Κωνσταντίνος Σαπουτζάκης

Ο Κωνσταντίνος Σαπουντζάκης υπήρξε αντιστράτηγος του Ελληνικού Στρατού (1846-1931).

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ήταν γιος του Βασιλείου Σαπουντζάκη και καταγόταν από το Ρέθυμνο της Κρήτης. Εξήλθε από τη Σχολή Ευελπίδων με το βαθμό του ανθυπολοχαγού του πυροβολικού. Το 1867 κατέβηκε με τον πατέρα του στη Κρήτη και πολέμησε στον τότε αγώνα των Κρητών. Στη συνέχεια μετεκπαιδεύτηκε στη Γερμανία, Αγγλία και Γαλλία, και επανερχόμενος στην Ελλάδα διορίσθηκε καθηγητής της στρατιωτικής τεχνολογίας στη Σχολή Ευελπίδων. Διετέλεσε επίσης καθηγητής του τότε Διαδόχου Κωνσταντίνου και στη συνέχεια με το ξέσπασμα του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 ανέλαβε επιτελάρχης του αρχιστρατήγου Διαδόχου. Μετά τη πτώση της κυβέρνησης Θ. Δηλιγιάννη αντικαταστάθηκε από τον Κ. Σμολένσκη, θεωρηθείς αυτός ως ένας από τους υπαίτιους της υποχώρησης*. Στη διάρκεια 1901-1906 ανέλαβε επιτελάρχης της Γενικής Διοίκησης Στρατού και στη συνέχεια Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου από τη σύστασή του.

Το 1912 ήταν αρχηγός του στρατού Ηπείρου όπου και διεύθυνε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις μέχρι το 1913 όπου και ανέλαβε την επίθεση κατά των Ιωαννίνων αυτοπροσώπως ο Διάδοχος Κωνσταντίνος. Στη συνέχεια μετά την αποστρατεία του ανέλαβε διευθυντής του Μετοχικού Ταμείου Στρατού.

(*) Στο ημερολόγιό του ο Ιωάννης Μεταξάς σε εγγραφή με ημερομηνία 22 Απριλίου 1897 σημειώνει την ακόλουθη γενική προσωπογραφία:

"Ο Σαπουντζάκης είναι εις εκ των ολιγίστων άριστα μορφωμένων αξιωματικών του στρατού μας. Ευγενέστατος, εμπνέει τον σεβασμόν και την αγάπην εις όσους ήλθον εις συνάφειαν μετ' αυτού. Είναι σταθερός, επιβλητικός, ψύχραιμος. Ταχύς εις αντίληψιν, κρίσιν και απόφασιν. Καίτοι αυλικός είναι υπερήφανος και αξιοπρεπέστατος. Τρέφει δε μεγίστην αφοσίωσιν εις τον Διάδοχον. Δραστήριος εργατικός και θαρραλέος. Ως Αρχηγός του Επιτελείου ειργάζετο νυχθημερόν εις τας διοικήσεις του στρατού, εις την διεύθυνσιν των επιχειρήσεων, εις τας επιμελητείας, υγειονομικής υπηρεσίας και παντός εν γένει κλάδου, καθόσον οι διάφοροι αρχηγοί υπηρεσιών ουδεμίαν πρωτοβουλία είχον, μεθ΄ όλας τας παρακελεύσεις του και πάντοτε εζήτουν και τον ορισμόν των ελαχίστων λεπτομερειών. Μεγίστη ασυνεσία υπήρξεν η αντικατάστασίς του και θα χάση ο στρατός εκ της ελλείψεώς του".