Κοράλλι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Κοράλλι
Dendrogyra cylindricus
Dendrogyra cylindricus
Συστηματική ταξινόμηση
Βασίλειο: Ζώα
Συνομοταξία: Κνιδόζωα
Ομοταξία: Ανθόζωα
Έρενμπεργκ, 1831
Σωζόμενες Υφομοταξίες και Τάξεις

Αλκυονάρια
   Αλκυονιοειδή
   Ηλιοποροειδή
Ζωάνθη
   Αντιπαθάρια
   Κοραλλιμορφάρια
   Σκληρακτίνια
   Ζωανθίδια
[1][2]  Βλέπε Ανθόζωα για λεπτομέρειες

Τα κοράλλια είναι θαλάσσια ασπόνδυλα της ομοταξίας των Ανθοζώων της συνομοταξίας των Κνιδοζώων. Ζουν σε συμπαγείς αποικίες πολλών πανομοιότυπων ξεχοριστών πολυπόδων. Η ομάδα περιλαμβάνει τους σημαντικούς «κτίστες» υφάλων που κατοικούν στους τροπικούς ωκεανούς και εκκρίνουν ανθρακικό ασβέστιο για να σχηματίζουν ένα σκληρό σκελετό.

Η "κεφαλή" ενός κοραλλιού είναι μια αποικία μυριάδων γενετικώς πανομοιότυπων πολυπόδων. Κάθε πολύποδας είναι ένα ασπόνδυλο ζώο κατά κανόνα με διάμετρο μόνο μερικά χιλιοστόμετρα και μήκος λίγαεκατοστόμετρα. Ένα σύνολο πλοκάμων περιβάλλουν ένα κεντρικό στοματικό άνοιγμα. Ένας εξωσκελετός εκκρίνεται κοντά στην βάση. Μετά από πολλές γενεές, η αποικία έτσι δημιουργεί έναν μεγάλο σκελετό που είναι χαρακτηριστικός του είδους. Τα ξεχωριστά κεφάλια μεγαλώνουν με αγενή αναπαραγωγή πολυπόδων. Τα κοράλλια επίσης αναπαράγωνται εγγενώς γεννώντας: πολύποδες του ίδιου είδους απελευθερώνουν γαμέτες ταυτόχρονα για μι περίοδο από μία έως αρκετές νύκτες γύρω στην πανσέληνο.

Μολονότι κάποια κοράλλια μπορούν να πιάσουν μικρά ψάρια και πλαγκτόν, χρησιμοποιώντας κνιδοκύτταρα των πλοκάμων τους, όπως αυτά της θαλάσσιας ανεμώνης και της μέδουσας, τα περισσότερα κοράλλια προσλαμβάνου το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειάς και των θρεπτικών συστατικών από φωτοσυνθετικά μονοκύτταρα φύκη που ζουν εντός του ιστού των κοραλλίων που ονομάζεται ζωοξανθέλλα (επίσης γνωστό ως Συμβιοδίνιο). Τέτοια κοράλλια χρειάζονται ηλιακό φως και αναπτύσσονται σε καθαρά, ρηχά νερά, κυρίως σε βάθη μικρότερα των 60 μέτρων. Τα κοράλλια είναι μείζονες συντελεστές της φυσικής δομής των κοραλλιογενών υφάλων που αναπτύσονται σε τροπικά και υποτροπικά νερά, όπως το πελώριο Μεγάλο Κοραλλιογενές Φράγμα της ακτής του Κουήνσλαντ, στην Αυστραλία. Άλλα κοράλλια δεν έχουν συνδεδεμένα φύκη και και μπορούν να ζήσουν σε πολλύ βαθύτερα νερά, με το γένος Lophelia να επιζεί ακόμα και σε βάθος 3.000 μέτρων.[3]

Είδη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από εμπορικής άποψης τα κοράλλια διακρίνονται σε δύο βασικές κατηγορίες: στα γνήσια και τα ψευδή κοράλλια ή ψευδοκοράλλια.
Τα γνήσια κοράλλια έχουν σκελετό και περίδερμα ασβεστολιθικό. Σε αυτά περιλαμβάνονται, εκτός των ερυθρών που ονομάζονται από το χρώμα τους ερυθρά κοράλλια και τα λεγόμενα λευκά κοράλλια, στα οποία ανήκουν τα είδη: ισιδέλλη η επιμήκης, η αμφιλία η οφθαλμοφόρος, καθώς και το μαύρο κοράλλι το λεγόμενο πληξαύρα ή «πληξαύρα η αντιπαθής» και ισιδέλλη η ναπολιτάνα ή ναπολιτάνιος.
Τα ψευδοκοράλλια έχουν σκελετό που συνίσταται από μια κεράτινη ουσία και περιλαμβάνει το λεγόμενο «ψευδομέλαν κοράλλιο» που ανήκει στο είδος αντιπαθής ο πλόκαμος.

  • Στην Ελλάδα τα κοράλλια αποτελούν εθνικό πλούτο και η ελεύθερη αλιεία τους απαγορεύεται αυστηρά. Επιτρέπεται η φωτογράφησή τους μόνο κατόπιν σχετικής αδείας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Άρθρο : Κοράλλια είναι ο γηραιότερος ζωντανός θαλάσσιος οργανισμός - Εξπρές, 26 Μαρτίου 2009.
  • [1]

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


  1. Σφάλμα αναφοράς: Σφάλμα παραπομπής: Λανθασμένο <ref>. Δεν υπάρχει κείμενο για τις παραπομπές με όνομα Daly.
  2. Σφάλμα αναφοράς: Σφάλμα παραπομπής: Λανθασμένο <ref>. Δεν υπάρχει κείμενο για τις παραπομπές με όνομα McFadden.
  3. Squires, D.F. (1959). «Deep sea corals collected by the Lamont Geological Observatory. 1. Atlantic corals». American Museum Novitates 1965: 1–42.