Άλαν Γκαρσία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ο Άλαν Γκαρσία

Ο Άλαν Γκαρσία Πέρες, πλήρες όνομα στα ισπανικά Alan Gabriel Ludwig García Pérez, είναι ο εν ενεργεία Πρόεδρος του Περού, μετά τη νίκη του στο β' γύρο των εκλογών της 4ης Ιουνίου 2006 εναντίον του Ογιάντα Ουμάλα (Ollanta Humala), υποψήφιου του κόμματος Ένωση για το Περού (Unión por el Perú)[1] . Είναι ο ηγέτης του περουβιανού κόμματος ΑΠΡΑ (APRA, Alianza Popular Revolucionaria Americana) και το μοναδικό μέλος του συγκεκριμένου κόμματος που έχει υπηρετήσει ως Πρόεδρος του Περού.

Η τωρινή θητεία του είναι η δεύτερη. Υπήρξε πρόεδρος και κατά την πενταετία 1985-1990, μια περίοδο που επισκιάστηκε από σοβαρή οικονομική κρίση, κοινωνική αναστάτωση και βία.

Ήταν υποψήφιος και στις προεδρικές εκλογές του 2001, τις οποίες έχασε στον β' γύρο από τον Αλεχάντρο Τολέδο (Alejandro Toledo).Το 1990 τον διαδέχθηκε ο Αλμπέρτο Φουχιμόρι.

Πρώτα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στη Λίμα στις 23 Μαΐου του 1949. Είναι γόνος μιας οικογένειας της μεσαίας τάξης η οποία είχε στενές σχέσεις με το APRA. Ο πατέρας του, ο Κάρλος Γκαρσία Ρονσέρος (Carlos García Ronceros) ήταν ο γραμματέας του APRA κατά τη κυβέρνηση του Μανουέλ Οδρία (Manuel A. Odría) ο οποίος είχε κηρύξει το κόμμα παράνομα. Λόγω της έντονης πολιτικής δραστηριότητάς του, ο πατέρας του συνελήφθη και φυλακίστηκε, απομακρύνοντάς τον από την οικογένειά του. Μητέρα του ήταν η Νίθα Πέρες Ρόχας.

Ο Γκαρσία σπούδασε στο κολέγιο του Μπαρράνκο (Colegio Nacional José María Eguren) και έκανε πανεπιστημιακές σπουδές στο Καθολικό Πανεπιστήμιο του Περού (Pontificia Universidad Católica). Απέκτησε πτυχίο Νομικής από το Εθνικό Πανεπιστήμιο του Σαν Μάρκος το 1971. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Ευρώπη για σπουδές, αρχικά στο πανεπιστήμιο Universidad Complutense της Μαδρίτης (συνταγματικό δίκαιο και ντοκτορά στις πολιτικές επιστήμες) και το 1873 στο πανεπιστήμιο του Παρισιού , από όπου απέκτησε πτυχίο στην κοινωνιολογία. Έζησε στο Παρίσι ως το 1978, οπότε επέστρεψε στη χώρα του όταν πια είχε επιτραπεί η ίδρυση πολιτικών κομμάτων.

Προσωπική ζωή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Είναι παντρεμένος με την Πιλάρ Νόρες (Pilar Nores), από την Αργεντινή. Έχει 6 παιδιά: ένα κορίτσι από τον πρώτο του γάμο, 3 κορίτσια και 1 αγόρι από το γάμο του με την Πιλάρ και ένα ακόμα αγόρι από τη σχέση του με την Ελίζαμπεθ Τσίσμαν.

Πρώτη προεδρική θητεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 14 Απριλίου του 1985 αναδείχθηκε νικητής του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών με 45% των ψήφων. Καθώς ήταν κάτω από το απαιτούμενο ποσοστό του 50%, θα αναμετρούνταν στο δεύτερο γύρο με τον Αλφόνσο Μπαρράντες της Ενωμένης Αριστεράς. Ωστόσο ο τελευταίος αποσύρθηκε από το δεύτερο γύρο και νικητής των εκλογών ανακηρύχθηκε την 1η Ιουνίου ο Γκαρσία. Ορκίστηκε και ανέλαβε επίσημα καθήκοντα στις 28 Ιουλίου του 1985.

Παρά την αρχική του δημοφιλία, η πρώτη θητεία στην προεδρία του Γκαρσία χαρακτηρίστηκε από τον υπερπληθωρισμό, ο οποίος έφτασε το 7.649% το 1990 και είχε αποτέλεσμα την αντικατάσταση του νομίσματος σολ από το Ίντι στα μέσα του 1985 και μετά την αντικατάσταση του ίντι από το Νέο Σολ τον Ιούλιο του 1991. Επιπλέον, στη διάρκεια της προεδρίας του, το κατά κεφαλήν ετήσιο εισόδημα των Περουβιανών μειώθηκε στα 720 δολάρια και το ΑΕΠ παρουσίασε πτώση κατά 20%. Σύμφωνα με έρευνες του ΟΗΕ και άλλων οργανισμών[2] το 41,6% των Περουβιανών ζούσε στη φτώχεια κατά την έναρξη της προεδρίας του Γκαρσία. Στη διάρκεια της προεδρίας του το ποσοστό αυτό αυξήθηκε κατά 13% (στο 55%) το 1991.

Η οικονομική κρίση επιδείνωσε τις κοινωνικές εντάσεις και προκάλεσε την αύξηση της βίας με πρωταγωνιστή το αντάρτικο κίνημα Φωτεινό Μονοπάτι. Η κυβέρνηση Γκαρσία επεδίωξε στρατιωτική λύση στο θέμα της τρομοκρατίας χωρίς όμως αποτέλεσμα. Την περίοδο εκείνη έλαβαν χώρα εκτελέσεις από το στρατό, όπως των 47 καμπεσίνος το 1985 και 30 ατόμων το 1988, αλλά και οι συνοπτικές εκτελέσεις 200 και πλέον κρατουμένων στη διάρκεια εξέγερσης σε φυλακές της χώρας το 1986. Σύμφωνα με επίσημη έρευνα, υπολογίζεται ότι στη διάρκεια της προεδρίας του Γκαρσία γύρω στα 1.600 άτομα εξαφανίστηκαν με βίαιο τρόπο. Ο ρόλος του Γκαρσία δεν έχει εξακριβωθεί. Σύμφωνα με αμερικανική έκθεση του 1987, το κόμμα του Γκαρσία APRA στρατολογούσαν μια παραστρατιωτική οργάνωση, που συνδέεται με εκτελέσεις.[3] Η έκθεση αποσαφήνισε σύμφωνα με κάποιους ότι ο Γκαρσία έδινε τις διαταγές για τις εκτελέσεις.[3] Η πρώτη θητεία του έληξε στις 28 Ιουλίου του 1990.

Μετά την πρώτη προεδρία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1992 ο Γκαρσία εξορίστηκε στην Κολομβία και έπειτα στη Γαλλία μετά το αυτο-πραξικόπημα του Αλμπέρτο Φουχιμόρι. Ο πρώην πρόεδρος κατηγορήθηκε για διαφθορά, κατηγορία που κατέρρευσε με απόφαση δικαστηρίου.[4] Επέστρεψε στο Περού το 2001 μετά την παραίτηση του Φουχιμόρι. Διεκδίκησε ξανά το προεδρικό αξίωμα και στον πρώτο γύρο ήταν 2ος πίσω από τον Αλεχάντρο Τολέδο. Ο τελευταίος κέρδισε το δεύτερο και τελικό γύρο με τον Γκαρσία να τον πλησιάζει με το οριακό 48%. Στη συνέχεια έγινε αρχηγός της Αντιπολίτευσης.

Το 2006 διεκδίκησε ξανά το αξίωμα του προέδρου και στον πρώτο γύρο ήρθε 2ος με 24,32% πίσω από τον Ογιάντα Ουμάλα που πήρε 30,62% των ψήφων. Λίγο πριν διεξαχθεί ο δεύτερος γύρος, ο Γκαρσία ενεπλάκη σε διαμάχη με τον πρόεδρο της Βενεζουέλας, Ούγο Τσάβες.[5]

Στις 31 Μαΐου του 2006, μερικές ημέρες πριν τη διεξαγωγή του δευτέρου γύρου των εκλογών, π οικονομικός σύμβουλος του Γκαρσία δήλωσε στα ΜΜΕ ότι αν ο Γκαρσία κέρδιζε το δεύτερ γύρο, η κυβέρνησή του θα ανανέωνε το πακέτο οικονομικής βοήθειας από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ύψους 422 εκατομμυρίων δολαρίων.[6] Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο απάντησε θετικά.[7]

Δεύτερη θητεία στην προεδρία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Γκαρσία κέρδισε το δεύτερο γύρο των εκλογών σχεδόν με 53% στις 4 Ιουνίου και ορκίστηκε πρόεδρος στις 28 Ιουλίου του 2006[8]. Ταυτόχρονα, το κόμμα APRA με 36 έδρες κατέστη ο δεύτερος μεγαλύτερος συνασπισμός στο 120μελές Κογκρέσο. Το κόμμα Ένωση για το Περού του Ουμάλα κατέλαβε 45 έδρες και την πρωτιά.[9]

Τον Ιούλιο του 2006 διόρισε υπουργό Οικονομικών το Λουίς Καρράνσα[10] Πρωθυπουργός διορίστηκε ο Χόρχε ντελ Καστίγιο.[11]

Τον Οκτώβριο του 2006 ο Γκαρσία παραδέχθηκε δημοσίως ότι έχει ένα εξώγαμο τέκνο από μία σχέση που είχε όταν ήταν διαζευγμένος από την πρώτη του γυναίκα, το 2004-2005.[12]

Στις 11 Ιανουαρίου του 2007 απορρίφθηκε από το Κογκρέσο η πρότασή του να επιβληθεί η θανατική ποινή στους αιχμαλώτους αντάρτες της οργάνωσης Φωτεινό Μονοπάτι, με ψήφους 49 έναντι 26. Υποστηρικτές της πρότασης έκαναν πορεία στη Λίμα, κρατώντας φωτογραφίες με τα θύματα των επιθέσεων που διέπραξαν οι αντάρτες.[13]

Στον τομέα των εξωτερικών σχέσεων, ο νέος πρόεδρος κινήθηκε προς την εξομάλυνση των σχέσεων με τη Βενεζουέλα. Ο ηγέτης της τελευταίας, Τσάβες, απαίτησε τη συγνώμη του Γκαρσία[14]. Ο Γκαρσία αρνήθηκε να ζητήσει συγνώμη[15] και τελικά η διαμάχη τους τερματίστηκε σε σύνοδο κορυφής της Νοτιαμερικανικής Κοινότητας.[16][17][18]

Παράλληλα εξομάλυνε τις σχέσεις με τη Χιλή και υπέγραψε εμπορικές συμφωνίες με τη χώρα.[19]

Στις 9 Νοεμβρίου του 2006 η κυβέρνηση του Περού υπέγραψε 12 εμπορικές συμφωνίες με τη Βραζιλία.[20][21]

Το 2009 η κυβέρνησή του αντιμετώπισε την χειρότερη κρίση από τότε που ο Γκαρσία έγινε πρόεδρος.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Garcia wins to become Peru president, al-Jazeera, 5 Ιουνίου 2006
  2. Perú, Atlas Internet (στα ισπανικά)
  3. 3,0 3,1 Lucy Komisar, Peru: US Gov’t Document Links García to 1980s Death Squads, Inter Press Service, 5 Δεκεμβρίου 2007.
  4. "Peru court lifts Garcia corruption charge" 19 Ιανουαρίου 2001 BBC
  5. Alan García reta a Chávez a polemizar por CNN (στα ισπανικά), El Universal, 28 Απριλίου 2006
  6. "Peru's García Pledges to Renew IMF Loan Agreement (Update2)", Bloomberg, 31 Μαΐου 2006
  7. "IMF says "impressed" with Peru's Garcia's vision", 14 Ιουνίου 2006 (Reuters).
  8. Tyler Bridges, "Alan Garcia inaugurated as president of Peru" 28 Ιουλίου 2006 The Miami Herald
  9. Exit Poll Results: Alan Garcia in First Place University of British Columbia — Peru Elections 2006, 4 Ιουνίου 2006.
  10. Hal Weitzman, "Garcia's choice of finance minister cheered" 22 Ιουλίου 2006 Financial Times
  11. "Alan Garcia Announces Peruvian Staff" 28 Ιουλίου 2006 Prensa Latina
  12. Peru.com, "Tengo un Niño Lindo"
  13. "Presidente García insiste en aplicar la pena de muerte" 19 Ιανουαρίου 2007 El Comercio
  14. "Peru President-Elect Garcia Owes Venezuela Apology, Chavez Says", 11 Ιουνίου 2006 Bloomberg Bloomberg
  15. "Peru's Garcia refuses to apologize to Chavez", 13 Ιουνίου 2006 Reuters
  16. "Peru's Garcia cozies up to Ecuador, Venezuela", 9 Δεκεμβρίου 2006 International Herald Tribune
  17. "Garcia and Hugo Chavez set differences aside", 9 Δεκεμβρίου 2006 Living in Peru
  18. "Peru's Garcia cozies up to Ecuador, Venezuela" 9 Δεκεμβρίου 2006 International Herald Tribune
  19. "Perú y Chile suscriben un 'histórico' acuerdo comercial" 24 Αυγούστου 2006 La Última]
  20. "Garcia: Peru and Brazil trust in the power of its people" 9 Νοεμβρίου 2006 Living in Peru
  21. "Brazil, Peru sign 12 cooperation agreements" 10 Νοεμβρίου 2006 People's Daily

Εξωτερικές συνδέσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • A la inmensa mayoría: discursos (1988)
  • El futuro diferente (1989)
  • El desarme financiero: pueblo y deuda en América Latina (1989)
  • La revolución regional (1990)
  • La defensa de Alan García (1991)
  • El nuevo totalitarismo (1992)
  • El mundo de Machiavello (1994)
  • La falsa modernidad (1997)
  • Siete tesis erróneas del neoliberalismo en América Latina (1997)
  • Mi Gobierno hizo la regionalización (1999)
  • La década infame: deuda externa 1990–1999 (2000)
  • Modernidad y política en el siglo XXI: globalización con justicia social (2003)
  • Sierra Exportadora - Empleo, Modernidad y Justicia en Los Andes (2005)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα