Πολιτική του Ναουρού

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Πολιτικά του Ναουρού)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Το Ναουρού είναι Προεδρική Δημοκρατία και ισχύει το πολυκομματικό σύστημα. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση και το Κοινοβούλιο. Η δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη από την εκτελεστική και τη νομοθετική εξουσία. Το Σύνταγμα της χώρας υιοθετήθηκε τον Ιανουάριο του 1968.

Πρόσφατη πολιτική ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η χώρα έγινε ανεξάρτητη στις 31 Ιανουαρίου του 1968. Τον Απρίλιο του 2000 ανέλαβε Πρόεδρος ο Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο για την τέταρτη, και έπειτα από μικρή διακοπή, πέμπτη θητεία του στο ύπατο αξίωμα της χώρας. Η πρώτη θητεία του στην προεδρία ήταν το 1976 - 1978. Επέστρεψε στην εξουσία το 1989 και επανεξελέγη το 1992. Ωστόσο, με απόφαση του Κοινοβουλίου, αναγκάστηκε να παραχωρήσει την εξουσία στον Κίνζα Κλοντούμαρ, το 1995. Στα μέσα του 1998 ο Ντοουιγιόγκο κέρδισε ξανά την προεδρία μετά την πτώση της κυβέρνησης Κλοντούμαρ, στα μέσα του 1998.

Τον Απρίλιο του 2000 ανέλαβε Πρόεδρος ο Ρενέ Χάρις, του οποίου η θητεία ήταν βραχύβια, επειδή ο ίδιος δεν κατόρθωσε να εξασφαλίσει την εμπιστοσύνη του κοινοβουλίου. Τον διαδέχθηκε ξανά στην προεδρία ο Ντοουιγιόγκο.

Το Μάρτιο του 2001 εξελέγη Πρόεδρος από το Κοινοβούλιο ο Χάρις. Η θητεία του υποτίθεται ότι ήταν για τρία χρόνια και θα τερματιζόταν το 2004, ωστόσο οι εναλλαγές στην προεδρία συνεχίστηκαν.

Στις αρχές του 2003, έπειτα από πρόταση μομφής στο Κοινοβούλιο, ανατράπηκε ο Πρόεδρος Χάρις. Τον διαδέχθηκε ξανά ο βετεράνος Ντοουιγιόγκο, ο οποίος ασθένησε και πέθανε εν ενεργεία στις ΗΠΑ στις 10 Μαρτίου του 2003.

Το Μάιο του 2003 εξελέγη από το Κοινοβούλιο νέος Πρόεδρος ο Λούντβιχ Σκόττι, με 10 ψήφους υπέρ έναντι 7 για τον Κλοντούμαρ. Ο Σκόττι ανέλαβε την προεδρία στις 29 Μαΐου του 2003. Υπηρέτησε μέχρι τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς, οπότε και ανατράπηκε έπειτα από πρόταση μομφής. Ο Ρενέ Χάρις εξελέγη για μία ακόμη φορά στην προεδρία.

Στο μεταξύ, το Μάιο του 2003 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές, στις οποίες το Κόμμα Πρώτα το Ναούρου κέρδισε 3 έδρες έναντι 15 για τους ανεξάρτητους.

Στα τέλη Ιουνίου του 2004 ο Χάρις ανατράπηκε ξανά με πρόταση μομφής και η προεδρία πέρασε ξανά στον Σκόττι. Ο Σκόττι ανατράπηκε[1] με πρόταση μομφής στις 19 Δεκεμβρίου του 2007 με ψήφους 10 υπέρ της πρότασης και 7 κατά. Νέος Πρόεδρος εξελέγη ο πρώην αρσιβαρίστας, Μάρκους Στίβεν, που ανέλαβε καθήκοντα την ίδια ημέρα. Από τις πρώτες ημέρες της προεδρίας του, ο νέος Πρόεδρος συνέχισε την παράδοση του προκατόχου του να διορίζει ο ίδιος ξεχωριστό Υπουργό Εξωτερικών. Ο δρ Κίρεν Κέκε, ξάδερφος του Στίβεν, διορίστηκε στη θέση αυτή.

2008[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πολιτική ένταση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Μάρτιο του 2008 το Κοινοβούλιο έκανε κινήσεις για ανατροπή της κυβέρνησης με πρόταση μομφής. Οι προσπάθειες αυτές ματαιώθηκαν με την παραίτηση του Προέδρου του Κοινοβουλίου.Προηγήθηκαν ταραχές, με αποκορύφωμα την πυρπόληση ενός αστυνομικού σταθμού και απειλές για το εμπόριο εξαγωγών. Στις 31 Μαρτίου ο Πρόεδρος του Κοινοβουλίου, Ντέιβιντ Αντέανγκ, κατηγόρησε την κυβέρνηση του Στίβεν για πρόκληση πραξικοπήματος, επειδή η πίστη της αστυνομίας στον κοινοβουλευτικό νόμο δεν υφίστατο πια, έπειτα από άρνηση της αστυνομίας να διώξουν από το Κοινοβούλιο δύο βουλευτές, σύμφωνα με απόφαση στις 28 Μαρτίου. Η κυβέρνηση αρνήθηκε τις κατηγορίες για πραξικόπημα και δήλωσε ότι ανέμενε την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου.[2]

Ως το τέλος του Μαρτίου του 2008 η κυβέρνηση Στίβεν φαινόταν να κυβερνά με διάταγμα. Τον Απρίλιο του 2008 το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε λανθασμένη την απόφαση του Προέδρου του Κοινοβουλίου για αποκλεισμό δύο σημαντικών υπουργών από το Κοινοβούλιο.[3]. Παρά την έκδοση της απόφασης, οι σχέσεις μεταξύ του Στίβεν και του Προέδρου του Κοινοβουλίου παρέμειναν τεταμένες.

Τον ίδιο μήνα, ο Πρόεδρος και τα μέλη του 18μελούς Κοινοβουλίου που υποστήριζαν την κυβέρνηση αποκλείστηκαν από τις συνεδριάσεις του Κοινοβουλίου.[4].

Στις 18 Απριλίου του 2008 κηρύχθηκε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και προκηρύχθηκαν πρόωρες εκλογές, με σκοπό την επίλυση του πολιτικού αδιεξόδου.[5] Στις βουλευτικές εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν στις 26 Απριλίου του 2008 οι υποστηρικτές του Μάρκους Στίβεν έδωσαν στην κυβέρνησή του πλειοψηφία εδρών στο Κοινοβούλιο[6] με 12 έδρες επί συνόλου 18.


Πρόεδρος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρόεδρος της χώρας, από τις 11 Ιουνίου του 2013 είναι ο Μπάρον Γουάκα.

Πρόεδροι του Ναουρού[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παρατίθενται όλοι οι Πρόεδροι του Ναουρού, από την ανεξαρτησία της χώρας ως σήμερα.

Πρόεδρος (κόμμα) Διάρκεια θητείας Σημειώσεις
Από Μέχρι
Χάμερ ντε Ρομπίρτ (ανεξάρτητος) 31 Ιανουαρίου 1968 22 Δεκεμβρίου 1976 Πρώτος Πρόεδρος
Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο (Κόμμα του Ναουρού) 22 Δεκεμβρίου 1976 19 Απριλίου 1978 Διετέλεσε Πρόεδρος επί επτά θητείες
Λάγκουμοτ Χάρις (ανεξάρτητος) 19 Απριλίου 1978 15 Μαΐου 1978 Δύο φορές Πρόεδρος
Χάμερ ντε Ρομπίρτ (ανεξάρτητος) 15 Μαΐου 1978 17 Σεπτεμβρίου 1986
Κέναν Αντέανγκ (Κόμμα του Ναουρού) 17 Σεπτεμβρίου 1986 1η Οκτωβρίου 1986 Τρεις φορές Πρόεδρος
Χάμερ ντε Ρομπίρτ (ανεξάρτητος) 1η Οκτωβρίου 1986 Δεκέμβριος 1986
Κέναν Αντέανγκ (Κόμμα του Ναουρού) Δεκέμβριος 1986 Δεκέμβριος 1986
Χάμερ ντε Ρομπίρτ (ανεξάρτητος) Δεκέμβριος 1986 17 Αυγούστου 1989
Κένας Αρόι (γεν. 17 Απρ. 1942 - θ. 22 Ιαν. 1991) (Δημοκρατικό Κόμμα) 17 Αυγούστου 1989 12 Δεκεμβρίου 1989 Το όνομά του γράφεται και Κένος Αρόι. Χρημάτισε υπουργός Οικονομικών επί προεδρίας Αντέανγκ. Παραιτήθηκε για λόγους υγείας το 1989.
Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο(Δημοκρατικό Κόμμα) 12 Δεκεμβρίου 1989 22 Νοεμβρίου 1995
Λάγκουμοτ Χάρις (ανεξάρτητος) 22 Νοεμβρίου 1995 11 Νοεμβρίου 1996
Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο(Δημοκρατικό Κόμμα) 11 Νοεμβρίου 1996 26 Νοεμβρίου 1996
Κέναν Αντέανγκ(Δημοκρατικό Κόμμα) 26 Νοεμβρίου 1996 19 Δεκεμβρίου 1996
Ρούμπεν Καν (γενν. 30 Μαρτ. 1942) (Κόμμα του Κέντρου) 19 Δεκεμβρίου 1996 13 Φεβρουαρίου 1997 Δικηγόρος, χρημάτισε υπουργός Οικονομικών
Κίνζα Κλοντούμαρ (γενν. 8 Φεβρ. 1945) (Κόμμα του Κέντρου) 13 Φεβρουαρίου 1997 18 Ιουνίου 1998 Ίδρυσε το Κόμμα του Κέντρου. Ανατράπηκε με πρόταση μομφής το 1998. Χρημάτισε υπουργός Οικονομικών (2003-04)
Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο(Δημοκρατικό Κόμμα) 18 Ιουνίου 1998 27 Απριλίου 1999
Ρενέ Χάρις (Κόμμα του Κέντρου) 27 Απριλίου 1999 20 Απριλίου 2000 4 φορές Πρόεδρος
Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο(Δημοκρατικό Κόμμα) 20 Απριλίου 2000 30 Μαρτίου 2001
Ρενέ Χάρις (Κόμμα του Κέντρου) 30 Μαρτίου 2001 9 Ιανουαρίου 2003
Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο (Δημοκρατικό Κόμμα) 9 Ιανουαρίου 2003 17 Ιανουαρίου 2003
Ρενέ Χάρις (Κόμμα του Κέντρου) 17 Ιανουαρίου 2003 18 Ιανουαρίου 2003
Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο (Δημοκρατικό Κόμμα) 18 Ιανουαρίου 2003 10 Μαρτίου 2003 Πέθανε εν ενεργεία
Ντερόγκ Γκιούρα (γενν. 1η Σεπτεμβρίου 1932) (Δημοκρατικό Κόμμα) 10 Μαρτίου 2003 29 Μαΐου 2003 υπηρεσιακός Πρόεδρος, που αντιμετώπισε προβλήματα υγείας.
Λούντβιγκ Σκόττι (ανεξάρτητος) 29 Μαΐου 2003 8 Αυγούστου 2003
Ρενέ Χάρις (Κόμμα του Κέντρου) 8 Αυγούστου 2003 22 Ιουνίου 2004
Λούντβιγκ Σκόττι (ανεξάρτητος) 22 Ιουνίου 2004 19 Δεκεμβρίου 2007
Μάρκους Στίβεν (ανεξάρτητος) 19 Δεκεμβρίου 2007 10 Νοεμβρίου 2011 πρώην αθλητής της άρσης βαρών
Φρέντερικ Πίτσερ (ανεξάρτητος) 10 Νοεμβρίου 2011 15 Νοεμβρίου 2011 κατηγορήθηκε για διαφθορά και παραιτήθηκε
Σπρεντ Νταμπβίντο (ανεξάρτητος) 15 Νοεμβρίου 2011 11 Ιουνίου 2013
Μπάρον Γουάκα (ανεξάρτητος) 11 Ιουνίου 2013 σημερινός

Κοινοβούλιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Κοινοβούλιο εκλέγει τον Πρόεδρο που είναι ανάμεσα στα μέλη του. Ο Πρόεδρος διορίζει υπουργικό συμβούλιο, δύναμης 5-6 ατόμων. Ο Πρόεδρος είναι μαζί Αρχηγός Κράτους και Αρχηγός Κυβέρνησης.

Νομοθετική εξουσία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η νομοθετική εξουσία ασκείται από το Κοινοβούλιο που αριθμεί 18 μέλη, τα οποία εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία και με τριετή θητεία.

Πολιτικά κόμματα και εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι υποψήφιοι στις εκλογές τυπικά κατέρχονται ως ανεξάρτητοι. 15 επί συνόλου 18 μελών του τελευταίου Κοινοβουλίου είναι ανεξάρτητοι, ενώ εντός της κυβέρνησης, οι συνασπισμοί σχηματίζονται με κριτήρια τους οικογενειακούς δεσμούς.[7] Τρία κόμματα είναι ενεργά στα πολιτικά πράγματα της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες. Πρόκειται για το Δημοκρατικό Κόμμα, το Κόμμα Πρώτα το Ναούρου (Naoero Amo) και το Κόμμα του Κέντρου.[8]

Το Κοινοβούλιο του Ναούρου

Η ψηφοφορία είναι υποχρεωτική για όλους τους πολίτες (άνδρες και γυναίκες) ηλικίας 20 ετών και άνω.

Δικαστική εξουσία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το νομοθετικό σύστημα είναι περίπλοκο. Το Ανώτατο Δικαστήριο έχει επικεφαλής τον Ανώτατο Δικαστή (Chief Justice), του οποίου ο ρόλος είναι θεμελιώδης σε συνταγματικά ζητήματα. Άλλες υποθέσεις μπορούν να τεθούν στην κρίση του διμελούς Εφετείου (Appellate Court). Το Κοινοβούλιο δεν μπορεί να ανατρέψει αποφάσεις των δικαστηρίων. Οι αποφάσεις του Εφετείου μπορούν να τεθούν στην κρίση του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Αυστραλίας[9]. Υπάρχουν επίσης άλλα, κατώτερα δικαστήρια.

Τοπική κυβέρνηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από το 1992 οι τοπικές κυβερνήσεις αποτελούν την αρμοδιότητα του Νησιωτικού Συμβουλίου του κράτους (Nauru Island Council ή NIC). Το NIC ασκεί περιορισμένες εξουσίες και έχει θέση συμβούλου για την κυβέρνηση επί τοπικών θεμάτων.Ένας εκλεγμένο μέλος του Νησιωτικού Συμβουλίου δεν μπορεί να υπηρετεί ταυτόχρονα ως βουλευτής.[10] Τα δικαιώματα επί της γης είναι συγκεκριμένα. Όλοι οι κάτοικοι έχουν κυριότητα σε όλη την επικράτεια της χώρας, η οποία είναι στην κατοχή ατόμων αλλά και ομάδων οικογενειών. Οι μη Ναουρουανοί δεν μπορούν να γίνουν κάτοχοι γης[11]

Διοικητική διαίρεση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Χάρτης του Ναούρου

Το Ναούρου υποδιαιρείται σε 14 περιοχές, που ομαδοποιούνται σε 8 εκλογικές περιφέρειες. Οι περιοχές αυτές (districts) είναι:

  • Άιβο
  • Ανάμπαρ
  • Ανέταν
  • Ανιμπάρε
  • Γιαρέν (672 κάτοικοι το 1992)
  • Έουα
  • Ιτζούβ
  • Μενένγκ
  • Μπάιτι
  • Μπόε
  • Μπουάντα
  • Νιμπόκ
  • Ντενιγκομόντου
  • Ουαμπόε

Στη Ναούρου δεν υπάρχει επίσημη πρωτεύουσα. Έδρα του Κοινοβουλίου και μεγαλύτερος οικισμός είναι η Γιαρέν.

Διεθνείς σχέσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έπειτα από την ανεξαρτησία της χώρας το 1968, το Ναούρου έγινε μέλος της Κοινοπολιτείας αρχικά ως παρατηρητής και έπειτα πλήρως, το 2000.[12] Έγινε δεκτό στην Ασιατική Τράπεζα Ανάπτυξης το 1991 και στα Ηνωμένα Έθνη το 1999. Είναι μέλος του Φόρουμ των Νησιών του Ειρηνικού, του Περιφερειακού Περιβαλλοντικού Προγράμματος του Νοτίου Ειρηνικού, της Επιτροπής του Νοτίου Ειρηνικού, καθώς επίσης και της Εφαρμοσμένης Γεωεπιστημονικής Επιτροπής του Ειρηνικού.

Η χώρα έχει στενούς διπλωματικούς δεσμούς με την Αυστραλία, η οποία παρέχει οικονομική και τεχνική βοήθεια στο νησί- μεταξύ των οποίων υπουργό για σχεδίαση του οικονομικού προϋπολογισμού και συμβούλους για θέματα υγείας και παιδείας-, με βάση το Μνημόνιο που υπογράφηκε το Σεπτέμβριο του 2005. Επίσης, ανεπίσημα η Αυστραλία διασφαλίζει αμυντικά θέματα στο νησί.[13] Μάλιστα, επίσημο νόμισμα στη μικρή νησιωτική χώρα είναι το Δολάριο Αυστραλίας.

Το Ναούρου χρησιμοποιεί την έδρα του στα Ηνωμένα Έθνη με σκοπό να εξασφαλίσει οικονομική υποστήριξη τόσο από την Ταϊβάν όσο και από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, με το να αλλάξει τη θέση της αναφορικά με το πολιτικό καθεστώς της Ταϊβάν. Στη διάρκεια του 2002 το Ναούρου υπέγραψε συμφωνία για σύναψη διπλωματικών σχέσεων με το Πεκίνο στις 21 Ιουλίου. Η κίνηση αυτή ακολουθήθηκε από την υπόσχεση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας για παροχή οικονομικής βοήθειας ύψους περισσοτέρων από 60 εκατομ. δολάρια. Δυο ημέρες μετά, η Ταϊβάν απάντησε με τη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων με το Ναούρου. Οι σχέσεις με την Ταϊβάν επανήλθαν στις 14 Μαΐου του 2005[14] και οι διπλωματικές σχέσεις με την Κίνα διεκόπησαν επίσημα στις 31 Μαΐου του 2005. Ωστόσο, η διπλωματική παρουσία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας παραμένει στο νησί.

Στρατός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Ναούρου δεν έχει καθόλου ένοπλες δυνάμεις. Την ευθύνη για την ασφάλεια της χώρας έχει βάσει ανεπίσημης συμφωνίας, η Αυστραλία. Υπάρχει μικρή αστυνομική δύναμη υπό έλεγχο πολιτών.[15]

Σημειώσεις και παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. "MPs oust Nauru's president", Sydney Morning Herald, 19/12/2007.
  2. [1] 'Nauru Government says Speaker lying over quorum claim'
  3. 'Nauru Government claims strong backing in ruling by Chief Justice', Radio New Zealand International, April 7, 2008
  4. 'Nauru speaker suspends all government members', Radio New Zealand International, 11 Απριλίου 2008
  5. news.bbc.co.uk, Nauru president calls snap polls
  6. Radio New Zealand International 28 Απριλίου 2008
  7. Australian Department of Foreign Affairs and Trade. Republic of Nauru Country Brief - Νοέμβριος 2005 URL accessed on 02-05-2006.
  8. Kirkpatrick, Andrew. "Democracy and the Resource-Rich State: Towards a Sequential Theory of Rentierism" Paper presented at the annual meeting of the The Midwest Political Science Association, Palmer House Hilton, Chicago, Illinois, 20 Απριλίου 2006.
  9. Nauru (High Court Appeals) Act (Australia) 1976. Australian Legal Information Institute URL Accessed 07-08-2006
  10. Ogden, M.R. Republic of Nauru URL Accessed 02-05-2006.
  11. Nauru Department of Economic Development and Environment. 2003 First National Report To the United Nations Convention to Combat Desertification (UNCCD) URL Accessed 2006-05-03
  12. Μόνιμη Αντιπροσωπεία του Ναούρου στα Ηνωμένα Έθνη URL Accessed 10-05-2006
  13. Αυστραλιανό Υπουργείο Εξωτερικών και Εμπορίου. Republic of Nauru Country Brief - Νοέμβριος 2005 URL accessed on 02-05-2006.
  14. AAP. 14 Μαΐου 2005. Taiwan Re-establishes Diplomatic Ties with Nauru URL Accessed 05-05-2006
  15. CIA World Fact Book URL Accessed 02-05-2006

Εξωτερικές συνδέσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]