Μπρίμστοουν Χιλ
| Εθνικό Πάρκο και Φρούριο Brimstone Hilla | |
|---|---|
| ΟΥΝΕΣΚΟ Μνημείο ΠΠΚ | |
 |
|
| Χώρα μέλος |  Άγιος Χριστόφορος και Νέβις |
| Τύπος | Πολιτισμικό |
| Κριτήρια | iii, iv |
| Ταυτότητα | #910 |
| Περιοχήb | Λατινική Αμερική και Καραϊβική |
|
Ιστορικό εγγραφής |
|
| Εγγραφή: | 1999 (23η συνεδρίαση) |
|
a Επίσημο όνομα στον κατάλογο μνημείων της ΠΠΚ |
|
Το Οχυρό και Εθνικό Πάρκο του Brimstone Hill στο νησιωτικό κράτος Άγιος Χριστόφορος και Νέβις είναι ένα ξεχωριστό και καλά διατηρημένο δείγμα στρατιωτικής αρχιτεκτονικής του 17ου και 18ου αιώνα στην Καραϊβική. Σχεδιάστηκε από Βρετανούς στρατιωτικούς μηχανικούς και κατασκευάστηκε από Αφρικανούς σκλάβους.
Αποτελεί μαρτυρία για την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία, το δουλεμπόριο και την ανάδειξη των νέων κοινωνικών στρωμάτων της Καραϊβικής, όπως αναφέρεται από την ΟΥΝΕΣΚΟ[1], καθώς αποτελεί από το 1999 Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Η κατασκευή του οχυρού κράτησε πάνω από 100 χρόνια, ενώ στο απόγειο της δόξας του, είχε γίνει γνωστό ως «Γιβραλτάρ των Δυτικών Ινδιών»[2], λόγω του επιβλητικού του ύψους και της απρόσβλητης θέσης του. Το 1782, οι Γάλλοι πραγματοποίησαν πολιορκία στο φρούριο, κατά τη διάρκεια της οποίας παραδόθηκε το νησί Νέβις και μεταφέρθηκε οπλισμός από άλλα μικρά οχυρά στο Σαιντ Κιτς, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί εναντίον του Μπρίμστοουν Χιλ. Οι υπερέχοντες σε αριθμό Άγγλοι παραδόθηκαν μετά από ένα μήνα πολιορκίας, ωστόσο κατά τη Συνθήκη των Παρισίων το 1783, το Σαιντ Κιτς και το Οχυρό Μπρίμστοουν επανήλθαν υπό τη βρετανική εξουσία, όπως και το νησί Νέβις.
Στα μέσα του 19ου αιώνα, οι Βρετανοί εγκατέλειψαν το οχυρό, το οποίο σταδιακά κατέρρευσε λόγω βανδαλισμών και φυσικών αιτίων. Η συντήρηση των εναπομείναντων τμημάτων του φρουρίου ξεκίνησε στις αρχές του 20ού αιώνα και το 1987 ανακηρύχθηκε επίσημα Εθνικό Πάρκο.
[Επεξεργασία] Παραπομπές
[Επεξεργασία] Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 |
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Parco nazionale di Brimstone Hill Fortress της Ιταλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
