Σαλιχλή: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Περιεχόμενο που διαγράφηκε Περιεχόμενο που προστέθηκε
Γραμμή 20: Γραμμή 20:


==Ιστορία==
==Ιστορία==
Το 1845, σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής εκείνου του έτους, στο Σαλιχλή ζούσαν 278 οικογένειες<ref>Από αυτές οι 33 ήταν ελληνικές και οι υπόλοιπες μουσουλμανικές (βλ. Colin Imber,Keiko Kiyotaki, [https://books.google.gr/books?id=Tk8DLQYUsxMC&printsec=frontcover&dq=Salihli&hl=el&sa=X&redir_esc=y#v=onepage&q=Salihli&f=false Frontiers of Ottoman Studies], I.B.Tauris, 2005, vol. 1, σελ. 150).</ref>. Η πόλη γνώρισε σημαντική ανάπτυξη κατά το β΄μισό του 19ου αιώνα όταν συνδέθηκε σιδηροδρομικώς με τη Σμύρνη. Κατά τον [[ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897|ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897]] έχασαν τη ζωή τους αρκετοί Τούρκοι κάτοικοι του Σαλιχλί που συμμετείχαν στις πολεμικές επιχειρήσεις ως κληρωτοί και επιστρατευμένοι στις τάξεις του οθωμανικού στρατού<ref>''Μικρασιατικά Χρονικά'', Σύγγραμμα περιοδικόν εκδιδόμενον υπό του τμήματος Μικρασιατικών Μελετών της Ενώσεως Σμυρναίων, τόμος όγδοος, Αθήναι 1959, σελ. 379.</ref>. Σύμφωνα με οθωμανική απογραφή του 1908 στον κασαμπά του Σαλιχλή κατοικούσαν 4.441 άτομα (3.002 μουσουλμάνοι, 1139 Έλληνες, 215 Εβραίοι και 85 Αρμένιοι)<ref>[https://books.google.gr/books?id=Tk8DLQYUsxMC&printsec=frontcover&dq=Salihli&hl=el&sa=X&redir_esc=y#v=onepage&q=Salihli&f=false Imber,Kiyotaki, 2005, σελ. 151.]</ref>.
Το 1845, σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής εκείνου του έτους, στο Σαλιχλή ζούσαν 278 οικογένειες<ref>Από αυτές οι 33 ήταν ελληνικές και οι υπόλοιπες μουσουλμανικές (βλ. Colin Imber,Keiko Kiyotaki, [https://books.google.gr/books?id=Tk8DLQYUsxMC&printsec=frontcover&dq=Salihli&hl=el&sa=X&redir_esc=y#v=onepage&q=Salihli&f=false Frontiers of Ottoman Studies], I.B.Tauris, 2005, vol. 1, σελ. 150).</ref>. Η πόλη γνώρισε σημαντική ανάπτυξη κατά το β΄ μισό του 19ου αιώνα όταν συνδέθηκε σιδηροδρομικώς με τη [[Σμύρνη]]. Κατά τον [[ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897|Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897]] έχασαν τη ζωή τους αρκετοί Τούρκοι κάτοικοι του Σαλιχλή που συμμετείχαν στις πολεμικές επιχειρήσεις ως κληρωτοί και επιστρατευμένοι στις τάξεις του Οθωμανικού Στρατού<ref>''Μικρασιατικά Χρονικά'', Σύγγραμμα περιοδικόν εκδιδόμενον υπό του τμήματος Μικρασιατικών Μελετών της Ενώσεως Σμυρναίων, τόμος όγδοος, Αθήναι 1959, σελ. 379.</ref>. Σύμφωνα με οθωμανική απογραφή του 1908 στον κασαμπά (κωμόπολη, οχυρωμένη πόλη) του Σαλιχλή κατοικούσαν 4.441 άτομα (3.002 μουσουλμάνοι, 1.139 Έλληνες, 215 Εβραίοι και 85 Αρμένιοι)<ref>[https://books.google.gr/books?id=Tk8DLQYUsxMC&printsec=frontcover&dq=Salihli&hl=el&sa=X&redir_esc=y#v=onepage&q=Salihli&f=false Imber,Kiyotaki, 2005, σελ. 151.]</ref>.


Πριν την έκρηξη του [[Α΄Παγκόσμιος Πόλεμος|Α΄Παγκοσμίου Πολέμου]] η πόλη ήταν χωρισμένη σε δύο συνοικίες (Κάτω και Επάνω Σαλιχλή) και υπολογίζεται πως είχε πληθυσμό 7.500 κατοίκων με την πλειοψηφία τους να είναι μουσουλμάνοι (Τούρκοι και Κιρκάσιοι). Παράλληλα διέθετε σημαντική ελληνική κοινότητα 2.000 ατόμων, η οποία αυξήθηκε πληθυσμιακά μετά το [[1870]] από [[Έλληνες]] που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή ερχόμενοι από το [[Ακχισάρ|Αξάρι]], τη [[Νίγδη]], το [[Αϊδίνιο]], την [[Καισαρεία]], τη [[Φιλαδέλφεια (Μικρά Ασία)|Φιλαδέλφεια]] κ.α<ref>''Μικρασιατικά Χρονικά'', 1959, σελ. 378.</ref>. Η ελληνική κοινότητα ήταν - σε αντίθεση με τους γειτονικούς ελληνικούς πληθυσμούς - κατά κύριο λόγο ελληνόφωνη και η πλειοψηφία των μελών της ήταν ευκατάστατη. Διέθετε δύο εκπαιδευτικά ιδρύματα (αρρεναγωγείο και παρθεναγωγείο) και μια κεντρική εκκλησία (Ι.Ν. Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης)<ref>''Μικρασιατικά Χρονικά'', 1959, σελ. 377, 381.</ref>. Ο πληθυσμός περιλάμβανε επίσης 200 Εβραίους και μερικές οικογένειες [[Αρμένιοι|Αρμένιων]]<ref name=Mikrasiatika>''Μικρασιατικά Χρονικά'', 1959, σελ. 377.</ref>.
Πριν την έκρηξη του [[Α΄Παγκόσμιος Πόλεμος|Α΄Παγκοσμίου Πολέμου]] η πόλη ήταν χωρισμένη σε δύο συνοικίες (Κάτω και Επάνω Σαλιχλή) και υπολογίζεται πως είχε πληθυσμό 7.500 κατοίκων, με την πλειοψηφία τους να είναι μουσουλμάνοι (Τούρκοι και [[Κιρκασία|Κιρκάσιοι]]). Παράλληλα διέθετε σημαντική ελληνική κοινότητα 2.000 ατόμων, η οποία αυξήθηκε πληθυσμιακά μετά το [[1870]] από [[Έλληνες]] που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή ερχόμενοι από το [[Ακχισάρ|Αξάρι]], τη [[Νίγδη]], το [[Αϊδίνιο]], την [[Καισαρεία]], τη [[Φιλαδέλφεια (Μικρά Ασία)|Φιλαδέλφεια]] κ.α.<ref>''Μικρασιατικά Χρονικά'', 1959, σελ. 378.</ref>. Η ελληνική κοινότητα ήταν - σε αντίθεση με τους γειτονικούς ελληνικούς πληθυσμούς - κατά κύριο λόγο ελληνόφωνη και η πλειοψηφία των μελών της ευκατάστατη. Διέθετε δύο εκπαιδευτικά ιδρύματα (αρρεναγωγείο και παρθεναγωγείο) και μια κεντρική εκκλησία (Ι.Ν. Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης)<ref>''Μικρασιατικά Χρονικά'', 1959, σελ. 377, 381.</ref>. Ο πληθυσμός περιελάμβανε επίσης 200 Εβραίους και μερικές οικογένειες [[Αρμένιοι|Αρμενίων]]<ref name=Mikrasiatika>''Μικρασιατικά Χρονικά'', 1959, σελ. 377.</ref>.


Το Σαλιχλί διέθετε πλούσια αγροτική παραγωγή (σιτάρι, κριθάρι, καλαμπόκι, βαμβάκι, όπιο, φρούτα κ.ά) που σε συνδυασμό με τη σιδηροδρομική σύνδεση με το λιμάνι της Σμύρνης οδήγησε στη μεγάλη οικονομική ανάπτυξη της περιοχής<ref>''Μικρασιατικά Χρονικά'', 1959, σελ. 380.</ref> που εξελίχθηκε σε βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο<ref name=Mikrasiatika/>.
Το Σαλιχλή διέθετε πλούσια αγροτική παραγωγή (σιτάρι, κριθάρι, καλαμπόκι, βαμβάκι, όπιο, φρούτα κ.ά), που σε συνδυασμό με τη σιδηροδρομική σύνδεση με το λιμάνι της Σμύρνης οδήγησε στη μεγάλη οικονομική ανάπτυξη της περιοχής<ref>''Μικρασιατικά Χρονικά'', 1959, σελ. 380.</ref> που εξελίχθηκε σε βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο<ref name=Mikrasiatika/>.


Στις 23 Ιουνίου του 1920, δυνάμεις του [[Ελληνικός στρατός|ελληνικού στρατού]] υπό τον ανθυπολοχαγό Γ. Αγριτέλλη κατέλαβαν το Σαλιχλή κατά τη διάρκεια της [[Μικρασιατική εκστρατεία|Μικρασιατικής εκστρατείας του 1919-1922]]. Η πόλη παρέμεινε υπό ελληνικό έλεγχο μέχρι τον Σεπτέμβριο του [[1922]]. Μάλιστα στις [[5 Σεπτεμβρίου]] του ίδιου έτους διεξήχθη στην περιοχή, νικηφόρα για τις ελληνικές δυνάμεις, μάχη ανάμεσα στο 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων (με επικεφαλής τον [[Νικόλαος Πλαστήρας|Νικόλαο Πλαστήρα]]) και σε τουρκική μεραρχία ιππικού στα πλαίσια της κάλυψης της υποχώρησης τριών ελληνικών μεραρχιών που κινδύνευαν να κυκλωθούν από τα αντίπαλα στρατεύματα<ref name=Ele/><ref>''Μικρασιατικά Χρονικά'', 1959, σελ. 384.</ref>. Κατόπιν το 5/42 υποχώρησε συντεταγμένα από την κωμόπολη<ref>[[Ιωάννης Καψής|Γιάννη Π. Καψή]], ''Χαμένες Πατρίδες'', Νέα Σύνορα-Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα 1989, σελ. 251.</ref>. Σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, ο ελληνικός στρατός κατά την αποχώρησή του από το Σαλιχλή προχώρησε σε σημαντικές καταστροφές εφαρμόζοντας τακτική καμένης γης<ref>Sydney Nettleton Fisher, ''The Middle East: a history'', Alfred A. Knopf, New York 1969, σελ. 386.</ref>.
Στις 23 Ιουνίου του 1920, δυνάμεις του [[Ελληνικός στρατός|Ελληνικού Στρατού]] υπό τον ανθυπολοχαγό Γ. Αγριτέλλη κατέλαβαν το Σαλιχλή κατά τη διάρκεια της [[Μικρασιατική εκστρατεία|Μικρασιατικής Εκστρατείας του 1919-1922]]. Η πόλη παρέμεινε υπό ελληνικό έλεγχο μέχρι το Σεπτέμβριο του [[1922]]. Μάλιστα στις [[5 Σεπτεμβρίου]] του ίδιου έτους διεξήχθη στην περιοχή νικηφόρα για τις ελληνικές δυνάμεις μάχη, ανάμεσα στο 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων (με επικεφαλής τον [[Νικόλαος Πλαστήρας|Νικόλαο Πλαστήρα]]) και σε τουρκική μεραρχία ιππικού, στα πλαίσια της κάλυψης της υποχώρησης τριών ελληνικών μεραρχιών που κινδύνευαν να κυκλωθούν από τα αντίπαλα στρατεύματα<ref name=Ele/><ref>''Μικρασιατικά Χρονικά'', 1959, σελ. 384.</ref>. Κατόπιν το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων υποχώρησε συντεταγμένα από την κωμόπολη<ref>[[Ιωάννης Καψής|Γιάννη Π. Καψή]], ''Χαμένες Πατρίδες'', Νέα Σύνορα-Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα 1989, σελ. 251.</ref>. Σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, ο ελληνικός στρατός κατά την αποχώρησή του από το Σαλιχλή προχώρησε σε σημαντικές καταστροφές εφαρμόζοντας τακτική καμένης γης<ref>Sydney Nettleton Fisher, ''The Middle East: a history'', Alfred A. Knopf, New York 1969, σελ. 386.</ref>.


==Επιφανείς κάτοικοι==
==Επιφανείς κάτοικοι==

Έκδοση από την 17:14, 15 Ιανουαρίου 2020

Σαλιχλή
Τοποθεσία στο χάρτη
Τοποθεσία στο χάρτη
Σαλιχλή
38°28′52″N 28°8′21″E
Διοικητική υπαγωγήΕπαρχία Μανίσας[1][2]
Ζώνη ώραςUTC+03:00
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Το Σαλιχλή ή Σαλιχλί (τουρκ: Salihli) είναι πόλη της Τουρκίας στην επαρχία Μανίσας (ελλην. Μαγνησίας) του διαμερίσματος του Αιγαίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2009 ο πληθυσμός του Σαλιχλί ανέρχεται σε 155.333 κατοίκους (96.503 εντός πολεοδομικού σχεδίου).

Τοποθεσία

Το Σαλιχλί (125 μέτρα υψόμετρο) είναι κτισμένο σε εύφορη πεδιάδα κοντά (νοτίως) στον ποταμό Έρμο, σε απόσταση 96 χιλιομέτρων ανατολικά της Σμύρνης[3]. Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται τα ερείπια των αρχαίων Σάρδεων καθώς και ιαματικές πηγές.

Ιστορία

Το 1845, σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής εκείνου του έτους, στο Σαλιχλή ζούσαν 278 οικογένειες[4]. Η πόλη γνώρισε σημαντική ανάπτυξη κατά το β΄ μισό του 19ου αιώνα όταν συνδέθηκε σιδηροδρομικώς με τη Σμύρνη. Κατά τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 έχασαν τη ζωή τους αρκετοί Τούρκοι κάτοικοι του Σαλιχλή που συμμετείχαν στις πολεμικές επιχειρήσεις ως κληρωτοί και επιστρατευμένοι στις τάξεις του Οθωμανικού Στρατού[5]. Σύμφωνα με οθωμανική απογραφή του 1908 στον κασαμπά (κωμόπολη, οχυρωμένη πόλη) του Σαλιχλή κατοικούσαν 4.441 άτομα (3.002 μουσουλμάνοι, 1.139 Έλληνες, 215 Εβραίοι και 85 Αρμένιοι)[6].

Πριν την έκρηξη του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου η πόλη ήταν χωρισμένη σε δύο συνοικίες (Κάτω και Επάνω Σαλιχλή) και υπολογίζεται πως είχε πληθυσμό 7.500 κατοίκων, με την πλειοψηφία τους να είναι μουσουλμάνοι (Τούρκοι και Κιρκάσιοι). Παράλληλα διέθετε σημαντική ελληνική κοινότητα 2.000 ατόμων, η οποία αυξήθηκε πληθυσμιακά μετά το 1870 από Έλληνες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή ερχόμενοι από το Αξάρι, τη Νίγδη, το Αϊδίνιο, την Καισαρεία, τη Φιλαδέλφεια κ.α.[7]. Η ελληνική κοινότητα ήταν - σε αντίθεση με τους γειτονικούς ελληνικούς πληθυσμούς - κατά κύριο λόγο ελληνόφωνη και η πλειοψηφία των μελών της ευκατάστατη. Διέθετε δύο εκπαιδευτικά ιδρύματα (αρρεναγωγείο και παρθεναγωγείο) και μια κεντρική εκκλησία (Ι.Ν. Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης)[8]. Ο πληθυσμός περιελάμβανε επίσης 200 Εβραίους και μερικές οικογένειες Αρμενίων[9].

Το Σαλιχλή διέθετε πλούσια αγροτική παραγωγή (σιτάρι, κριθάρι, καλαμπόκι, βαμβάκι, όπιο, φρούτα κ.ά), που σε συνδυασμό με τη σιδηροδρομική σύνδεση με το λιμάνι της Σμύρνης οδήγησε στη μεγάλη οικονομική ανάπτυξη της περιοχής[10] που εξελίχθηκε σε βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο[9].

Στις 23 Ιουνίου του 1920, δυνάμεις του Ελληνικού Στρατού υπό τον ανθυπολοχαγό Γ. Αγριτέλλη κατέλαβαν το Σαλιχλή κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας του 1919-1922. Η πόλη παρέμεινε υπό ελληνικό έλεγχο μέχρι το Σεπτέμβριο του 1922. Μάλιστα στις 5 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους διεξήχθη στην περιοχή νικηφόρα για τις ελληνικές δυνάμεις μάχη, ανάμεσα στο 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων (με επικεφαλής τον Νικόλαο Πλαστήρα) και σε τουρκική μεραρχία ιππικού, στα πλαίσια της κάλυψης της υποχώρησης τριών ελληνικών μεραρχιών που κινδύνευαν να κυκλωθούν από τα αντίπαλα στρατεύματα[3][11]. Κατόπιν το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων υποχώρησε συντεταγμένα από την κωμόπολη[12]. Σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, ο ελληνικός στρατός κατά την αποχώρησή του από το Σαλιχλή προχώρησε σε σημαντικές καταστροφές εφαρμόζοντας τακτική καμένης γης[13].

Επιφανείς κάτοικοι

Παραπομπές

  1. GEOnet Names Server. 11  Ιουνίου 2018. 11849399.
  2. GEOnet Names Server. 11  Ιουνίου 2018. -768858.
  3. 3,0 3,1 Σύγχρονος Εγκυκλοπαιδεία Ελευθερουδάκη, τόμος 21, σελ. 300.
  4. Από αυτές οι 33 ήταν ελληνικές και οι υπόλοιπες μουσουλμανικές (βλ. Colin Imber,Keiko Kiyotaki, Frontiers of Ottoman Studies, I.B.Tauris, 2005, vol. 1, σελ. 150).
  5. Μικρασιατικά Χρονικά, Σύγγραμμα περιοδικόν εκδιδόμενον υπό του τμήματος Μικρασιατικών Μελετών της Ενώσεως Σμυρναίων, τόμος όγδοος, Αθήναι 1959, σελ. 379.
  6. Imber,Kiyotaki, 2005, σελ. 151.
  7. Μικρασιατικά Χρονικά, 1959, σελ. 378.
  8. Μικρασιατικά Χρονικά, 1959, σελ. 377, 381.
  9. 9,0 9,1 Μικρασιατικά Χρονικά, 1959, σελ. 377.
  10. Μικρασιατικά Χρονικά, 1959, σελ. 380.
  11. Μικρασιατικά Χρονικά, 1959, σελ. 384.
  12. Γιάννη Π. Καψή, Χαμένες Πατρίδες, Νέα Σύνορα-Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα 1989, σελ. 251.
  13. Sydney Nettleton Fisher, The Middle East: a history, Alfred A. Knopf, New York 1969, σελ. 386.
  14. Μπίστικα, Ελένη (17 Νοεμβρίου 2012). «Με μεγάλη επιτυχία έγινε το αφιέρωμα στον Τάσο Αθανασιάδη από την Ενωση Σμυρναίων». kathimerini.gr. Η Καθημερινή. Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2016. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι