Πρωτοπρεσβύτερος: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Περιεχόμενο που διαγράφηκε Περιεχόμενο που προστέθηκε
Γραμμή 8: Γραμμή 8:
==Καταγωγή αξιώματος==
==Καταγωγή αξιώματος==
Αρχικά φαίνεται πως δινόταν από τον επίσκοπο στον πρεσβύτερο λόγω των πρεσβείων της χειροτονίας. Στη Δύση όμως κάτι τέτοιο θεωρείτο παράβαση της κανονικής τάξεως. Η εν Αντιοχεία Σύνοδος (ή Σύνοδος Αντιοχείας) το [[341]], επικαλούμενη και "Σύνοδος εγκαινίων" ,κάνει λόγω για εκλογή ''πρωτοπαπάδων'' αντί επισκόπων σε μικρές πόλεις ή κόμμες, καθώς και ο Εκκλησιαστικός ιστορικός [[Σωκράτης ο Ιστορικός|Σωκράτης]]. Επομένως πρέπει να υπάρχουν στην Εκκλησία πριν το [[341]] οι πρωτοπρεσβύτεροι.
Αρχικά φαίνεται πως δινόταν από τον επίσκοπο στον πρεσβύτερο λόγω των πρεσβείων της χειροτονίας. Στη Δύση όμως κάτι τέτοιο θεωρείτο παράβαση της κανονικής τάξεως. Η εν Αντιοχεία Σύνοδος (ή Σύνοδος Αντιοχείας) το [[341]], επικαλούμενη και "Σύνοδος εγκαινίων" ,κάνει λόγω για εκλογή ''πρωτοπαπάδων'' αντί επισκόπων σε μικρές πόλεις ή κόμμες, καθώς και ο Εκκλησιαστικός ιστορικός [[Σωκράτης ο Ιστορικός|Σωκράτης]]. Επομένως πρέπει να υπάρχουν στην Εκκλησία πριν το [[341]] οι πρωτοπρεσβύτεροι.
Στην Δύση και πιο ειδικά στην Εκκλησία της Ρώμης απαντάται το αξίωμα από τον 5ο αιώνα. Αρχαίες κοπτικές επιγραφές και όστρακα μας πληροφορούν πως υπάρχει στην πρωτοχριστιανική Αίγυπτο.
Στην Δύση και πιο ειδικά στην Εκκλησία της Ρώμης απαντάται το αξίωμα από τον 5ο αιώνα. Στις δυτικές εκκλησιαστικές επαρχίες πρωτοπρεσβύτεροι τοποθετούνταν στις επαρχίες των μεγάλων πόλεων λόγω της αύξησης του πληθυσμού τους. Αρχαίες κοπτικές επιγραφές και όστρακα μας πληροφορούν πως υπάρχει στην πρωτοχριστιανική Αίγυπτο.

==Καθήκοντα-αρμοδιότητες==
Ήταν αμέσως μετά τον επίσκοπο,τον οποίο αναπλήρωνε στα καθήκοντά του κα΄τά τη χηρεία της επισκοπής, ενώ τελούσε το [[Βάπτισμα|βάπτισμα]] κατά την απουσία του επισκόπου. Δεν τεκμηριώνεται η άποψη πως δικαιούτο να διαδεχθεί τον επίσκοπο.

==Πηγή==
==Πηγή==
*Πρωτοπρεσβύτερου Δήμητριου Βακάρου, Η ιερωσύνη στην εκκλησιαστική γραμματεία των πέντε πρώτων αιώνων, Θεσσ/ίκη 1986, σελ.277-283
*Πρωτοπρεσβύτερου Δήμητριου Βακάρου, Η ιερωσύνη στην εκκλησιαστική γραμματεία των πέντε πρώτων αιώνων, Θεσσ/ίκη 1986, σελ.277-283

Έκδοση από την 10:35, 22 Αυγούστου 2012

Τμήμα μιας σειράς λημμάτων
Βαθμοί Ιεροσύνης της
Επίσκοπος
Πρεσβύτερος
Διάκονος

Πρωτοπρεσβύτερος στην Ορθόδοξη Εκκλησία είναι οφφίκιο που αποδίδεται σε έγγαμο μόνο κληρικό που φέρει τον δεύτερο βαθμό της ιεροσύνης. Είναι ο ανώτερος βαθμός στον οποίο μπορεί να φτάσει έγγαμος κληρικός. Διακρίνεται από τον πρεσβύτερο, καθώς φοράει επιγονάτιο και σταυρό. Ευρίσκεται μετά τον Πρεσβύτερο και πριν από τον Πρωθιερέα.

Άλλες ονομασίες

Αλλες ονομασίες που έχει το οφφίκιο του πρωτοπρεσβύτερου είναι, του Πρωτοπαπά, του Αρχισπρεσβυτέρου, του Πρώτου τη τάξει των πρεσβυτέρων, Πρωτοϊερέως, του Ηγουμένου των πρεσβυτέρων.

Ποιός το χορηγεί

Το χορηγεί με χειροθεσία και ευχή ο Πατριάρχης ή ο Επίσκοπος στους έγγαμους πρεσβυτέρους.

Καταγωγή αξιώματος

Αρχικά φαίνεται πως δινόταν από τον επίσκοπο στον πρεσβύτερο λόγω των πρεσβείων της χειροτονίας. Στη Δύση όμως κάτι τέτοιο θεωρείτο παράβαση της κανονικής τάξεως. Η εν Αντιοχεία Σύνοδος (ή Σύνοδος Αντιοχείας) το 341, επικαλούμενη και "Σύνοδος εγκαινίων" ,κάνει λόγω για εκλογή πρωτοπαπάδων αντί επισκόπων σε μικρές πόλεις ή κόμμες, καθώς και ο Εκκλησιαστικός ιστορικός Σωκράτης. Επομένως πρέπει να υπάρχουν στην Εκκλησία πριν το 341 οι πρωτοπρεσβύτεροι. Στην Δύση και πιο ειδικά στην Εκκλησία της Ρώμης απαντάται το αξίωμα από τον 5ο αιώνα. Στις δυτικές εκκλησιαστικές επαρχίες πρωτοπρεσβύτεροι τοποθετούνταν στις επαρχίες των μεγάλων πόλεων λόγω της αύξησης του πληθυσμού τους. Αρχαίες κοπτικές επιγραφές και όστρακα μας πληροφορούν πως υπάρχει στην πρωτοχριστιανική Αίγυπτο.

Καθήκοντα-αρμοδιότητες

Ήταν αμέσως μετά τον επίσκοπο,τον οποίο αναπλήρωνε στα καθήκοντά του κα΄τά τη χηρεία της επισκοπής, ενώ τελούσε το βάπτισμα κατά την απουσία του επισκόπου. Δεν τεκμηριώνεται η άποψη πως δικαιούτο να διαδεχθεί τον επίσκοπο.

Πηγή

  • Πρωτοπρεσβύτερου Δήμητριου Βακάρου, Η ιερωσύνη στην εκκλησιαστική γραμματεία των πέντε πρώτων αιώνων, Θεσσ/ίκη 1986, σελ.277-283


Δείτε επίσης