Smart Fortwo

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Smart Fortwo
2008 Smart Fortwo Coupe BRABUS 01.JPG Smart Fortwo BRABUS του 2008 στο Τόκυο
Κατασκευαστής Smart
Μητρική εταιρεία Mercedes-Benz
Παραγωγή 1998 — σήμερα
Συναρμολόγηση Hambach, Γαλλία
Κατηγορία Αυτοκίνητο πόλης
Αμάξωμα 3-πορτο hatchback
2-πορτο cabrio
Διαμόρφωση Κινητήρας πίσω, πίσω κίνηση

To Smart Fortwo είναι ένα 2-θέσιο αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας Α, που παράγεται από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Smart, από τον Ιούλιο του 1998 έως σήμερα. Από τον Μάρτιο του 2007, βρίσκεται στη δεύτερη γενιά του. Το όνομα του μοντέλου αναφέρεται στο αριθμό των θέσεών του.

Πρώτη γενιά (1998 - 2007)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Smart Fortwo Ι
Smart Fortwo passion front.JPG
Smart Fortwo passion rear.JPG
Παραγωγή 1998 — 2007
Κατηγορία Αυτοκίνητο πόλης
Αμάξωμα 3-πορτο hatchback
2-πορτο cabrio
Διαμόρφωση Κινητήρας πίσω, πίσω κίνηση
Κινητήρας 1998-2002: 0.6 L turbo βενζίνης
2002-2007: 0.7 L turbo βενζίνης
2000-2007: 0.8 L turbodiesel / Όλοι
3-κύλινδροι σε σειρά (I3)
Μετάδοση 6-τάχυτο ημι-αυτόματο / αυτόματο κιβώτιο
Μεταξόνιο 1.812 χιλιοστά
Μήκος 2.500 χιλιοστά
Πλάτος 1.500 χιλιοστά
Ύψος 1.510 χιλιοστά
Κενό Βάρος 645 - 740 κιλά
Μεταφερόμενο Καύσιμο 1998-2002: 22 λίτρα
2002-2007: 33 λίτρα
Σχετική εξέλιξη Smart Roadster

Η δημιουργία του Smart Fortwo προήλθε από μία προσωπική ιδέα του πρόεδρου της ωρολογοποιίας Swatch Νίκολας Χάγιεκ (Nicolas Hayek), που τελικώς υλοποιήθηκε σε συνεργασία με την Mercedes-Benz. Για περισσότερες λεπτομέρειες, δείτε Αρχική ιδέα για τη δημιουργία του Smart και πραγματοποίηση.

Παρουσίαση και υποδοχή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το μοντέλο παρουσιάστηκε επίσημα τον Σεπτέμβριο του 1997, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης. Αρχικά επρόκειτο να λανσαριστεί τον Μάρτιο του 1998, αλλά σημειώθηκε μία καθυστέρηση, προκειμένου να υπάρξουν βελτιωτικές παρεμβάσεις στην ανάρτηση και στο σύστημα διεύθυνσης, με σκοπό να βελτιωθεί η ευστάθεια του νέου μοντέλου. Η παραγωγή του ξεκίνησε στις 1 Ιουλίου 1998, με την έναρξη των πωλήσεων μέσα στον Οκτώβριο, σε γυάλινους πύργους που θύμιζαν τα γυάλινα κουτιά έκθεσης των ρολογιών της Swatch.

Ακόμα και έτσι πάντως, το τελικό ντιζάιν δεν είχε ικανοποιήσει τις προσδοκίες του Hayek. Επιπρόσθετα, ενώ ο Hayek απαιτούσε διαρκώς την τοποθέτηση ενός ηλεκτροκινητήρα που να συνδέεται απευθείας με τους τροχούς ή έστω ενός υβριδικού συστήματος, η Daimler-Benz ακολούθησε μία εντελώς διαφορετική προσέγγιση στο ζήτημα της οικονομίας καυσίμου και το τελικό μοντέλο έφερε έναν σχετικά συντηρητικό 3-κύλινδρο κινητήρα βενζίνης 599 cm³, με turbo. Έχοντας, επιπλέον, υποστεί πολλές απώλειες κερδών σε αυτή την συνεργασία, τελικά η Swatch αποφάσισε το 1998 να αποσυρθεί, πουλώντας το ποσοστό της στην Mercedes-Benz και έτσι η MCC έγινε εξ' ολοκλήρου θυγατρική της.

Κάθετη στάθμευση ενός Smart Fortwo 1-ης γενιάς.

Αν και η αγορά αντέδρασε κάπως διστακτικά στην αρχή, η Mercedes-Benz συνέχισε να το υποστηρίζει, με μεγάλη και έξυπνη διαφημιστική καμπάνια, που τράβηξε το ενδιαφέρον του κοινού, συν την προσθήκη νέων κινητήρων και εκδόσεων. Γενικότερα, το αυτοκίνητο εντυπωσίασε με την οικονομία καυσίμου και την ευελιξία του στους δρόμους των ασφυκτικά μποτιλιαρισμένων πόλεων και ιδιαίτερα με την ικανότητα στάθμευσης ακόμα και στα πλέον απίθανα σημεία, προσφέροντας έτσι λύση στο τεράστιο πρόβλημα στάθμευσης στις μεγαλουπόλεις. Με μήκος αμαξώματος 2,5 ακριβώς μέτρα, ήταν το αυτοκίνητο με το μικρότερο μήκος παγκοσμίως και μάλιστα ήταν ικανό ακόμα και να σταθμεύει κάθετα ως προς τα άλλα αυτοκίνητα. Το αποτέλεσμα όλων των παραπάνω παραγόντων, ήταν να πετύχει σταθερά υψηλές πωλήσεις στα επόμενα χρόνια.

Ονομασία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα πρώτα 5 χρόνια, η στάνταρ εκδοχή ονομαζόταν Smart City-Coupé, ενώ η έκδοση «ημι-κάμπριο», η οποία προστέθηκε τον Μάρτιο του 2000 και φέρει ηλεκτρικά ρυθμιζόμενη υφασμάτινη οροφή, Smart City-Cabrio. Το 2004 όμως, μετονομάστηκαν σε Smart Fortwo και Smart Fortwo Cabrio, από τον αριθμό των θέσεων στο εσωτερικό του μοντέλου, προκειμένου να τονιστεί η διαφορά με το καινούριο τότε 4-θέσιο Smart Forfour, του 2004 - 2006.

Ενεργητική και παθητική ασφάλεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μπροστινοί αερόσακοι οδηγού και συνοδηγού, μετά από άνοιγμα λόγω πρόσκρουσης, σε Smart Fortwo 1-ης γενιάς.

Όλα τα Smart Fortwo έφεραν εξ' αρχής στάνταρ Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS), Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control system) και Σύστημα Ελέγχου Ευστάθειας (ESP). Το ESP στο Fortwo αναφερόταν ως TRUST (Traction & Stability) και είχε την ικανότητα να ελέγχει την ευστάθεια και την πρόσφυση του αυτοκινήτου, με τη βοήθεια των αισθητήρων του ABS και ενός αισθητήρα εγκάρσιας επιτάχυνσης. Μάλιστα ήταν ιδιαίτερα προηγμένο για την εποχή του, αφού εκτός της ικανότητας να ενεργοποιεί τα φρένα, ήταν εξ' αρχής ικανό να επεμβαίνει και στον κινητήρα και στο πρόγραμμα τού κιβωτίου, ώστε να διατηρεί την σταθερότητα του αυτοκινήτου (έως τα μέσα της δεκαετίας του 2000 τα ESP των περισσότερων αυτοκινήτων μπορούσαν μόνο να φρενάρουν τους τροχούς). Τα μοντέλα με τον 599 cm³ αναφέρονταν σε όλα τα συστήματα ενεργητικής ασφάλειας με τον γενικότερο όρο Trust+ (Trust-Plus).

Το ισχυρό ατσάλινο πλαίσιο Tridion του Smart Fortwo, σε φωτογραφία τον Ιανουάριο του 2004.

Όλα επίσης έφεραν στάνταρ 2 αερόσακους, οδηγού και συνοδηγού, ενώ από το 1999 διατέθηκαν και έξτρα πλευρικοί αερόσακοι στα καθίσματα, πλευρών και κεφαλής (Combo). Επιπλέον, το σασί όλων των Smart Fortwo αποτελείται από δύο ασφαλή μέρη:

  • Τον κεντρικό κλωβό ασφαλείας, που κατασκευάζεται από ένα εξαιρετικά ισχυρό ατσάλινο πλαίσιο, το λεγόμενο πλαίσιο Tridion («Tρίντιον»), το οποίο μάλιστα φέρουν και όλα τα άλλα μοντέλα της εταιρείας. Αυτός ο κλωβός ασφαλείας αποτελεί ενιαίο τμήμα με το δάπεδο, που είναι τύπου «σάντουιτς», όπως και στην Mercedes-Benz A-Class W168, ειδικά σχεδιασμένο για να προσφέρει στρεπτική ακαμψία.
  • Τις ζώνες ελεγχόμενης παραμόρφωσης εμπρός και πίσω, ικανές να απορροφούν την ενέργεια σε μετωπική ή οπίσθια πρόσκρουση.

Στις πλευρικές συγκρούσεις οι επιβάτες προστατεύονται και από το σχετικά υψηλό δάπεδο του αυτοκινήτου, ενώ λόγω του μικρού μεταξονίου (1,81 μέτρα) παρουσιάζει διαφορετική και πιο ασφαλή συμπεριφορά σε πλευρική πρόσκρουση, καθώς μέρος της ενέργειας απορροφάται και από τους δύο άξονες.

Χρωματισμοί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δεξιοτίμονο Smart Fortwo (1999 - 2002) στο Ηνωμένο Βασίλειο, με «εθνική» βαφή στα πάνελ του αμαξώματος.

Μία ξεχωριστή ιδιότητα του Smart Fortwo, όπως και όλων των μοντέλων της Smart, είναι τα έγχρωμα εξωτερικά πάνελ του αμαξώματος (body panels). Αποτελούνται από θερμοπλαστικά υλικά, ανακυκλώνονται πλήρως, διαθέτουν ελαστικότητα για να μην παραμορφώνονται σε προσκρούσεις με μικρή ταχύτητα, ενώ είναι και εναλλάξιμα. Αυτό σημαίνει ότι αν ο ιδιοκτήτης του Smart το επιθυμήσει, μπορεί να αλλάξει χρώμα στο αυτοκίνητό του εύκολα, αντκαθιστώντας τα αυθημερόν και με σχετικά μικρό κόστος. Πολλοί ιδιοκτήτες Smart Fortwo (ενίοτε και άλλων μοντέλων της εταιρείας) μάλιστα έχουν προβεί στη βαφή των body panels με άκρως εντυπωσιακούς και ευφάνταστους συνδυσμούς χρωμάτων και αποχρώσεων.

Αντιθέτως, ο κλωβός ασφαλείας Tridion φέρει εργοστασιακή βαφή αποκλειστικά σε μαύρο ή ασημί χρώμα. Σε πολλές χώρες μάλιστα, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα, ο επίσημος χρωματισμός που αναγράφεται στην άδεια κυκλοφορίας του Smart είναι αυτός του κλωβού ασφαλείας Tridion. Αυτό προσφέρει στα μοντέλα της Smart το πρακτικό πλεονέκτημα ότι ο ιδιοκτήτης μπορεί να αλλάξει χρώμα αμαξώματος χωρίς να εμπλακεί στη διαδικασία αλλαγής της άδειας κυκλοφορίας.

Κινητήρες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Smart Fortwo Βrabus (1999 - 2002) στην Ταϊβάν.

Ο αρχικός κινητήρας ήταν ένας 3-κύλινδρος σε σειρά (Ι3) 599 cm³, με turbo. Κατά το λανσάρισμα, απέδιδε 45 hp (33 kW) στις 5.250 σ.α.λ. στην έκδοση Pure (η μοναδική χωρίς κλιματισμό) και 55 hp (40 kW) στις 5.250 σ.α.λ. στην έκδοση Pulse. Σύντομα ακολούθησε η έκδοση Passion, με ακόμα ισχυρότερες ρυθμίσεις: στάνταρ 62 hp (45 kW) στις 5.250 σ.α.λ. και ένα πακέτο αναβάθμισης στους 71 hp (52 kW). To 1999, προστέθηκε η έκδοση Brabus, με ισχύ 75 hp (55 kW). Η κατανάλωση των βενζινοκινητήρων κυμαινόταν από 5,5 έως 6,5 λίτρα / 100 χιλιόμετρα.

Τον Ιανουάριο του 2000, η παλέτα συμπληρώθηκε με τον κινητήρα OM660 turbodiesel, κυβισμού 799 cm³ και ισχύος 40 hp (30 kW), με Common-Rail-Diesel. Με κατανάλωση μόλις 3,8 λίτρα / 100 χιλιόμετρα, ήταν επίσημα ο κινητήρας με την μικρότερη κατανάλωση παγκοσμίως.

Γενικότερα, όλοι οι κινητήρες της πρώτης γενιάς ήταν αλουμινένιοι 3-κύλινδροι σε σειρά, με 2 βαλβίδες και 2 μπουζί ανά κύλινδρο. Όλοι ήταν στο πίσω μέρος του αμαξώματος, κάτω από τα καθίσματα και εγκάρσια πάνω από τον πίσω άξονα. Μάλιστα ο αρχικός κινητήρας των 599 cm³ ήταν σχεδόν τετράγωνος και με βάρος μόλις 59 κιλά. Επίσης, όλα τα Smart Fortwo είναι πισωκίνητα, έχοντας έτσι τη διάταξη «όλα πίσω».

Σε όλες τις εκδοχές ισχύος, η τελική ταχύτητα στα Fortwo πρώτης γενιάς περιοριζόταν ηλεκτρονικά στα 135 πραγματικά km/h (ένδειξη ταχυμέτρου 140 km/h), με εξαίρεση την έκδοση Brabus, που είχε κόφτη στα 150 km/h. Ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd ήταν 0,37.

Κιβώτιο ταχυτήτων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Smart Fortwo της Γερμανικής Αστυνομίας, στο μουσείο της Mercedes-Benz, στην Στουτγκάρδη.

Από το λανσάρισμα, η μοναδική μετάδοση όλων των Smart Fortwo πρώτης γενιάς, ήταν ένα 6-τάχυτο ημι-αυτόματο σειριακό κιβώτιο ταχυτήτων, χωρίς συμπλέκτη, με έξτρα πλήρως αυτόματη λειτουργία. Ελέγχεται από έναν μικρό λεβιέ, που σπρώχνοντάς τον πάνω ανεβάζει ταχύτητα και σπρώχνοντάς τον κάτω κατεβάζει, αν και το κατέβασμα γίνεται και μόνο του - για την ακρίβεια όποτε χρειάζεται για να μην σβήσει η μηχανή.

Με επιπλέον 300 €, μπορούσε να παραγγελθεί με πλήρως αυτόματο κιβώτιο, που είναι εύκολο πάντως να τοποθετηθεί και aftermarket, με κόστος 700 €. Το 6-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο συνυπάρχει με το σειριακό, επομένως ο οδηγός μπορεί όποτε θέλει να επιλέγει με ποιο από τα δύο θα οδηγεί. Εμφανισιακά, το αυτόματο Fortwo ξεχωρίζει από ένα επιπλέον κουμπάκι στο πλάι του λεβιέ ταχυτήτων, που όταν ο οδηγός το πατάει, περνάει στην πλήρως αυτόματη λειτουργία, οπότε και εμφανίζεται ένα ψηφιακό «Α» στον πίνακα οργάνων. Στην ημι-αυτόματη λειτουργία, εμφανίζεται στο ίδιο σημείο ο ψηφιακός αριθμός της επιλεγμένης σχέσης, από το «1» έως το «6».

Εκδόσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Smart Fortwo της Γερμανικής Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, στο μουσείο της Mercedes-Benz, στην Στουτγκάρδη.
Smart Fortwo convertible πρώτης γενιάς, την άνοιξη του 2005, στο Τορόντο, Καναδάς.

Fortwo Coupé:

Μοντέλα βενζίνης:

Μοντέλα diesel:

  • Pure cdi 40 hp
  • Pulse cdi 40 hp
  • Passion cdi 40 hp

Fortwo Cabrio:

Μοντέλα βενζίνης:

  • Pure II 62 hp (2002 - 2007)
  • Pulse 62 hp
  • Passion 62 hp
  • Brabus 75 hp

Μοντέλα diesel:

  • Pure cdi 40 hp
  • Pulse cdi 40 hp
  • Passion cdi 40 hp

Εκτός από τις εργοστασιακές ρυθμίσεις στην ισχύ του κινητήρα, διατίθενται και πολλά πακέτα αναβάθμισης της ιπποδύναμης, όπως για αύξηση της ισχύος από 62 σε 71 hp στην βενζινοκίνητη έκδοση Passion. Κάποια από αυτά προσφέρονται από βελτιωτικούς οίκους, ενώ αρκετά γίνονται και από επίσημα συνεργεία της Smart.

Ανανέωση του 2002[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Smart Fortwo του 2002 - 2006, της Αστυνομίας της Βιέννης.

Τον Ιούλιο του 2002, το μοντέλο υπέστη ένα λίφτινγκ στην αισθητική των εμπρός και πίσω φώτων, αν και οι εξωτερικές του διαστάσεις παρέμειναν ακριβώς οι ίδιες και το σαλόνι διατηρήθηκε σχεδόν ίδιο. Ο κυβισμός του κινητήρα αυξήθηκε από 599 cm³ σε 698 cm³, με την ισχύ να φτάνει πλέον στους 50 hp (37 kW) και 62 hp (45 kW), ανάλογα με την έκδοση, ενώ βελτιώθηκε και το κιβώτιο ταχυτήτων, αποκτώντας πιο άμεση ανταπόκριση στις συνθήκες οδήγησης.

Παράλληλα, προστέθηκε η έκδοση Pure II με επιπλέον κλιματισμό και ισχύ 62 ίππων, ενώ οι δύο ανώτερες εκδόσεις, Pulse και Passion, άρχισαν προαιρετικά να προσφέρουν δύο «αυτιά» αλλαγής ταχυτήτων πάνω στην κολώνα του τιμονιού και ένδειξη εξωτερικής θερμοκρασίας. Λόγω της αύξησης του κυβισμού και, κατά συνέπεια, της κατανάλωσης, τοποθετήθηκε νέο ντεπόζιτο καυσίμων, μεγαλύτερο κατά 11 λίτρα, φτάνοντας έτσι σε χωρητικότητα τα 33 λίτρα.[1]

Στον τομέα της ασφάλειας, τοποθετήθηκε για πρώτη φορά Σύστημα Υποβοήθησης Φρεναρίσματος (Brake Assist), και μάλιστα ως στάνταρ. Επιπρόσθετα, όλα τα μοντέλα με τον κινητήρα των 698 cm³ απέκτησαν ένα πιο εξελιγμένο Σύστημα Ηλεκτρονικής Ευστάθειας (ESP), που μπορούσε να επέμβει και να φρενάρει τον κάθε τροχό ξεχωριστά.

Δεύτερη γενιά (2007 - σήμερα)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Smart Fortwo ΙΙ
Smart Fortwo II 20090705 front.JPG
Smart Fortwo II 20090705 rear.JPG
Παραγωγή 2007 — σήμερα
Κατηγορία Αυτοκίνητο πόλης
Αμάξωμα 3-πορτο hatchback
2-πορτο cabrio
Διαμόρφωση Κινητήρας πίσω, πίσω κίνηση
Κινητήρας 1.0 L I3 βενζίνης
1.0 L turbo I3 βενζίνης
0.8 L I3 turbodiesel
Ηλεκτροκινητήρας (Smart Fortwo ED)
Μετάδοση 5-τάχυτο ημι-αυτόματο / αυτόματο κιβώτιο
Μεταξόνιο 2006-2010: 1.870 χιλιοστά
2011-σήμερα: 1.867 χιλιοστά
Μήκος 2006-2010: 2.690 χιλιοστά
2011-σήμερα: 2.695 χιλιοστά
Πλάτος 2006-2010: 1.560 χιλιοστά
2011-σήμερα: 1.559 χιλιοστά
Ύψος 2006-2010: 1.540 χιλιοστά
2011-σήμερα: 1.542 χιλιοστά
Κενό Βάρος 750 - 820 κιλά

Η δεύτερη γενιά του Smart Fortwo (εσωτερικός κωδικός: BR451) παρουσιάστηκε επίσημα στις 9 Νοεμβρίου 2006 στη Στουτγκάρδη και λανσαρίστηκε τον Μάρτιο του 2007. Σχεδόν όλη η τεχνολογία του είχε αναθεωρηθεί πλήρως, καθώς το 90% των εξαρτημάτων του ήταν εντελώς νέα, πλην όμως η τιμή του διατηρήθηκε σε παρόμοια επίπεδα με αυτά της πρώτης γενιάς.

Εξαγωγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με το νέο μοντέλο, η εταιρεία είχε θέσει ως βασικό στόχο την εξάπλωσή της και στην Ασία, δίνοντας μεγάλη σημασία ιδιαίτερα στην Κίνα, όπου και άρχισε να διατίθεται τον Οκτώβριο του 2008. Επιπλέον, από τον Ιανουάριο του 2008, εξάγεται επίσημα και στην αγορά των ΗΠΑ, ενώ στον Καναδά εξαγόταν ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2004, όταν βρισκόταν ακόμα στην δεύτερη φάση της πρώτης γενιάς του.

Αμάξωμα και ασφάλεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αν και η δεύτερη γενιά του μοντέλου έδειχνε εμφανώς πιο σύγχρονη από την πρώτη, η βασική αισθητική φιλοσοφία παρέμεινε σχεδόν σταθερή. Όπως και στην πρώτη γενιά, το Smart Fortwo δεύτερης γενιάς συνέχισε να διατίθεται στις εκδοχές αμαξώματος Fortwo Coupé και Fortwo Cabrio.

Το μήκος του αμαξώματος μεγάλωσε κατά 19 εκατοστά, προκειμένου να αυξηθεί περαιτέρω η παθητική ασφάλεια, κυρίως με σκοπό να γίνει εφικτή η εξαγωγή του στην αγορά των Ηνωμένων Πολιτειών (όπως και έγινε τελικώς), καθώς και για την εκπλήρωση των αυστηρότερων ευρωπαϊκών απαιτήσεων για την ασφάλεια στις προσκρούσεις με πεζούς. Το μακρύτερο μεταξόνιο βελτίωσε τους εσωτερικούς χώρους και την οδηγική άνεση, αλλά κυρίως τον χώρο αποσκευών, που αυξήθηκε κατά 70 λίτρα και έφτασε τα 220 λίτρα. Από την άλλη όμως, η κάθετη στάθμευση δεν είναι πλέον δυνατή χωρίς την πρόκληση σημαντικής δυσχέρειας στην κυκλοφορία.

Η δομή ασφαλείας του Smart Fortwo 2-ης γενιάς.

Στα πλαίσια της αναβάθμισης της ασφάλειας, οι προηγουμένως έξτρα πλευρικοί αερόσακοι στα καθίσματα, πλευρών και κεφαλής (Combo), έγιναν στάνταρ σε κάποιες εκδόσεις, σε αρκετά κράτη, ενώ και τα συστήματα διεύθυνσης, πέδησης και ηλεκτρονικής ευστάθειας υπέστησαν σημαντικές αναβαθμίσεις. Φυσικά διατηρήθηκε ο κλωβός ασφαλείας Tridion και μάλιστα ενισχύθηκε ακόμα περισσότερο, με αποτέλεσμα να αυξηθεί η ακαμψία του κατά 50%. Επίσης, διατηρήθηκαν και τα εναλλάξιμα θερμοπλαστικά έγχρωμα εξωτερικά πάνελ του αμαξώματος (body panels).

Κινητήρες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη δεύτερη γενιά τοποθετήθηκε ένας νέος βενζινοκινητήρας, εξ ολοκλήρου από αλουμίνιο, επίσης 3-κύλινδρος σε σειρά (I3), αλλά πλέον με κυβισμό 999 cm³, αντικαθιστώντας τον παλαιότερο των 698 cm³. Ο νέος κινητήρας είναι ο 3B21 από την Mitsubishi Motors και προσφέρεται σε ατμοσφαιρικές και turbo εκδοχές:

  • Στην Ευρώπη, η ατμοσφαιρική εκδοχή έχει σχέση συμπίεσης 11,4:1 και ισχύ 71 hp (53 kW).
  • Στις ΗΠΑ, η ατμοσφαιρική εκδοχή έχει σχέση συμπίεσης 10:1 και ισχύ 70 hp (52 kW).
  • Η εκδοχή turbo έχει ισχύ 84 hp, διεθνώς.
  • Η εταιρεία Brabus, σε συνεργασία με την Smart, έχει αναπτύξει και μία εκδοχή με ισχύ 98 hp (72 kW) και ροπή 140 N·m, αρχικά διαθέσιμη μόνο στην Ευρώπη, αλλά μεταγενέστερα και στις άλλες ηπείρους.
Smart Fortwo δεύτερης γενιάς, Cabrio (αριστερά) και Coupé (δεξιά).

Οι κινητήρες της δεύτερης γενιάς έγιναν ακόμα πιο οικονομικοί, με εντυπωσιακότερο παράδειγμα τον 799 cm³ turbodiesel, που αν και μεταφέρθηκε αυτούσιος από την πρώτη γενιά, πλέον κατάφερνε κατανάλωση μόλις 3,3 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα, έναντι 3,8 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα στην 1-η γενιά. Ως αποτέλεσμα, παραμένει επίσημα ο κινητήρας με την μικρότερη κατανάλωση παγκοσμίως.

Όλοι οι κινητήρες της δεύτερης γενιάς του Fortwo διατήρησαν την προηγούμενη τοποθέτηση, δηλαδή στο πίσω μέρος του αμαξώματος, κάτω από τα καθίσματα και εγκάρσια πάνω από τον πίσω άξονα, ενώ το μοντέλο συνέχισε να είναι πισωκίνητο, διατηρώντας έτσι τη διάταξη «όλα πίσω».

Η τελική ταχύτητα στις εκδόσεις του Smart Fortwo δεύτερης γενιάς, περιορίζεται ηλεκτρονικά στα εξής όρια:

  • 145 km/h στο 999 cm³ βενζίνης (εκτός του Brabus)
  • 155 km/h στο Brabus
  • 135 km/h στο turbodiesel

Κιβώτιο ταχυτήτων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το σαλόνι ενός Smart Fortwo Passion Coupé του 2010. Το μοντέλο είναι προδιαγραφών των ΗΠΑ, όπως φαίνεται από το ταχύμετρο, με μέγιστη ένδειξη τα 100 mph (161 km/h) και το αυτόματο κιβώτιο, με τη διάταξη επιλογών P - R - N - D.

Στο Fortwo δεύτερης γενιάς τοποθετήθηκε ένα νέο κιβώτιο ταχυτήτων, αυτή τη φορά 5-τάχυτο, αλλά και πάλι ημι-αυτόματο σειριακό χωρίς συμπλέκτη, με σημαντικά πιο ομαλή λειτουργία από το προηγούμενο 6-τάχυτο κιβώτιο. Όπως και στο Fortwo πρώτης γενιάς, μπορεί επίσης να παραγγελθεί με πλήρως αυτόματο κιβώτιο, το οποίο μπορεί παρομοίως να τοποθετηθεί και ως aftermarket, ενώ σε όποια το διαθέτουν συνυπάρχει με το σειριακό και ξεχωρίζουν από ένα επιπλέον κουμπάκι στο πλάι του λεβιέ ταχυτήτων, που όταν ο οδηγός το πατάει, περνάει στην πλήρως αυτόματη λειτουργία.

Κατ' εξαίρεση, όσα Fortwo εξάγονται στις ΗΠΑ, φέρουν αποκλειστικά το πλήρως αυτόματο κιβώτιο και έχοντας μάλιστα την κλασική διάταξη επιλογών P - R - N - D όλων των τυπικών αυτόματων κιβωτίων. Φυσικά συνυπάρχει, επίσης, με το σειριακό κιβώτιο με τα πλήκτρα + και - για όταν ο οδηγός θελήσει να πάρει ο ίδιος τον έλεγχο.

Σύστημα Micro Hybrid Drive[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 2007, η Smart εισήγαγε το Σύστημα MHD / Micro Hybrid Drive, που σβήνει τον κινητήρα του αυτοκινήτου στις προσωρινές στάσεις, όπως στα φανάρια, μειώνοντας έτσι την κατανάλωση καυσίμου, ενώ μπορεί να απενεργοποιηθεί μέσω σχετικού διακόπτη δίπλα στον λεβιέ ταχυτήτων. Προσοχή: να μην συγχέεται με τα υβριδικά αυτοκίνητα, καθώς παρά την ονομασία Hybrid, το μοντέλο δεν φέρει επιπρόσθετες τεχνολογίες προκειμένου να επιτύχει την κίνησή του, παρά μόνο τον κλασικό κινητήρα εσωτερικής καύσης.

Από τον Σεπτέμβριο του 2008, όλες οι εκδόσεις του Smart Fortwo, εκτός των μοντέλων με turbo, καθιέρωσαν ως στάνταρ το προηγουμένως έξτρα MHD, αν και ειδικότερα στις ΗΠΑ και στον Καναδά δεν έχει ακόμα διατεθεί επίσημα. Σύμφωνα με την εταιρεία, το MHD στις βενζινοκίνητες εκδόσεις επιτυγχάνει μείωση της κατανάλωσης καυσίμου κατά 8%, από 4,7 σε 4,3 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα, και μείωση των εκπομπών CO2 από 112 σε 103 g/km.

Smart Fortwo Electric Drive[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Smart Fortwo ED (αρχικά γνωστό ως Fortwo EV) μοντέλο του 2013, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Νέας Υόρκης τον Απρίλιο του 2012.

Το 2008, η Smart παρουσίασε και ένα ηλεκτροκίνητο Fortwo, το Smart Fortwo ED (Smart Fortwo Electric Drive), αν και αρχικά ήταν γνωστό ως Fortwo EV (Electric Vehicle). Από το 2009 έως το 2013, διατέθηκε σε αρκετές χώρες διεθνώς, σε περιορισμένους αριθμούς. Επίσης και η τρίτη γενιά του Fortwo, που αναμένεται στα τέλη του 2014, θα διατηρήσει και μία αμιγώς ηλεκτροκίνητη έκδοση. Η ισχύς του σημερινού Fortwo ED είναι 74 hp (55 kW) και η αυτονομία φτάνει τα 145 χιλιόμετρα, ενώ η τελική ταχύτητα περιορίζεται ηλεκτρονικά στα 125 km/h.

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Σύντομη δοκιμή του Smart City Coupe Pulse από το περιοδικό 4Τροχοί (Αύγουστος 2002)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα