Mercury Grand Marquis

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Mercury Grand Marquis
88-91 Mercury Grand Marquis.jpg Mercury Grand Marquis του 1988 - 1991
92Grand Marquisfront34.jpg Mercury Grand Marquis του 1992 - 1994
1995-97 Mercury Grand Marquis.jpg Mercury Grand Marquis του 1995 - 1997
1998-2002 Mercury Grand Marquis -- 09-27-2010 1.jpg Mercury Grand Marquis του 1998 - 2002
03-05 Mercury Grand Marquis .jpg Mercury Grand Marquis του 2003 - 2005
Mercury-GrandMarquis.jpg Mercury Grand Marquis του 2006 - 2011
ΚατασκευαστήςFlag of the United States.svg Mercury
Μητρική εταιρείαFlag of the United States.svg Ford Motor Company
Παραγωγή1982 — Ιανουάριος 2011
Έτη μοντέλου1983 — 2011
ΣυναρμολόγησηSt. Thomas, Οντάριο, Καναδάς
Τα έτη 1982 - 1985 παραγόταν και στο Σεντ Λούις, Μιζούρι, ΗΠΑ
Προηγούμενο μοντέλοMercury Marquis
ΚατηγορίαΜεγάλο οικογενειακό αυτοκίνητο
Αμάξωμα4-πορτο sedan, πλαίσιο τύπου σκάλας
Ειδικά στην πρώτη γενιά και ως 2-πορτο sedan, καθώς και ως 5-πορτο station wagon
ΔιαμόρφωσηΚινητήρας μπροστά, πίσω κίνηση
ΠλατφόρμαFord Panther platform
Κινητήρας4.9 λίτρα V8 (1982 – 1991)
5.8 λίτρα V8 V8 (1986 – 1991)
4.6 λίτρα V8 V8 (1991 – 2011)
Όλοι βενζίνης
Σχετική εξέλιξηFord Crown Victoria
Lincoln Town Car
Mercury Marauder

To Mercury Grand Marquis ήταν ένα εξαιρετικά μεγάλων διαστάσεων αυτοκίνητο, που παρήχθη από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Mercury, θυγατρική της Ford. Κατασκευάστηκε από το 1982 έως τον Ιανουάριο του 2011, σε 4 διαδοχικές γενιές. Μάλιστα κατά τη διάρκεια της 29-ετούς παραγωγής του, παρήχθησαν 2,7 εκατομμύρια αντίτυπα σειράς Grand Marquis, με αποτέλεσμα να γίνει το νούμερο 1 σε πωλήσεις μοντέλο στην ιστορία της εταιρείας, καθώς και το μακροβιότερο μοντέλο της Mercury υπό το ίδιο όνομα.[1]

Στην πραγματικότητα, η ονομασία «Grand Marquis» είχε πρωτοεισαχθεί ήδη από το 1975, ως η κορυφαία έκδοση του Mercury Marquis. Από το 1982, κατά την έναρξη της σεζόν του 1983, το Grand Marquis έγινε ένα αυτόνομο μοντέλο και ουσιαστικά ήταν μια δίδυμη έκδοση του Ford Crown Victoria, με το οποίο και μοιραζόταν την πλατφόρμα Ford Panther platform, στην οποία βασιζόταν επίσης και το πολυτελέστερο Lincoln Town Car.

Στην πρώτη γενιά του, το Grand Marquis προσφερόταν ως 4-πορτο sedan, 2-πορτο sedan και ως 5-πορτο station wagon. Οι 3 μετέπειτα γενιές του μοντέλου, κυκλοφόρησαν αποκλειστικά σε 4-πορτη σεντάν εκδοχή αμαξώματος. Και στις 4 γενιές του, υπήρξε η ναυαρχίδα της εταιρείας και διατέθηκε αποκλειστικά με βενζινοκινητήρες V8.

Το Grand Marquis έμελλε να είναι και το τελευταίο μοντέλο που κατασκευάστηκε ποτέ από την Mercury, με την πολιτική έκδοσή του να διακόπτεται στις αρχές Οκτωβρίου του 2010, αν και η παραγωγή της έκδοσης για εταιρείες ενοικίασης αυτοκινήτων συνεχίστηκε έως τις πρώτες μέρες του 2011.[2] Ως αποτέλεσμα, υπήρξε και ένας πολύ μικρός αριθμός αντιτύπων της σεζόν (model year) του 2011. Το τελευταίο Grand Marquis και ταυτόχρονα το τελευταίο αυτοκίνητο στην ιστορία της Mercury, κύλησε από τη γραμμή παραγωγής στις 4 Ιανουαρίου 2011 και ώρα 7:46 π.μ.[3]

Βασικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παρά τις τεράστιες εξωτερικές διαστάσεις του, το Grand Marquis δεν υπήρξε ποτέ αυτοκίνητο πολυτελείας και η τιμή πώλησής του στις ΗΠΑ ήταν σχετικά χαμηλή ως προς το μέγεθός του, όπως ακριβώς συνέβη και με το δίδυμο Ford Crown Victoria. Ωστόσο, ήταν από τα τελευταία μοντέλα που διατήρησαν τα πρότυπα των αμερικανικών λιμουζινών του παρελθόντος. Συγκεκριμένα, το 4-πορτο σεντάν αμάξωμά του βασιζόταν σε πλαίσιο τύπου σκάλας, κοινώς «χτιστό» (αντί για αυτοφερόμενο, όπως ονομάζεται το ενιαίο δομικό σύνολο) και ο κινητήρας του ήταν αποκλειστικά V8 βενζίνης, με διάταξη «κινητήρας μπροστά, πίσω κίνηση» μέσω ενός 4-τάχυτου αυτόματου κιβωτίου. Όλα αυτά τα στοιχεία, ήταν κοινά με τα Ford Crown Victoria και Lincoln Town Car.

Όπως και στα δύο αυτά συγγενικά μοντέλα, οι εσωτερικοί χώροι του Grand Marquis ήταν επίσης τεράστιοι. Δύο επιπλέον ρετρό στοιχεία και των τριών μοντέλων, κατά τα παραδοσιακά αμερικανικά πρότυπα, σπάνια πλέον στη σύγχρονη ιστορία της αυτοκίνησης, ήταν ο επιλογέας ταχυτήτων πάνω στην κολώνα του τιμονιού και το ενιαίο, μονοκόμματο μπροστινό κάθισμα, ίδιου σχήματος με το πίσω, έχοντας έτσι 6-θέσιο σαλόνι.

Mercury Grand Marquis ταξί στο Σαν Φρανσίσκο, το 2008.

Λόγω των ξεχωριστών αυτών ιδιοτήτων, το Grand Marquis γνώρισε εξαιρετικά μεγάλη απήχηση στις εταιρείες ενοικίασης αυτοκινήτων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Γενικότερα, εκτιμήθηκε ιδιαίτερα ως ευρύχωρο και αξιόπιστο αυτοκίνητο σχετικά χαμηλής τιμής, με ευκολία συντήρησης, μεγάλη αντοχή στα δύσκολα, ανθεκτικότητα υπό ακραίες συνθήκες, μετάδοση της κίνησης στους πίσω τροχούς και ισχυρό κινητήρα V8. Επίσης, ως ένα από τα λίγα επιβατικά αυτοκίνητα με «χτιστό» πλαίσιο κατασκευής, είναι ανθεκτικό και επιτρέπει εύκολη επισκευή μετά από μικροατυχήματα, χωρίς να χρειάζεται να ισιώσει το σασί. Ενίοτε κυκλοφόρησε και ως ταξί, αλλά ποτέ δεν γνώρισε την τεράστια απήχηση του Ford Crown Victoria έκδοσης ταξί.

Συγγενικά μοντέλα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το δίδυμο μοντέλο του Mercury Grand Marquis ήταν το κάπως φθηνότερο Ford Crown Victoria, το οποίο ήταν ουσιαστικά μια παράλληλη έκδοσή του. Σε όλα τα έτη παραγωγής του, το Grand Marquis έφερε λίγο πληρέστερο εξοπλισμό, αν και η εμπορική τιμή και τα επίπεδα εξοπλισμού του δεν ήταν τόσο υψηλά ώστε να μπορεί να θεωρηθεί ως αυτοκίνητο πολυτελείας. Επίσης, με εξαίρεση τις σεζόν του 2003, του 2004 και του 2005, οπότε και έδειχνε σχεδόν πανομοιότυπο με το Crown Victoria, είχε μια κάπως διαφορετική σχεδίαση στο μπροστινό μέρος, αν και η γενικότερη εξωτερική αισθητική του ήταν εμφανώς παρόμοια και η συγγένεια φαινόταν εύκολα στον εξωτερικό παρατηρητή.

Επιπλέον, ο κινητήρας, το κιβώτιο και το δάπεδο στήριξης της πλατφόρμας και των δύο αυτών μοντέλων, ήταν πάντα κοινά με τo πολυτελές Lincoln Town Car. Ωστόσο, όλα τα υπόλοιπα εσωτερικά συστατικά, τα εξωτερικά πάνελ του αμαξώματος, οι ενισχύσεις στο αμάξωμα και οι πλευρικοί αερόσακοι ήταν εντελώς διαφορετικά από αυτά του Town Car.

Το συγγενικό Mercury Marauder του 2003 - 2004.

Τις σεζόν του 2003 και του 2004, κυκλοφόρησε και μια έκδοση υψηλών επιδόσεων του Grand Marquis, το Mercury Marauder. Έφερε τον κινητήρα Modular, κυβισμού επίσης 4.6 λίτρων V8, πλην όμως ισχύος 302 hp, καθώς ήταν μια εκδοχή που είχε προέλθει από την αυτόματη έκδοση της Ford Mustang Mach 1 που είχε παραχθεί επίσης τις σεζόν του 2003 και του 2004, καθώς και από το μεσαίο SUV Lincoln Aviator πρώτης γενιάς (το οποίο παρήχθη μεταξύ του 2002 και του 2005). Τελικώς όμως, το Marauder διακόπηκε στο τέλος της σεζόν του 2004, λόγω εξαιρετικά χαμηλής ζήτησης, αφού είχαν κατασκευαστεί μόλις 11.052 αντίτυπα.[4]

Έτη παραγωγής των γενεών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το σαλόνι ενός Mercury Grand Marquis LS Ultimate Edition της τελευταίας σεζόν παραγωγής του μοντέλου, δηλαδή του 2011.
  • 1η γενιά: 1982 - 1991, με ένα λίφτινγκ την σεζόν του 1988.
  • 2η γενιά: 1992 - 1997, με ένα λίφτινγκ την σεζόν του 1995.
  • 3η γενιά: 1998 - 2002.
  • 4η γενιά: 2003 - 2011, με μια ελαφρά ανανέωση την σεζόν του 2006.

Διαθεσιμότητα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα περισσότερα Mercury Grand Marquis κυκλοφόρησαν στη Βόρεια Αμερική (κυρίως στις ΗΠΑ, όπως επίσης και στον Καναδά και στο Μεξικό), αλλά διατέθηκαν επίσημα και σε 2 από τις πετρελαιοπαραγωγικές χώρες της Μέσης Ανατολής, τη Σαουδική Αραβία και το Κουβέιτ (όπως συνέβη και με το Ford Crown Victoria), όπου και γνώρισαν επίσης μεγάλη απήχηση.

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. http://web.archive.org/web/20110821150354/http://media.ford.com/images/10031/flm_facts.pdf
  2. Bowman, Zach (4 Οκτωβρίου 2010). «Report: Last Mercury for retail business built on Sunday». Autoblog. Ανακτήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2010. 
  3. «Mercury rolls into history with build of final Grand Marquis». AutoWeek. 4 Ιανουαρίου 2011. 
  4. Ford Performance Group. «Ford Performance Group». Ford Performance Group. http://www.fordperformancegroup.com/vehicles/. Retrieved 2011-03-18.

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Flammang, James M. & Kowalke, Ron: Standard Catalog of American Cars 1976–1999. Krause Publication, Iola 1999. ISBN 0-87341-755-0, p. 655-697.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]