3752 Καμίλλο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
3752 Καμίλλο
Ανακάλυψη A
Ανακαλύψας (-ασα): Έλινορ Χέλιν και Μαρία Μπαρούτσι
Ημερομηνία ανακάλυψης: 15 Αυγούστου 1985
Εναλλακτικές ονομασίες B: 1985 PA
Κατηγορία: Απολλώνειοι αστεροειδείς
Τροχιακά χαρακτηριστικά Γ
Εποχή 27 Απριλίου 2019 (Ι.Η. (JD) 2458600,5)
Εκκεντρότητα (e): 0,302
Μεγάλος ημιάξονας (a): 1,4135 AU (211,46 εκατομ. km)
Απόσταση περιηλίου (q): 0,9870 AU (147,66 εκατομ. km)
Απόσταση αφηλίου (Q): 1,840 AU (275,26 εκατομ. km)
Περίοδος περιφοράς («έτος») (P): 613,825 ημέρες
Κλίση ως προς την εκλειπτική (i): 55,557 ° (μοίρες)
Μήκος του
ανερχόμενου συνδέσμου
(Ω):

147,97 °
Όρισμα του περιηλίου (ω): 312,22 °
Μέση ανωμαλία (M): 275,857 °


Ο Καμίλλο (Camillo) είναι ένας Απολλώνειος αστεροειδής με απόλυτο μέγεθος H (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 15,4. Ανακαλύφθηκε το 1985 από την Αμερικανίδα αστρονόμο Έλινορ Χέλιν και την Ιταλίδα αστρονόμο Μαρία Μπαρούτσι, που παρατηρούσαν από τον σταθμό CERGA του Αστεροσκοπείου της Κυανής Ακτής, και πήρε το όνομά του από το όνομα του γιου του βασιλιά Τούρνου της ρωμαϊκής μυθολογίας, που ήταν και το όνομα του γιου της Μπαρούτσι.

Προσεγγίσεις στη Γη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η τροχιά του Καμίλλο έχει πολύ μεγάλη κλίση

Ως Απολλώνειος αστεροειδής, ο Καμίλλο περνά κατά καιρούς σχετικώς κοντά από τη Γη, αλλά σπανίως, επειδή η κλίση της τροχιάς του ως προς το επίπεδο της εκλειπτικής είναι εξαιρετικά μεγάλη, πάνω από 55 μοίρες. Η πλησιέστερη προσέγγισή του κατά τον 20ό αιώνα σημειώθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1976, όταν πέρασε σε απόσταση 12,0 εκατομμυρίων χιλιομέτρων (km) από τον πλανήτη μας (31 φορές η μέση απόσταση Γης-Σελήνης). Η πλησιέστερη προσέγγιση του αστεροειδή στη Γη στον 21ο αιώνα θα συμβεί στις 15 Φεβρουαρίου 2055, οπότε η απόσταση μεταξύ των δύο σωμάτων θα είναι 12,9 εκατομμύρια km.

Ο Καμίλλο δεν ταξινομείται ως Δυνητικά Επικίνδυνος Αστεροειδής (PHA), επειδή η ελάχιστη απόσταση τομής τροχιάς (MOID) με τη Γη είναι μεγαλύτερη από 0,05 AU (συγκεκριμένα είναι 0,0780 AU ή 11,67 εκατομμύρια km).

Η προσέγγιση του 2013[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 12 Φεβρουαρίου 2013 ο Καμίλλο πέρασε σε απόσταση 22,1 εκατομμυρίων km από τη Γη, οπότε είχε φαινόμενο μέγεθος 13 και παρατηρήθηκε με τη μέθοδο ραντάρ (αποστολή ραδιοκυμάτων που ανακλώνται πάνω στον αστεροειδή και επιστρέφουν στη Γη, ανιχνευόμενα από τα ίδια ραδιοτηλεσκόπια) από το Γκόλντστοουν και το Ραδιοτηλεσκόπιο του Αρεσίμπο.

3752 Camillo skypath-2013.png
Η ημερήσια κίνηση του Καμίλλο από νότο προς βορρά στον ουρανό, όπως φαινόταν από τη Γη το 2013.

Η προσέγγιση του 2018[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 20 Φεβρουαρίου 2018 ο Καμίλλο πέρασε σε απόσταση 19 εκατομμυρίων km από τη Γη και παρατηρήθηκε και πάλι με τη μέθοδο ραντάρ από το Ραδιοτηλεσκόπιο του Αρεσίμπο. Επιβεβαιώθηκε ότι έχει μακρόστενο δίλοβο σχήμα, με απότομες γωνίες. Το σχήμα του είχε προσδιορισθεί χονδρικά και είκοσι χρόνια παλαιότερα, από την καμπύλη φωτός του Πετρ Πράβετς (1998).

3752 Camillo skypath-2018.png
Η ημερήσια κίνηση του Καμίλλο από νότο προς βορρά στον ουρανό, όπως φαινόταν από τη Γη το 2018.

Φυσικά χαρακτηριστικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η μέση διάμετρος του Καμίλλο είναι είναι 2,3 km. Ο φασματικός τύπος του εκτιμάται ότι είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό του είναι 0,21 ± 0,04. Ο Καμίλλο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 37 ώρες και 51 λεπτά, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή.


Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αστεροειδείς
3751 Κιανγκ 3752 Καμίλλο 3753 Κρουίνη
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα 3752 Camillo της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).