Ψευδοκλητείας γραφή

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Στην Αρχαία Αθήνα κατά το Αττικό Δίκαιο ψευδοκλητείας γραφή λεγόταν η αγωγή την οποία είχε δικαίωμα να ασκήσει ο εναγόμενος κατά του ενάγοντος και των μαρτύρων του (κλητήρων) στις περιπτώσεις που η κλήτευσή του για την ημέρα της δίκης είτε δεν είχε γίνει καθόλου, είτε είχε γίνει αντικανονικά, την πλήρη ευθύνη της οποίας έφερε ο ενάγων και οι μάρτυρές του.

Η εκδίκαση τέτοιων υποθέσεων ανήκε στην αρμοδιότητα των θεσμοθετών. Στη περίπτωση που μια τέτοια αγωγή γινόταν δεκτή, τότε μπορούσε να επιβληθεί στους ενόχους ποινή ατιμίας. Η ποινή αυτή επιβαλλόταν υποχρεωτικά σε όποιον είχε υποπέσει τρεις φορές στο ίδιο αδίκημα, κατά την αρχαία έκφραση "ψευδοκλητείας τρις οφλείν".

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.61ος, σελ.410.