Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (Γερμανία)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Χριστιανοδημοκρατική Ένωση της Γερμανίας
Christlich Demokratische Union Deutschlands
Cdu-logo.svg
Ηγέτης Άνγκελα Μέρκελ (Καγκελάριος)
Ιδρύθηκε 1945 ή μάλλον 1949 (πρώτη σύνοδος του κόμματος)
Έδρα Klingelhöferstraße 8
10785 Βερολίνο
Εφημερίδα Union
Ιδεολογία Χριστιανική δημοκρατία
Φιλελεύθερος συντηρητισμός[1],
Συντηρητισμός
Πολιτική θέση Κεντροδεξιά[2]
Διεθνής προσχώρηση Διεθνής Κεντρώων Δημοκρατικών,
Διεθνής Δημοκρατική Ένωση
Ευρωπαϊκή προσχώρηση Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα
Ομάδα Κοινοβουλίου Ε.Ε. Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα
Επίσημα χρώματα Black (defacto), Orange (επίσημο)
Έδρες στο Bundestag
311 / 631
Έδρες στα Περιφερειακά Κοινοβούλια
577 / 1.890
Έδρες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
34 / 99
Ιστοσελίδα
http://www.cdu.de
Πολιτικό σύστημα της Γερμανίας
Πολιτικά κόμματα
Εκλογές
Η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ, 2010

Η Χριστιανοδημοκρατική Ένωση της Γερμανίας (Γερμανικά:Christlich Demokratische Union Deutschlands, CDU είναι ένα Χριστιανοδημοκρατικό και συντηρητικό πολιτικό κόμμα στη Γερμανία. Θεωρείται ότι βρίσκεται στην κεντροδεξιά του Γερμανικού πολιτικού φάσματος. Μαζί με το Βαυαρικό αδελφό κόμμα της, την Χριστιανοκοινωνική Ένωση της Γερμανίας, η CDU δημιουργεί την ομάδα CDU/CSU, επίσης γνωστή ως η Ένωση, στο Bundestag.

Η ηγέτης του κόμματος, η Άνγκελα Μέρκελ, είναι η παρούσα Καγκελάριος της Γερμανίας. Η CDU είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (EPP), και συμμετέχει στην Ομάδα EPP στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Διεθνώς, η CDU είναι μέλος της Διεθνούς Κεντρώων Δημοκρατών και της Διεθνούς Δημοκρατικής Ένωσης. Η CDU είναι το μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα στη Γερμανία, ακολουθούμενη από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας.

Πλατφόρμα του κόμματος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η CDU είναι κατά βάση Χριστιανική, εφαρμόζοντας τις αρχές της Χριστιανικής δημοκρατίας και δίνοντας έμφαση στην "Χριστιανική κατανόηση των ανθρώπων και την ευθύνη τους απέναντι στο Θεό." Τα μέλη του CDU περιλαμβάνουν ανθρώπους που ανήκουν σε μια ποικιλία θρησκειών καθώς και άθρησκα άτομα. Οι πολιτικές της CDU προέρχονται από τον Πολιτικό Καθολικισμό, τηνΚαθολική κοινωνική διδασκαλία και τον πολιτικό Προτεσταντισμό, καθώς και τον οικονομικό συντηρητισμό και τον εθνικό συντηρητισμό. Το CDU ήταν ο πρώτος υποστηρικτής της 'κοινωνικής οικονομίας της αγοράς' ( Γερμαν. Soziale Marktwirtschaft), αν και το κόμμα έχει υιοθετήσει πιο φιλελεύθερες οικονομικές πολιτικές από την θητεία του Χέλμουτ Κολ στο αξίωμα του Καγκελαρίου της Γερμανίας (1982–1998). Όσον αφορά την εξωτερική πολιτική, το CDU αποδέχεται την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και μια ισχυρή σχέση με τις ΗΠΑ. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση αντιτίθεται στην είσοδο της Τουρκίας στην ΕΕ, προτιμώντας αντί αυτής μια προνομιακή σχέση με την Τουρκία. Εκτός της παράθεσης παραβιάσεων διαφόρων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το CDU επίσης πιστεύει ότι η απροθυμία της Τουρκίας να αναγνωρίσει την Κύπρο ως ανεξάρτητο, εθνικά κυρίαρχο κράτος αντιτίθεται στην πολιτική της ΕΕ ότι τα μέλη της πρέπει να αναγνωρίζουν την ύπαρξη το ένα του άλλου. Εγχώρια, το CDU δίνει έμφαση στην περικοπή της λογοκρισίας και την διατήρηση των πολιτιστικών παραδόσεων.

Οι αντίπαλοι της CDU είναι το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας (SPD), το δημοκρατικό σοσιαλιστικό κόμμα Η Αριστερά και η Συμμαχία '90/Οι Πράσινοι. Η CDU κυβέρνησε στον Μεγάλο Συνασπισμό με το SPD καθώς και σε διάφορους συνασπισμούς με την Συμμαχία '90/Ο Πράσινοι. Η CDU απορρίπτει συνασπισμούς με την Αριστερά και εξτρεμιστικά δεξιά κόμματα.

Το Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (FDP), ένα συντηρητικό φιλελεύθερο κόμμα, είναι ο προτιμώμενος εταίρος κάθε κυβέρνησης του CDU αφότου το CDU και το FDP έχουν παρόμοιες συμπεριφορές σχετικά με την δημοσιονομική πολιτική. Ως συντηρητικό κόμμα, η CDU υποστηρίζει ισχυρότερες τιμωρίες εγκλημάτων και υποστηρίζει την ανάμειξη της Bundeswehr σε περιπτώσεις εγχώριας αντιτρομοκρατικών επιθέσεων καθώς και εθνικών καταστροφών. Όσον αφορά τους μετανάστες, το CDU υποστηρίζει την ενσωμάτωση των μεταναστών μέσω γλωσσικών μαθημάτων, και στοχεύει σε περαιτέρω έλεγχο της μετανάστευσης. Η διπλή υπηκοότητα θα έπρεπε να επιτρέπεται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Συνέδριο του κόμματος, Ντύσελντορφ 1965

Αμέσως μετά την κατάρρευση της δικτατορίας των Ναζί στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η ανάγκη για μια νέα πολιτική τάξη στη Γερμανία ήταν άμεση. Ταυτόχρονες αλλά ακόμη άσχετες συναντήσεις άρχισαν να πραγματοποιούνται σε όλη τη Γερμανία, κάθε μία με σκοπό τον σχεδιασμό ενός “Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος.” Η “Christlich-Demokratische Union” ιδρύθηκε στο Βερολίνο στις 26 Ιουνίου 1945, και στην Ρηνανία και Βεστφαλία τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους.

Αφίσα για το CDU, 1957. "Όχι πειράματα".

Τα ιδρυτικά μέλη του CDU αποτελούνταν κυρίως από πρώην μέλη του Κόμματος του Κέντρου, του Γερμανικού Δημοκρατικού Κόμματος, του Γερμανικού Εθνικού Λαϊκού Κόμματος, και του Γερμανικού Λαϊκού Κόμματος. Πολλά από αυτά τα άτομα, συμπεριλαμβανομένου του ιδρυτή του CDU-Berlin Αντρέας Χέρμες και του μελλοντικού καγκελάριου της Γερμανίας Κόνραντ Αντενάουερ, φυλακίσθηκαν για την ανάμειξη στην Γερμανική Αντίσταση κατά την δικτατορία των Ναζί.

Ένα από τα μαθήματα που πάρθηκαν από την αποτυχία της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης ήταν η διχόνοια μεταξύ των δημοκρατικών κομμάτων που τελικά οδήγησε στην άνοδο του Ναζιστικού κόμματος. Ήταν λοιπόν κομβικής σημασίας να δημιουργηθεί ένα ενωμένο κόμμα Χριστιανοδημοκρατών – μια Χριστιανοδημοκρατική Ένωση. Το αποτέλεσμα αυτών των συναντήσεων ήταν η ίδρυση ενός διομολογιακού (Καθολικό και Προτεσταντικό ταυτόχρονα) κόμματος επηρεασμένου βαθιά από την πολιτική παράδοση του φιλελεύθερου συντηρητισμού. Το CDU βίωσε σημαντική επιτυχία κερδίζοντας την υποστήριξη από την περίοδο της δημιουργίας του στο Βερολίνο στις 26 Ιουνίου 1945 μέχρι την πρώτη του σύνοδο στις 21 Οκτωβρίου 1950, στην οποία ο καγκελάριος Αντενάουερ ονομάσθηκε πρώτος Πρόεδρος του κόμματος.

Η CDU ήταν το κυρίαρχο κόμμα για τις πρώτες δεκαετίες μετά την εγκαθίδρυση της Δυτικής Γερμανίας το 1949. Ο Κόνραντ Αντενάουερ παρέμεινε ο ηγέτης του κόμματος μέχρι το 1963, οπότε τον αντικατέστησε ο πρώην υπουργός οικονομικών Λούντβιχ Έρχαρντ. Καθώς το Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (FDP) αποσύρθηκε από τον κυβερνώντα συνασπισμό το 1966 εξαιτίας διαφωνιών στην οικονομική πολιτική, ο Έρχαρντ αναγκάσθηκε να παραιτηθεί. Συνεπώς, ένας μεγάλος συνασπισμός με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας (SPD) πήρε την εξουσία υπό τον Καγκελάριο της CDU Κουρτ Γκέοργκ Κίσινγκερ.

Το SPD γρήγορα κέρδισε δημοτικότητα και πέτυχε να δημιουργήσει έναν κοινωνικός-φιλελεύθερος συνασπισμός με το FDP μετά τις ομοσπονδιακές κλογές του 1969, αναγκάζοντας το CDU να αφήσει την εξουσία για πρώτη φορά στν ιστορία του. Το CDU συνέχισε στο ρόλο του ως Αντπολίτευση μέχρι το 1982, όταν η αποχώρηση του FDP από τον συνασπισμό με το SPD επέτρεψε στο CDU να επανακτήσει την εξουσία. Ο Πρόεδρος του CDU Χέλμουτ Κολ έγινε ο νέος Καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας και ο συνασπισμός του επιβεβαιώθηκε στις ομοσπονδιακές εκλογές του 1983. Η λαϊκή υποστήριξη για το έργο του συνασπισμού στην διαδικασία της Γερμανικής επανένωσης επαναλήφθηκε στις ομοσπονδιακές εκλογές του 1990, στις οποίες ο κυβερνών συνασπισμός CDU-FDP βίωσε μια καθαρή νίκη.

Ο ηγέτης του Ανατολικογερμανικού CDU Λόταρ ντε Μαιζιέρ (αριστερά) με τον ηγέτη του Δυτικογερμανικού CDU Χέλμουτ Κολ, Σεπτέμβριος 1990

Μετά την κατάρρευση της Ανατολικογερμανικής κυβέρνησης το 1989, ο Κολ – υποστηριζόμενος από τις κυβερνήσεις της Γαλλίας, του Ηνωμένου Βασιλείου, και των Ηνωμένων Πολιτειών – ζήτησαν την Γερμανική επανένωση. Στις 3 Οκτωβρίου 1990, η Γερμανική Λαϊκή Δημοκρατία (GDR) καταργήθηκε και το έδαφος της επαναπροσαρτήθηκε από τη Δυτική Γερμανία. Το Ανατολικογερμανικό CDU συγχωνεύθηκε με το Δυτικό του ομόλογο, και διεξάχθησαν εκλογές για την επανενωθείσα χώρα. Αν και ο Κολ επανεκλέχθηκε, το κόμμα άρχισε να χάνει πολλή από την δημοτικότητά του εξαιτίας μιας οικονομικής ύφεσης στην πρώην ΛΔΓ και αύξησε τους φόρους στα δυτικά. Το CDU , παρόλα αυτά, μπόρεσε να κερδίσει τις ομοσπονδιακές εκλογές του 1994 με μικρή διαφορά εξαιτίας της οικονομικής ανάκαμψης.

Ο Χέλμουτ Κολ υπηρέτησε ως Πρόεδρος έως την εκλογική ήττα του κόμματος το 1998, όταν τον διαδέχθηκε ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε· ο Σόιμπλε παραιτήθηκε στις αρχές του 2000 ως αποτέλεσμα του οικονομικού σκανδάλου του κόμματος και αντικαταστάθηκε από την Άνγκελα Μέρκελ, η οποία παραμένει ηγέτης του CDU έως σήμερα. Στις ομοσπονδιακές εκλογές του 1998, το CDU κέρδισε 28.4% και η CSU 6.7% των εθικών ψήφων, που ήταν το χαμηλότερο αποτέλεσμα για το CDU/CSU από το 1949. Έτσι, ένας Κόκκινος-Πράσινος συνασπισμός υπό την ηγεσία του Γκέρχαρντ Σρέντερ πήρε την εξουσία μέχρι το 2005. Το 2002, η CDU και η CSU πέτυχαν λίγο υψηλότερα – 29.5% και 9.0%, αντίστοιχα – αλλά ακόμη του έλειπε η πλειοψηφία που χρειαζόταν για μια κυβέρνηση συνασπισμού CDU-FDP.

Οι πρόωρες εκλογές του 2005 αποφασίσθηκαν αφότου το CDU κατάφερε στο κυβερνών SPD ένα καίριο πλήγμα, κερδίζοντας περισσότερες από δέκα πολιτειακές εκλογές, οι περισσότερες από τις οποίες ήταν σαρωτικές. Ο προκύψας μεγάλος συνασπισμός μεταξύ του CDU/CSU και του SDP αντιμετώπισε μια σοβαρή πρόκληση που προερχόταν από την απαίτηση αμφότερων των κομμάτων για την καγκελαρία. Μετά από τρεις εβδομάδες διαπραγματεύσεων, όμως, τα δύο κόμματα έφθασαν σε συμφωνία οπότε το CDU έλαβε την καγκελαρία ενώ SPD διατήρησε 8 από τις 16 έδρες στην κυβέρνηση και μια πλειοψηφία των πιο σημαντικών κυβερνητικών θέσεων.[3][4] Η συμφωνία συνασπισμού εγκρκιθηκε κι απο τα δύο κόμματα σε κομματικά συνέδρια στις 14 Νοεμβρίου .[5] Η Μέρκελ ορίστηκε ως η πρώτη γυναίκα Καγκελάριος απο την πλειψηφία των αντιπροσώπων.(397 έναντι 217) στη νεοσυσταθείσα γερμανικη Βουλή στις 22 Νοεμβρίου .[6]

Αν και το CDU/CSU έχασε την υποστήριξη στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2009, το FDP έζησε τον καλύτερο κύκλο εκλογών στην ιστορία του, επιτρέποντας έκτοτε έναν συνασπισμό CDU/CSU-FDP. Αυτό σηματοδότησε την πρώτη αλλαγή του εταίρου του συνασπισμού από έναν Καγκελάριο στη Γερμανική ιστορία.

Εσωτερική δομή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μέλη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μια έρευνα του Μαΐου 2011 από το Ίδρυμα Κόνραντ Αντενάουερ κατέληξε ότι το CDU τρεχόντως έχει 499.646 members.[7] Από αυτά τα περίπου μισό εκατομμύριο μέλη, το 25.4 % των μελών είναι γυναίκες και το 74.6 % άνδρες. Οι γυναίκες συμμετέχουν περισσότερο στα πρώην Ανατολικογερμανικά κρατίδια με 29.2 % σε σύγκριση με 24.8% στα πρώην Δυτικογερμανικά κρατίδια.

Πριν το 1966, το σύνολο των μελών στην οργάνωση του CDU είχε μόνον εκτμηθεί. Οι αριθμοί μετά το 1966 βασίζονται στο σύνολο από τις 31 Δεκεμβρίου του προηγούμενου έτους.

Δεδομένα σχετικά με τις πολιτειακές ομάδες του κόμματος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Κόνραντ Αντενάουερ-Χάους, στο αρχηγείο του CDU, στο Βερολίνο
Πολιτειακή ομάδα Πρόεδρος Μέλη
Βάδη-Βυρτεμβέργη Βάδη-Βυρτεμβέργη Τόμας Στρομπλ Τόμας Στρομπλ 074.669
Βερολίνο Βερολίνο Φρανκ Χένκελ Φρανκ Χένκελ 012.568
Βραδεμβούργο Βραδεμβούργο Σάσκια Λούντβιχ Σάσκια Λούντβιχ 006.797
Βρέμη Βρέμη Τόμας Ρέβεκαμπ Τόμας Ρέβεκαμπ 003.246
Αμβούργο Αμβούργο Μάρκους Βάινμπεργκ Μάρκους Βάινμπεργκ 009.697
Έσση Έσση Φόλκερ Μπουφιέ Φόλκερ Μπουφιέ 047.789
Μεκλεμβούργο-Προπομερανία Μεκλεμβούργο-Προπομερανία Λόρεντς Κάφιερ Λόρεντς Κάφιερ 006.038
Κάτω Σαξονία Κάτω Σαξονία David McAllister Ντέιβιντ ΜακΆλλιστερ 072.813
Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία Νόρμπερτ Ρέτγκεν Νόρμπερτ Ρέτγκεν 165.273
Ρηνανία-Παλατινάτο Ρηνανία-Παλατινάτο Γιούλια Κλέκνερ Γιούλια Κλέκνερ 049.856
Σάαρλαντ Σάαρλαντ Annegret Kramp-Karrenbauer Annegret Kramp-Karrenbauer 020.651
Σαξονία Σαξονία Stanislaw Tillich Stanislaw Tillich 013.148
Σαξονία-Άνχαλτ Σαξονία-Άνχαλτ Τόμας Βέμπελ Τόμας Βέμπελ 008.410
Σλέσβιχ-Χόλσταιν Σλέσβιχ Χόλσταιν Κρίστιαν φον Μπέττιχερ Κρίστιαν φον Μπέττιχερ 026.674
Θουριγγία Θουριγγία Κριστίν Λίμπερικνεχτ Κριστίν Λίμπερκνεχτ 012.035

Προπύργια του κόμματος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα παραδοσιακά προπύργια του κόμματος συγκεντρώνονται σε αγροτκές και Καθολικές περιοχές όπως το Άιφελ, το Μύνστερλαντ, το Ζάουερλαντ, την περιφέρεια της Φούλντα, το Έμσλαντ, το Oldenburger Münsterland, την Θουριγγία, το Άιχσφελντ καθώς και περιοχές στην Nordfriesland, την Σαξονία, την Schwaben, την Προπομερανία, Taunus, κα μικρότερες πόλεις όπως το Μπάντεν Μπάντενn, Konstanz, και το Πφόρτσχαϊμ. Υπάρχει μικρότερη υποστήριξη στη Βρέμη, το Βραδεμβούργο, και το Ανατολικό Βερολίνο.

Ειδικές οργανώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σημαντικές υποργανώσεις του CDU είναι:

Πρόεδροι του CDU, 1950-σήμερα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρόεδρος Περίοδος
Κόνραντ Αντενάουερ 1950-1966
Λούντβιχ Έρχαρντ 1966-1967
Κουρτ Γκέοργκ Κίσινγκερ 1967-1971
Ράινερ Μπάρτσελ 1971-1973
Χέλμουτ Κολ 1973-1998
Βόλφγκανγκ Σόιμπλε 1998-2000
Άνγκελα Μέρκελ 2000-Σήμερα

Κοινοβουλευτικοί/ές πρόεδροι της ομάδας CDU/CSU στο εθνικό κοινοβούλιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρόεδρος της ομάδας CDU/CSU Περίοδος
Heinrich von Brentano di Tremezzo 1949–1955
Χάινριχ Κρόνε 1955–1961
Heinrich von Brentano di Tremezzo 1961–1964
Ράινερ Μπάρτσελ 1964–1973
Καρλ Κάρστενς 1973–1976
Χέλμουτ Κολ 1976–1982
Άλφρεντ Ντρέγκερ 1982–1991
Βόλφγκανγκ Σόιμπλε 1991–2000
Φρίντριχ Μερτς 2000–2002
Άνγκελα Μέρκελ 2002–2005
Φόλκερ Κάουντερ 2005-Σήμερα

Γερμανοί Καγκελάριοι από το CDU[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Καγκελάριος της Γερμανίας Χρόνος στο αξίωμα
Κόνραντ Αντενάουερ 1949–1963
Λούντβιχ Έρχαρντ 1963–1966
Κουρτ Γκέοργκ Κίσινγκερ 1966–1969
Χέλμουτ Κολ 1982–1998
Άνγκελα Μέρκελ 2005-Σήμερα

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. http://www.parties-and-elections.de/germany.html
  2. Boswell, Christina; Hough, Dan (April 2008). "Politicizing migration: opportunity or liability for the centre-right in Germany?". Journal of European Public Policy 15 (3): 331–48. doi:10.1080/13501760701847382. 
  3. "Merkel named as German chancellor". BBC News. October 10, 2005. http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/europe/4325600.stm. Ανακτήθηκε στις April 1, 2010. 
  4. CNN. http://edition.cnn.com/2005/WORLD/europe/10/13/germany.government.ap/.  [νεκρός σύνδεσμος]
  5. "German parties back new coalition". BBC News. November 14, 2005. http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/europe/4434812.stm. Ανακτήθηκε στις April 1, 2010. 
  6. "Merkel becomes German chancellor". BBC News. November 22, 2005. http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/europe/4458430.stm. Ανακτήθηκε στις April 1, 2010. 
  7. Die Mitglieder der CDU: Studie by the Konrad Adenauer Foundation

Περαιτέρω διάβασμα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]