Χρήστης:Nikosgranturismogt/πρόχειρο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

In 2010, Avram participated in Miss Greece beauty contest.[1] She also appeared on the Swedish TV series Gomorron Sverige.

In September 2012,[2] Avram moved to Mumbai on a tourist visa to pursue an acting career in Bollywood. About the decision of acting in Hindi movies, she expressed in an interview with N Magazine, "(When) I was 14..., I had a TV in my room and watched Devdas, (starring Shahrukh Khan and Aishwarya Rai) which is almost four hours long. I didn't move the entire time. I thought, 'Wow, I want to dance and sing like that. I have to do Bollywood movies.'" She signed up with a modeling agency and soon got a work visa. The agency helped her getting auditions. The first considerable project she managed to get was a TV commercial for Eveready Industries India with the leading Indian actor Akshay Kumar.[3] AvrRam has also acted in a TV commercial for Ricchezza Silver Jewellery, produced by TryAngles studio.[4]

She has acted in an Iranian music video, Hala chi shod, by Emad featuring SB Shaggy.[5]

She eventually got her first major breakthrough by bagging a lead role in Saurabh Varma's comedy thriller film Mickey Virus.[6] AvrRam recollected, "The photographer who took pictures of me knew a director who was looking for a girl for a lead role. I called him and had come to audition for his movie."[7] Getting a role in a Bollywood film was particularly difficult for her as she didn't speak any Hindi. She disclosed, "Before I auditioned for Mickey Virus, I asked director to send me the script so I could memorize the words, because I didn't know Hindi yet. I was sent four pages of dialogue and there was no one who could tell me how to pronounce certain words. At the audition they liked my acting but the accent wasn't right." She was shortlisted along-with 200 other hopefuls and managed to beat others.[8] AvrRam have noticed that there is a perception in India that acting is in the blood. If the parents are actors, children are bound to become actors too. AvrRam revlealed in an interview, "When I told the director that mom worked with Ingmar Bergman, he gave a strong reaction: 'What!? Has she worked with Bergman?' They were incredibly impressed."[7] For her Bollywood launch, AvrRam has taken formal training in dance form and Hindi pronunciation.[9] In this film she plays the role of Kamayani George,[10] the love interest of the character Mickey Virus, played Manish Paul, who is a popular TV host and is making his debut in film industry. The film, shot in Delhi, released on 25 October 2013.[6]

Avram at Wellfest Awards 2018

The first Swedish actress to act in Bollywood, Avram has been noted for looks very similar to the actress Katrina Kaif.[11]

In 2013, Avram participated as a contestant on an Indian reality TV show, Bigg Boss 7, where celebrities from various walks of life live together in a large house, completely cut off from the outside world. They try to avoid being evicted every week by public votes, with the aim of prize money at the end. The show, based on Dutch-based Endemol's Big Brother, went on air in September 2013 and is hosted by the actor Salman Khan.[12] After spending ten weeks on the show, she got evicted in November 2013. Avram said in an interview with PTI, "I did not come to Bigg Boss for money or fame but with the agenda to have fun. This show has helped me become a household name. I am very humbled by the appreciation I have received from audiences and will cherish this experience for years to come."

In October 2013, colleges in Chandigarh reportedly banned the students from possessing or displaying posters of Avram in the campus and dormitories as the college authorities considered her images inappropriate.[13]

Avram performed a dance act on the song Chamma Chamma for the movie Fraud Saiyyan. The item number, was released in December 2018 by Tips Industries and gained over 15 million YouTube views in just three days of its release. Despite popularity of song, film was flopped in box-office[14][15][16] At the song launch event, Avram said, "I signed up for this dance song because it's such an iconic thing to get to be part of the recreation of it."

In March 2019, she appeared in a music video called, Haaye Oye, released by Sony Music India. [17]

Filmography[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Year Title Role Language
2008 Förbjuden Frukt Selen Swedish
2013 Mickey Virus Kamayani George Hindi
2015 Kis Kisko Pyaar Karoon Deepika
2017 Naam Shabana Sona (Cameo)
2017 Poster Boys Special appearance in the song Kudiyan Shehar Diyan
2018 Naa Peru Surya, Naa Illu India Special appearance in the song Iraga Iraga Telugu
2018 Baazaar Special appearance in the song Billionaire Hindi
2019 Fraud Saiyaan Chandani Special appearance in the song Chamma Chamma
2019 Paris Paris Rajalaxmi Tamil
2019 Butterfly Vijaylaxmi Kannada

Television[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Year Name Role Channel Notes Ref
2013 Bigg Boss 7 Contestant Colors TV Entered Day 1, Evicted Day 70
2014 Jhalak Dikhhla Jaa 7 Teen Ka Tadka along with Sophie Choudry
2015 Comedy Nights with Kapil Guest
2017 The Great Indian Laughter Challenge Host Star Plus Along with Manish Paul


{{αποσαφήνιση}}Flag of Bangladesh.svg Μπανγκλαντές - Flag of Pakistan.svg Πακιστάν -> Το Ανατολικό Πακιστάν ήταν η ανατολική επαρχιακή πτέρυγα του Πακιστάν μεταξύ 1955 και 1971, καλύπτοντας το έδαφος της σύγχρονης χώρας του Μπαγκλαντές. Συνόρευε με την Ινδία και τη Βιρμανία, με ακτογραμμή στον κόλπο της Βεγγάλης.

Η Ανατολική Βεγγάλη μετονομάστηκε σε Ανατολικό Πακιστάν στο σύστημα Μία Μονάδα του Πρωθυπουργού Μοχάμεντ Αλί της Μπόγκρα. Το Σύνταγμα του Πακιστάν του 1956 αντικατέστησε τη βρετανική μοναρχία με μια ισλαμική δημοκρατία. Ο Βεγγαλέζος πολιτικός Χ. Σ. Σουραουάρντι υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός του Πακιστάν μεταξύ 1956 και 1957. Ο επίσης Βεγγαλέζος Ισκάνταρ Μίρζα έγινε ο πρώτος Πρόεδρος του Πακιστάν. Το πακιστανικό πραξικόπημα του 1958 έφερε τον στρατηγό Αγιούμπ Χαν στην εξουσία. Ο Χαν αντικατέστησε τον Μίρζα ως πρόεδρο και ξεκίνησε καταστολή εναντίον των φιλοδημοκρατικών ηγετών. Ο Χαν ενέκρινε το Σύνταγμα του Πακιστάν του 1962, το οποίο κατήργησε τη καθολική ψηφοφορία. Μέχρι το 1966, ο Σέιχ Μουτζιμπούρ Ραχμάν εμφανίστηκε ως ο πρωταγωνιστής ηγέτης της αντιπολίτευσης στο Πακιστάν και ξεκίνησε το κίνημα Έξι Σημείων για αυτονομία και δημοκρατία. Η εξέγερση του 1969 στο ανατολικό Πακιστάν συνέβαλε στην ανατροπή του Αγιούμπ Χαν. Ένας άλλος στρατηγός, Γιάχια Χαν, σφετερίστηκε την προεδρία και έθεσε σε ισχύ τον στρατιωτικό νόμο. Το 1970, ένας μεγάλος τροπικός κυκλώνας έπληξε το ανατολικό Πακιστάν, προκαλώντας μεγάλες απώλειες. Την ίδια χρονιά, ο Γιάχια Χαν διοργάνωσε τις πρώτες γενικές εκλογές του Πακιστάν. Ο Σύνδεσμος Αουάμι πρωτοεμφανίστηκε ως το μοναδικό μεγάλο κόμμα, ακολουθούμενο από το Πακιστανικό Λαϊκό Κόμμα. Η στρατιωτική χούντα σταμάτησε να δέχεται τα αποτελέσματα, οδηγώντας σε πολιτική ανυπακοή, τον Απελευθερωτικό Πόλεμο του Μπαγκλαντές και τη γενοκτονία του 1971 στο Μπαγκλαντές.[18] Το Ανατολικό Πακιστάν αποσχίστηκε με τη βοήθεια της Ινδίας.

Η Επαρχιακή Συνέλευση του Ανατολικού Πακιστάν ήταν το νομοθετικό σώμα της δημοκρατίας.

Λόγω της στρατηγικής σημασίας του Ανατολικού Πακιστάν, η Ένωση του Πακιστάν ήταν μέλος του Οργανισμού Συνθήκης της Νοτιοανατολικής Ασίας. Η οικονομία του Ανατολικού Πακιστάν αυξήθηκε κατά μέσο όρο 2.6% μεταξύ 1960 και 1965. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση επένδυσε περισσότερα κεφάλαια και ξένη βοήθεια στο Δυτικό Πακιστάν, αν και το Ανατολικό Πακιστάν παρήγαγε σημαντικό μερίδιο των εξαγωγών. Ωστόσο, ο Πρόεδρος Αγιούμπ Χαν πραγματοποίησε σημαντική εκβιομηχάνιση στο ανατολικό Πακιστάν. Το φράγμα Καπτάι χτίστηκε το 1965. Το Ανατολικό Διυλιστήριο ιδρύθηκε στη Τσιταγκόνγκ. Η Ντάκα έγινε δεύτερη πρωτεύουσα του Πακιστάν και σχεδιάστηκε ως η έδρα του εθνικού κοινοβουλίου. Η κυβέρνηση προσέλαβε τον Αμερικανό αρχιτέκτονα Λούις Καχν να σχεδιάσει το συγκρότημα της εθνοσυνέλευσης στη Ντάκα.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μία Μονάδα και Ισλαμική Δημοκρατία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

East Pakistan was a key part of SEATO
Suhrawardy (middle) with US President Dwight D. Eisenhower and Secretary of State John Foster Dulles

Το 1955, ο πρωθυπουργός Μοχαμάντ Αλί Μπόγκρα εφάρμοσε το σύστημα Μία Μονάδα, το οποίο συγχώνευσε τις τέσσερις δυτικές επαρχίες σε μια ενιαία μονάδα, το Δυτικό Πακιστάν. Η Ανατολική Βεγγάλη μετονομάστηκε σε Ανατολικό Πακιστάν.

Το Πακιστάν ολοκλήρωσε το καθεστώς του ως ντομίνιον και υιοθέτησε ένα δημοκρατικό σύνταγμα το 1956, το οποίο κήρυξε μια ισλαμική δημοκρατία. Ο λαϊκιστής ηγέτης Χ. Σ. Σουχραουάρντι του Ανατολικού Πακιστάν διορίστηκε πρωθυπουργός του Πακιστάν. Από τη στιγμή που έγινε ο πρωθυπουργός, ο Σουχραουάρντι ξεκίνησε νομικό έργο αναβιώνοντας το κοινό εκλογικό σύστημα. Υπήρξε έντονη αντίδραση και δυσαρέσκεια στο κοινό εκλογικό σύστημα στο Δυτικό Πακιστάν. Ο Μουσουλμανικός Σύνδεσμος είχε πάρει την αιτία στο κοινό και άρχισε να ζητά την εφαρμογή ξεχωριστού συστήματος εκλογέων. Σε αντίθεση με το Δυτικό Πακιστάν, το κοινό εκλογικό σώμα ήταν εξαιρετικά δημοφιλές στο ανατολικό Πακιστάν. Η διαμάχη με το Μουσουλμανικό Σύνδεσμο για τη δημιουργία του κατάλληλου εκλογικού σώματος προκάλεσε προβλήματα στην κυβέρνησή του.

Το συνταγματικά υποχρεωμένο Πρόγραμμα Εθνικής Οικονομικής Επιτροπής (Πρόγραμμα ΕΟΕ) ανεστάλη αμέσως από τον πρωθυπουργό Σουχραουάρντι παρά τις κρατήσεις από τις τέσσερις επαρχίες του Δυτικού Πακιστάν το 1956. Ο Σουχραουάρντι τάχθηκε υπέρ των πενταετών σχεδίων που δημιουργούνταν από την ΕΣΣΔ για την συγκέντρωση της εθνικής οικονομίας. Κατά την άποψη αυτή, η οικονομία του ανατολικού Πακιστάν συγκεντρώθηκε γρήγορα και όλοι οι σημαντικοί οικονομικοί σχεδιασμοί μετατοπίστηκαν στο Δυτικό Πακιστάν.

Οι προσπάθειες που οδηγούσαν στην κεντροποίηση της οικονομίας καλωσορίστηκαν με μεγάλες αντιδράσεις στο Δυτικό Πακιστάν, όταν η ελίτ μονοπωλιακή και επιχειρηματική κοινότητα αρνήθηκαν έντονα να επιβάλουν τις πολιτικές του. Στα οικονομικά κέντρα του Δυτικού Πακιστάν όπως το Καράτσι, η Λαχόρη, η Κέτα και Πεσαουάρ σημειώθηκαν σημαντικές εργατικές απεργίες κατά των οικονομικών πολιτικών του Σουχραουάρντι, υποστηριζόμενες από την ελίτ επιχειρηματική κοινότητα και τον ιδιωτικό τομέα.

Επιπλέον, προκειμένου να εκτρέψει την προσοχή από το αμφιλεγόμενο πρόγραμμα Μία Μονάδα, ο πρωθυπουργός Σουχραουάρντι προσπάθησε να σταματήσει τις κρίσεις καλώντας μια μικρή ομάδα επενδυτών να δημιουργήσουν μικρές επιχειρήσεις στη χώρα. Παρά τις πολλές πρωτοβουλίες και την παύση του προγράμματος ΕΟΕ, η πολιτική θέση και η εικόνα του Σουχραουάρντι επιδεινώθηκε στις τέσσερις επαρχίες του Δυτικού Πακιστάν. Πολλοί εθνικιστές ηγέτες και ακτιβιστές του Μουσουλμανικού Συνδέσμου φοβήθηκαν με την αναστολή του συνταγματικά υποχρεωμένου Προγράμματος ΕΟΕ. Οι επικριτές του και οι ηγέτες του Μουσουλμανικού Συνδέσμου παρατήρησαν ότι με την αναστολή του προγράμματος απονομής ΕΟΕ, ο Σουχραουάρντι προσπάθησε να δώσει περισσότερα οικονομικά κονδύλια, ενισχύσεις, επιχορηγήσεις και ευκαιρίες στο Ανατολικό Πακιστάν απ'ότι στο Δυτικό Πακιστάν. Κατά τις τελευταίες ημέρες της πρωθυπουργικής θητείας του, ο Σουχραουάρντι προσπάθησε να μειώσει τις οικονομικές ανισότητες μεταξύ των ανατολικών και δυτικών πτερύγων της χώρας, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Προσπάθησε επίσης ανεπιτυχώς να ανακουφίσει την έλλειψη τροφίμων στη χώρα.

Ο Σουχραουάρντι βελτίωσε τις σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Σουχραουάρντι προώθησε επίσης τις σχέσεις με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Η συμβολή του στη διαμόρφωση του συντάγματος του 1956 στο Πακιστάν ήταν σημαντική καθώς διαδραμάτισε ζωτικό ρόλο στην ενσωμάτωση των διατάξεων για τις πολιτικές ελευθερίες και τη καθολική ψηφοφορία για ενήλικες σύμφωνα με την προσήλωσή του στην κοινοβουλευτική μορφή της φιλελεύθερης δημοκρατίας.

Εποχή του Αγιούμπ Χαν[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Ελισάβετ Β΄ στην Τσιταγκόνγκ το 1961. Ήταν η βασίλισσα του Ανατολικού Πακιστάν μέχρι το 1956.

Το 1958, ο πρόεδρος Ισκαντάρ Μίρζα επέβαλε στρατιωτικό νόμο στο πλαίσιο στρατιωτικού πραξικοπήματος από τον επικεφαλής του στρατού του Πακιστάν Αγιούμπ Χαν. Λίγες μέρες αργότερα εξορίστηκε αναγκαστικά στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ο στρατηγός Αγιούμπ Χαν δικαιολόγησε τις ενέργειές δηλώνοντας στο εθνικό ραδιόφωνο ότι: «οι ένοπλες δυνάμεις και ο λαός απαίτησαν ένα καθαρό διάλειμμα με το παρελθόν ...». Μέχρι το 1962, ο στρατιωτικός νόμος συνεχίστηκε, ενώ ο Αγιούμπ Χαν εκκαθάρισε πολλούς πολιτικούς και δημόσιους υπαλλήλους από την κυβέρνηση και τους αντικατέστησε με στρατιωτικούς αξιωματικούς. Ο Αγιούμπ ονόμασε το καθεστώς του ως "επανάσταση για να καθαρίσει το χάος της μαύρης αγοράς και της διαφθοράς". Ο Χαν αντικατέστησε τον Μίρζα ως πρόεδρο και έγινε ισχυρός ηγέτης της χώρας για έντεκα χρόνια. Ο στρατιωτικός νόμος συνεχίστηκε μέχρι το 1962, όταν η κυβέρνηση του Αγιούμπ Χαν δημιούργησε ένα συνταγματική επιτροπή υπό τον επικεφαλή δικαστή του Πακιστάν Μουχάμαντ Σαχαμπουντίν, αποτελούμενο από δέκα ανώτερους δικαστές, πέντε από το ανατολικό και πέντε από το δυτικό Πακιστάν. Στις 6 Μαΐου 1961, η Επιτροπή έστειλε το σχέδιό της στον Πρόεδρο Αγιούμπ Χαν,

Τον Ιανουάριο του 1962, το υπουργικό συμβούλιο ενέκρινε τελικά το κείμενο του νέου συντάγματος, που εκδόθηκε από τον Πρόεδρο Αγιούμπ Χαν την 1η Μαρτίου 1962 και τέθηκε σε ισχύ στις 8 Ιουνίου 1962. Σύμφωνα με το σύνταγμα του 1962, το Πακιστάν έγινε προεδρική δημοκρατία. Η καθολική ψηφοφορία καταργήθηκε υπέρ ενός συστήματος που ονομάζεται «βασική δημοκρατία». Κάτω από το αυτό το σύστημα, ένα εκλεκτορικό κολέγιο θα είναι υπεύθυνο για την εκλογή του προέδρου και της εθνικής συνέλευσης. Το Σύνταγμα του 1962 δημιούργησε κυβερνητικό σύστημα στο Δυτικό και Ανατολικό Πακιστάν. Κάθε επαρχία είχε τις δικές της χωριστές επαρχιακές κυβερνήσεις. Το σύνταγμα όριζε κατανομή των εξουσιών μεταξύ της κεντρικής κυβέρνησης και των επαρχιών. Η Φατίμα Τζίνα έλαβε ισχυρή υποστήριξη από το Ανατολικό Πακιστάν κατά τη διάρκεια της αποτυχημένης προσπάθειάς της να κερδίσει τον Αγιούμπ Χαν στις προεδρικές εκλογές του 1965.

Η Ντάκα χαρακτηρίστηκε ως δεύτερη πρωτεύουσα του Πακιστάν το 1962. Η Ντάκα ορίστηκε νομοθετική πρωτεύουσα και ο Λουίς Καν προσλήφθηκε για να σχεδιάσει το συγκρότημα της εθνοσυνέλευσης. Ο πληθυσμός της Ντάκα αυξήθηκε στη δεκαετία του 1960. Η βιομηχανία πετρελαίου αναπτύχθηκε με την ίδρυση του Ανατολικού Διυλιστηρίου στην πόλη λιμάνι Τσιταγκόνγκ. Η βιομηχανία φυσικού αερίου επίσης αναπτύχθηκε.

Έξι Σημεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Σέιχ Μουτζιμπούρ Ραχμάν ανακοινώνει τα Έξι Σημεία

Το 1966, ο επικεφαλής του Συνδέσμου Αουάμι Σέιχ Μουτζιμπούρ Ραχμάν ανακοίνωσε το κίνημα των έξι σημείων στη Λαχόρη. Το κίνημα απαιτούσε μεγαλύτερη αυτονομία για τις επαρχίες και αποκατάσταση της δημοκρατίας στο Πακιστάν. Μετά από αυτό ο Ραχμάν κατηγορήθηκε για προδοσία κατά τη διάρκεια της υπόθεσης συνωμοσίας της Αγκαρτάλα, αφού ανακοίνωσε τα έξι σημεία. Αποφυλακίστηκε κατά την εξέγερση του 1969, η οποία ανέτρεψε τον Αγιούμπ Χαν.

Τα έξι σημεία είναι τα παρακάτω:[19]:-

# Το Σύνταγμα θα πρέπει να παρέχει μια Ομοσπονδία του Πακιστάν με την πραγματική έννοια , με βάση το Ψήφισμα της Λαχώρης, και κοινοβουλευτική μορφή διακυβέρνησης όπου το κυρίαρχο νομοθετικό σώμα θα προκύπτει με άμεση και καθολική ψηφοφορία των ενηλίκων .[20]

  1. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα πρέπει να έχει στην αρμοδιότητα της μόνο την άμυνα τις χώρας και διεθνείς της σχέσεις, ενώ όλες οι υπόλοιπες αρμοδιότητες θα πρέπει να παραχωρηθούν στους δύο θύλακες.[20]
  2. Θα πρέπει να εισαχθούν δύο ξεχωριστά αλλά ελεύθερα μετατρέψιμα νομίσματα, ή αν αυτό δεν είναι εφικτό, θα πρέπει να υπάρχει ένα νόμισμα για το σύνολο της χώρας αλλά με αποτελεσματικές συνταγματικές διατάξεις που θα πρέπει να θεσπιστούν για να σταματήσει η φυγή κεφαλαίων από το Ανατολικό στο Δυτικό Πακιστάν. Επιπλέον, θα πρέπει να δημιουργηθεί ξεχωριστό Τραπεζικό Αποθεματικό, δημοσιονομική και νομισματική πολιτική για το Ανατολικό Πακιστάν.[20]
  3. Η εξουσία επιβολής φορολογίας και η διαδικασία είσπραξης εσόδων θα πρέπει να ανατεθεί στους ομόσπονδους θύλακες και το ομοσπονδιακό κέντρο δεν θα πρέπει να έχει καμία ανάλογη εξουσία. Η ομοσπονδία θα δικαιούται μερίδιο στους φόρους για το κράτος για να καλύψει τις δαπάνες.[20]
  4. Θα πρέπει να υπάρχουν δύο χωριστοί λογαριασμοί από έσοδα σε ξένο συνάλλαγμα για τους δύο θύλακες. Οι συναλλαγματικές απαιτήσεις της ομοσπονδιακής κυβέρνησης θα πρέπει να πληρούνται από τους δύο θύλακες εξίσου ή με σταθερή αναλογία, ενώ τα τοπικά προϊόντα θα πρέπει να διακινούνται χωρίς δασμούς μεταξύ των δύο πτερύγων και το σύνταγμα θα πρέπει να ενδυναμώσει τους θύλακες για τη δημιουργία εμπορικών δεσμών με χώρες του εξωτερικού.[20]
  5. Το Ανατολικό Πακιστάν θα πρέπει να έχει ξεχωριστή στρατιωτική ή παραστρατιωτική δύναμη και το Ναυτικό επιτελείο θα πρέπει να υπάγεται στο Ανατολικό Πακιστάν.[20].

Final years[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Surrender of Pakistan

Ayub Khan was replaced by general Yahya Khan who became the Chief Martial Law Administrator. Khan organized the Pakistani general election, 1970. The 1970 Bhola cyclone was one of the deadliest natural disasters of the 20th century. The cyclone claimed half a million lives. The disastrous effects of the cyclone caused huge resentment against the federal government. After a decade of military rule, East Pakistan was a hotbed of Bengali nationalism. There were open calls for self-determination.

When the federal general election was held, the Awami League emerged as the single largest party in the Pakistani parliament. The League won 167 out of 169 seats in East Pakistan, thereby crossing the half way mark of 150 in the 300-seat National Assembly of Pakistan. In theory, this gave the League the right to form a government under the Westminster tradition. But the League failed to win a single seat in West Pakistan, where the Pakistan Peoples Party emerged as the single largest party with 81 seats. The military junta stalled the transfer of power and conducted prolonged negotiations with the League. A civil disobedience movement erupted across East Pakistan demanding the convening of parliament. Rahman announced a struggle for independence from Pakistan during a speech on 7 March 1971. Between 7–26 March, East Pakistan was virtually under the popular control of the Awami League. On Pakistan's Republic Day on 23 March 1971, the first flag of Bangladesh was hoisted in many East Pakistani households. The Pakistan Army launched a crackdown on 26 March, including Operation Searchlight and the 1971 Dhaka University massacre. This led to the Bangladeshi Declaration of Independence.

As the Bangladesh Liberation War and the 1971 Bangladesh genocide continued for nine months, East Pakistani military units like the East Bengal Regiment and the East Pakistan Rifles defected to form the Bangladesh Forces. The Provisional Government of Bangladesh allied with neighboring India which intervened in the final two weeks of the war and secured the surrender of Pakistan.

Role of the Pakistani military[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

With Ayub Khan ousted from office in 1969, Commander of the Pakistani Army, General Yahya Khan became the country's second ruling chief martial law administrator. Both Bhutto and Mujib strongly disliked General Khan, but patiently endured him and his government as he had promised to hold an election in 1970. During this time, strong nationalistic sentiments in East Pakistan were perceived by the Pakistani Armed Forces and the central military government. Therefore, Khan and his military government wanted to divert the nationalistic threats and violence against non-East Pakistanis. The Eastern Military High Command was under constant pressure from the Awami League, and requested an active duty officer to control the command under such extreme pressure. The high flag rank officers, junior officers and many high command officers from the Pakistan's Armed Forces were highly cautious about their appointment in East-Pakistan, and the assignment of governing East Pakistan and appointment of an officer was considered highly difficult for the Pakistan High Military Command.

East Pakistan's Armed Forces, under the military administrations of Major-General Muzaffaruddin and Lieutenant-General Sahabzada Yaqub Khan, used an excessive amount of show of military force to curb the uprising in the province. With such action, the situation became highly critical and civil control over the province slipped away from the government. On 24 March, dissatisfied with the performance of his generals, Yahya Khan removed General Muzaffaruddin and General Yaqub Khan from office on 1 September 1969. The appointment of a military administrator was considered quite difficult and challenging with the crisis continually deteriorating. Vice-Admiral Syed Mohammad Ahsan, Chief of Naval Staff of Pakistan Navy, had previously served as political and military adviser of East Pakistan to former President Ayub Khan. Having such a strong background in administration, and being an expert on East Pakistan affairs, General Yahya Khan appointed Vice-Admiral Syed Mohammad Ahsan as Martial Law Administrator, with absolute authority in his command. He was relieved as Chief of Naval Staff, and received extension from the government. On 1 September Admiral Ahsan assumed the command of the Eastern Military High Command, and became a unified commander of Pakistan Armed Forces in East Pakistan. Under his command, the Pakistani Armed Forces were removed from the cities and deployed along the border. The rate of violence in East Pakistan dropped, nearly coming to an end. Civil rule improved and stabilised in East Pakistan under Martial Law Administrator Admiral Ahsan's era.

The tense relations between East and West Pakistan reached a climax in 1970 when the Awami League, the largest East Pakistani political party, led by Sheikh Mujibur Rahman, (Mujib), won a landslide victory in the national elections in East Pakistan. The party won 160 of the 162 seats allotted to East Pakistan, and thus a majority of the 300 seats in the Parliament. This gave the Awami League the constitutional right to form a government without forming a coalition with any other party. Khan invited Mujib to Rawalpindi to take the charge of the office, and negotiations took place between the military government and the Awami Party. Bhutto was shocked with the results, and threatened his fellow Peoples Party members if they attended the inaugural session at the National Assembly, famously saying he would "break the legs" of any member of his party who dared enter and attend the session. However, fearing East Pakistani separatism, Bhutto demanded Mujib to form a coalition government. After a secret meeting held in Larkana, Mujib agreed to give Bhutto the office of presidency with Mujib as prime minister. General Yahya Khan and his military government were kept unaware of these developments and under pressure from his own military government, refused to allow Rahman to become the Prime Minister of Pakistan. This increased agitation for greater autonomy in East Pakistan. The Military Police arrested Mujib and Bhutto and placed them in Adiala Jail in Rawalpindi. The news spread like a fire in both East and West Pakistan, and the struggle for independence began in East Pakistan.

The senior high command officers in Pakistan Armed Forces, and Zulfikar Ali Bhutto, began to pressure General Yahya Khan to take armed action against Mujib and his party. Bhutto later distanced himself from Yahya Khan after he was arrested by Military Police along with Mujib. Soon after the arrests, a high level meeting was chaired by Yahya Khan. During the meeting, high commanders of Pakistan Armed Forces unanimously recommended an armed and violent military action. East Pakistan's Martial Law Administrator Admiral Ahsan, unified commander of Eastern Military High Command (EMHC), and Air Marshal Mitty Masud, Commander of Eastern Air Force Command (EAFC), were the only officers to object to the plans. When it became obvious that a military action in East Pakistan was inevitable, Admiral Ahsan resigned from his position as martial law administrator in protest, and immediately flew back to Karachi, West Pakistan. Disheartened and isolated, Admiral Ahsan took early retirement from the Navy and quietly settled in Karachi. Once Operation Searchlight and Operation Barisal commenced, Air Marshal Masud flew to West Pakistan, and unlike Admiral Ahsan, tried to stop the violence in East Pakistan. When he failed in his attempts to meet General Yahya Khan, Masud too resigned from his position as Commander of Eastern Air Command, and took retirement from Air Force.

Lieutenant-General Sahabzada Yaqub Khan was sent into East Pakistan in emergency, following a major blow of the resignation of Vice Admiral Ahsan. General Yaqub temporarily assumed the control of the province, as he was made the unified commander of Pakistan Armed Forces. General Yaqub mobilised the entire major forces in East Pakistan, and were re-deployed in East Pakistan.

Sheikh Mujibur Rahman made a declaration of independence at Dacca on 26 March 1971. All major Awami League leaders including elected leaders of National Assembly and Provincial Assembly fled to neighbouring India and an exile government was formed headed by Mujibur Rahman. While he was in Pakistan Prison, Syed Nazrul Islam was the acting president with Tazuddin Ahmed as the prime minister. The exile government took oath on 17 April 1971 at Mujib Nagar, within East Pakistan territory of Kustia district and formally formed the government. Colonel MOG Osmani was appointed the Commander in Chief of Liberation Forces and whole East Pakistan was divided into eleven sectors headed by eleven sector commanders. All sector commanders were Bengali officers who had defected from the Pakistan Army. This started the Bangladesh Liberation War in which the freedom fighters, joined in December 1971 by 400,000 Indian soldiers, faced the Pakistani Armed Forces of 365,000 plus Paramilitary and collaborationist forces. An additional approximately 25,000 ill-equipped civilian volunteers and police forces also sided with the Pakistan Armed Forces. Bloody guerrilla warfare ensued in East Pakistan.

The Pakistan Armed Forces were unable to counter such threats. Poorly trained and inexperienced in guerrilla tactics, Pakistan Armed Forces and their assets were defeated by the Bangladesh Liberation Forces. On April 1971, Lieutenant-General Tikka Khan succeeded General Yaqub Khan as Commander of unified forces. General Tikka Khan led the massive violent and massacre campaigns in the region. He is held responsible for killing hundreds of thousands of Bengali people in East Pakistan, mostly civilians and unarmed peoples. For his role, General Tikka Khan gained the title as "Butcher of Bengal". General Khan faced an international reaction against Pakistan, and therefore, General Tikka was removed as Commander of Eastern front. He installed a civilian administration under Abdul Motaleb Malik on 31 August 1971, which proved to be ineffective. However, during the meeting, with no high officers willing to assume the command of East Pakistan, Lieutenant-General Amir Abdullah Khan Niazi volunteered for the command of East Pakistan. Inexperienced and the large magnitude of this assignment, the government sent Vice-Admiral Mohammad Shariff as second-in-command of General Niazi. Admiral Shariff served as the deputy unified commander of Pakistan Armed Forces in East Pakistan. However, General Niazi proved to be a failure and ineffective ruler. Therefore, General Niazi and Air Marshal Enamul Haque, Commander of Eastern Air Force Command (EAFC), failed to launch any operation in East Pakistan against Indian or its allies. Except Admiral Shariff who continued to press pressure on Indian Navy until the end of the conflict. Admiral Shariff's effective plans made it nearly impossible for Indian Navy to land its naval forces on the shores of East Pakistan. The Indian Navy was unable to land forces in East Pakistan and the Pakistan Navy was still offering resistance. The Indian Army, entered East Pakistan from all three directions of the province. The Indian Navy then decided to wait near the Bay of Bengal until the Army reached the shore.

The Indian Air Force dismantled the capability of Pakistan Air Force in East Pakistan. Air Marshal Enamul Haque, Commander of Eastern Air Force Command (EAFC), failed to offer any serious resistance to the actions of the Indian Air Force. For most part of the war, the IAF enjoyed complete dominance in the skies over East Pakistan.

On 16 December 1971, the Pakistan Armed Forces surrendered to the joint liberation forces of Mukti Bahini and the Indian army, headed by Lieutenant-General Jagjit Singh Arora, the General Officer Commanding-in-Chief (GOC-in-C) of the Eastern Command of the Indian Army. Lieutenant General AAK Niazi, the last unified commander of Pakistan Armed Forces' Eastern Military High Command, signed the Instrument of Surrender at about 4:31 pm. Over 93,000 personnel, including Lt. General Niazi and Admiral Shariff, were taken as prisoners of war.

On 16 December 1971, East Pakistan was liberated from Pakistan as the newly independent state of Bangladesh. The Eastern Military High Command, civilian institutions and paramilitary forces were disbanded.

Geography[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

In contrast to the desert and rugged mountainous terrain of West Pakistan, East Pakistan featured the world's largest delta, 700 rivers and tropical hilly jungles.

Administrative geography[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

East Pakistan inherited districts from British Bengal. In 1960, Lower Tippera was renamed as Comilla. In 1969, new districts were created with Tangail separated from Mymensingh and Patuakhali from Barisal. East Pakistan's districts are listed in the following.

East and West Pakistan
Number District
1 Dhaka District
2 Chittagong District
3 Jalalabad District
4 Mymensingh District
5 Rajshahi District
6 Khulna District
7 Tangail District
8 Comilla District
9 Noakhali District
10 Faridpur District
11 Hill Tracts (Chakma) District
12 Barisal District
13 Jessore District
14 Pabna District
15 Rangpur District
16 Dinajpur District
17 Kushtia District
18 Patuakhali District
19 Bogra (Boghura-abad) District

East Pakistan's divisions are listed in the following.

Number Division
1 Dhaka Division
2 Chittagong Division
3 Khulna Division
4 Rajshahi Division

Economy[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

The Kaptai Dam in 1965
1971 documentary film about East Pakistan
President Ayub Khan (left) with Bengali industrialist Abul Kashem Khan (right) in Chittagong
Entrance to the Adamjee Jute Mills, the world's largest jute processing plant, in 1950

At the time of the Partition of British India, East Bengal had a plantation economy. The Chittagong Tea Auction was established in 1949 as the region was home to the world's largest tea plantations. The East Pakistan Stock Exchange Association was established in 1954. Many wealthy Muslim immigrants from India, Burma and former British colonies settled in East Pakistan. The Ispahani family, Africawala brothers and the Adamjee family were pioneers of industrialization in the region. Many of modern Bangladesh's leading companies were born in the East Pakistan period.

An airline founded in British Bengal, Orient Airways, launched the vital air link between East and West Pakistan with DC-3 aircraft on the Dacca-Calcutta-Delhi-Karachi route. Orient Airways later evolved into Pakistan International Airlines, whose first chairman was the East Pakistan-based industrialist Mirza Ahmad Ispahani.

By the 1950s, East Bengal surpassed West Bengal in having the largest jute industries in the world. The Adamjee Jute Mills was the largest jute processing plant in history and its location in Narayanganj was nicknamed the Dundee of the East. The Adamjees were descendants of Sir Haji Adamjee Dawood, who made his fortune in British Burma.

Natural gas was discovered in the northeastern part of East Pakistan in 1955 by the Burmah Oil Company. Industrial use of natural gas began in 1959. The Shell Oil Company and Pakistan Petroleum tapped 7 gas fields in the 1960s. The industrial seaport city of Chittagong hosted the headquarters of Burmah Eastern and Pakistan National Oil. Iran, an erstwhile leading oil producer, assisted in establishing the Eastern Refinery in Chittagong.

The Comilla Model of the Pakistan Academy for Rural Development (present-day Bangladesh Academy for Rural Development) was conceived by Akhtar Hameed Khan and replicated in many developing countries.

In 1965, Pakistan implemented the Kaptai Dam hydroelectric project in the southeastern part of East Pakistan with American assistance. It was the sole hydroelectric dam in East Pakistan. The project was controversial for displacing over 40,000 indigenous people from the area.

The centrally located metropolis Dacca witnessed significant urban growth.

Economic discrimination and disparity[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Although East Pakistan had a larger population, West Pakistan dominated the divided country politically and received more money from the common budget. According to the World Bank, there was much economic discrimination against East Pakistan, including higher government spending on West Pakistan, financial transfers from East to West and the use of the East's foreign exchange surpluses to finance the West's imports.

The discrimination occurred despite fact that East Pakistan generated a major share of Pakistan's exports.

Year Spending on West Pakistan (in millions of Pakistani rupees) Spending on East Pakistan (in millions of Pakistani rupees) Amount spent on East as percentage of West
1950–55 11,290 5,240 46.4
1955–60 16,550 5,240 31.7
1960–65 33,550 14,040 41.8
1965–70 51,950 21,410 41.2
Total 113,340 45,930 40.5
Source: Reports of the Advisory Panels for the Fourth Five Year Plan 1970–75, Vol. I, published by the planning commission of Pakistan.

The annual rate of growth of the gross domestic product per capita was 4.4% in the West Pakistan versus 2.6% in East Pakistan from 1960 to 1965. Bengali politicians pushed for more autonomy, arguing that much of Pakistan's export earnings were generated in East Pakistan from the exportation of Bengali jute and tea. As late as 1960, approximately 70% of Pakistan's export earnings originated in East Pakistan, although this percentage declined as international demand for jute dwindled. By the mid-1960s, East Pakistan was accounting for less than 60% of the nation's export earnings, and by the time Bangladesh gained its independence in 1971, this percentage had dipped below 50%. In 1966, Mujib demanded that separate foreign exchange accounts be kept and that separate trade offices be opened overseas. By the mid-1960s, West Pakistan was benefiting from Ayub's "Decade of Progress" with its successful green revolution in wheat and from the expansion of markets for West Pakistani textiles, while East Pakistan's standard of living remained at an abysmally low level. Bengalis were also upset that West Pakistan, the seat of the national government, received more foreign aid.

Economists in East Pakistan argued of a "Two Economies Theory" within Pakistan itself, which was founded on the Two Nation Theory with India. The so-called Two Economies Theory suggested that East and West Pakistan had different economic features which should not be regulated by a federal government in Islamabad.[21]

Demographics and culture[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

The Daily Ittefaq edited by Tofazzal Hossain was the leading Bengali newspaper in Pakistan
The first Bangladeshi flag was hoisted on 23 March 1971 across East Pakistan, as a protest on Republic Day

East Pakistan was home to 55% of Pakistan's population. The largest ethnic group of the province were Bengalis, who in turn were the largest ethnic group in Pakistan. Bengali Muslims formed the predominant majority, followed by Bengali Hindus, Bengali Buddhists and Bengali Christians. East Pakistan also had many tribal groups, including the Chakmas, Marmas, Tangchangyas, Garos, Manipuris, Tripuris, Santhals and Bawms. They largely followed the religions of Buddhism, Christianity and Hinduism. East Pakistan was home to immigrant Muslims from across the Indian subcontinent, including West Bengal, Bihar, Gujarat, the Northwest Frontier Province, Assam, Orissa, the Punjab and Kerala. A small Armenian and Jewish minority resided in East Pakistan.

The Asiatic Society of Pakistan was founded in Old Dacca by Ahmad Hasan Dani in 1948. The Varendra Research Museum in Rajshahi was an important center of research on the Indus Valley Civilization. The Bangla Academy was established in 1954.

Among East Pakistan's newspapers, The Daily Ittefaq was the leading Bengali language title; while Holiday was a leading English title.

At the time of partition, East Bengal had 80 cinemas. The first movie produced in East Pakistan was The Face and the Mask in 1955. Pakistan Television established its second studio in Dacca after Lahore in 1965. Runa Laila was Pakistan's first pop star and became popular in India as well. Shabnam was a leading actress from East Pakistan. Feroza Begum was a leading exponent of Bengali classical Nazrul geeti. Jasimuddin and Abbasuddin Ahmed promoted Bengali folk music. Munier Chowdhury, Syed Mujtaba Ali, Nurul Momen, Sufia Kamal and Shamsur Rahman were among the leading literary figures in East Pakistan. Several East Pakistanis were awarded the Sitara-e-Imtiaz and the Pride of Performance.

Ethnic and linguistic discrimination[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Bengalis were hugely under-represented in Pakistan's bureaucracy and military. In the federal government, only 15% of offices were occupied by East Pakistanis. Only 10% of the military were from East Pakistan. Cultural discrimination also prevailed, causing the eastern wing to forge a distinct political identity. There was a bias against Bengali culture in state media, such as a ban on broadcasts of the works of Nobel laureate Rabindranath Tagore.

Military[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρότυπο:Main article

The Indo-East Pakistan border as shown by the U.S. Army, c. 1960.

Since its unification with Pakistan, the East Pakistan Army had consisted of only one infantry brigade made up of two battalions, the 1st East Bengal Regiment and the 1/14 or 3/8 Punjab Regiment in 1948. These two battalions boasted only five rifle companies between them (an infantry battalion normally had 5 companies).[22] This weak brigade was under the command of Brigadier-General Ayub Khan (local rank Major-General – GOC of 14th Army Division), together with the East Pakistan Rifles, which was tasked with defending East Pakistan during the Indo-Pakistani War of 1947.[23] The PAF, Marines, and the Navy had little presence in the region. Only one PAF combatant squadron, No. 14 Squadron Tail Choppers, was active in East Pakistan. This combatant squadron was commanded by Air Force Major Parvaiz Mehdi Qureshi, who later became a four-star general. The East Pakistan military personnel were trained in combat diving, demolitions, and guerrilla/anti-guerrilla tactics by the advisers from the Special Service Group (Navy) who were also charged with intelligence data collection and management cycle.

The East Pakistan Navy had only one active-duty combatant destroyer, the PNS Sylhet; one submarine Ghazi (which was repeatedly deployed in West); four gunboats, inadequate to function in deep water. The joint special operations were managed and undertaken by the Naval Special Service Group (SSG(N)) who were assisted by the army, air force and marines unit. The entire service, the Marines were deployed in East Pakistan, initially tasked with conducting exercises and combat operations in riverine areas and at near shoreline. The small directorate of Naval Intelligence (while the headquarters and personnel, facilities, and directions were coordinated by West) had vital role in directing special and reconnaissance missions, and intelligence gathering, also was charged with taking reasonable actions to slow down the Indian threat. The armed forces of East Pakistan also consisted the paramilitary organisation, the Razakars from the intelligence unit of the ISI's Covert Action Division (CAD). All of these armed forces were commanded by the unified command structure, the Eastern Military High Command, led by an officer of three-star rank equivalent.

Governors[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Tenure Governor of East Pakistan[24] Political Affiliation
14 October 1955 – March 1956 Amiruddin Ahmad Muslim League
March 1956 – 13 April 1958 A. K. Fazlul Huq Muslim League
13 April 1958 – 3 May 1958 Muhammad Hamid Ali (acting) Awami League
3 May 1958 – 10 October 1958 Sultanuddin Ahmad Awami League
10 October 1958 – 11 April 1960 Zakir Husain Muslim League
11 April 1960 – 11 May 1962 Lieutenant-General Azam Khan, PA Military Administration
11 May 1962 – 25 October 1962 Ghulam Faruque Independent
25 October 1962 – 23 March 1969 Abdul Monem Khan Civil Administration
23 March 1969 – 25 March 1969 Mirza Nurul Huda Civil Administration
25 March 1969 – 23 August 1969 Major-General Muzaffaruddin,[25] PA Military Administration
23 August 1969 – 1 September 1969 Lieutenant-General Sahabzada Yaqub Khan, PA Military Administration
1 September 1969 – 7 March 1971 Vice-Admiral Syed Mohammad Ahsan, PN Military Administration
7 March 1971 – 6 April 1971 Lieutenant-General Sahabzada Yaqub Khan, PA Military Administration
6 April 1971 – 31 August 1971 Lieutenant-General Tikka Khan, PA Military Administration
31 August 1971 – 14 December 1971 Abdul Motaleb Malik Independent
14 December 1971 – 16 December 1971 Lieutenant-General Amir Abdullah Khan Niazi, PA Military Administration
16 December 1971 Province of East Pakistan dissolved

Chief ministers[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Tenure Chief Minister of East Pakistan[24] Political Party
August 1955 – September 1956 Abu Hussain Sarkar
September 1956 – March 1958 Ataur Rahman Khan Awami League
March 1958 Abu Hussain Sarkar
March 1958 – 18 June 1958 Ataur Rahman Khan Awami League
18 June 1958 – 22 June 1958 Abu Hussain Sarkar
22 June 1958 – 25 August 1958 Governor's Rule
25 August 1958 – 7 October 1958 Ataur Rahman Khan Awami League
7 October 1958 Post abolished
16 December 1971 Province of East Pakistan dissolved

Legacy in Pakistan[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

The trauma was extremely severe in Pakistan when the news of secession of East Pakistan as Bangladesh arrived – a psychological setback,[26] complete and humiliating defeat that shattered the prestige of Pakistan Armed Forces.[26][27] The governor and martial law administrator Lieutenant-General Amir Abdullah Khan Niazi was defamed, his image was maligned and he was stripped of his honors.[26] The people of Pakistan could not come to terms with the magnitude of defeat, and spontaneous demonstrations and mass protests erupted on the streets of major cities in (West) Pakistan.[26] General Yahya Khan surrendered powers to Nurul Amin of Pakistan Muslim League, the first and last Vice-President and Prime minister of Pakistan.[26]

Prime Minister Amin invited then-President Zulfikar Ali Bhutto and the Pakistan Peoples Party to take control of Pakistan. In a color ceremony where, Bhutto gave a daring speech to the nation on national television.[26] At the ceremony, Bhutto waved his fist in the air and pledged to his nation to never again allow the surrender of his country like what happened with East Pakistan. He launched and orchestrated the large-scale atomic bomb project in 1972.[28] In memorial of East Pakistan, the East-Pakistan diaspora in Pakistan established the East-Pakistan colony in Karachi, Sindh.[29] In accordance, the East-Pakistani diaspora also composed patriotic tributes to Pakistan after the war; songs such as Sohni Dharti (lit. Beautiful land) and Jeevay, Jeevay Pakistan (lit. long-live, long-live Pakistan), were composed by Bengali singer Shahnaz Rahmatullah in the 1970s and 1980s.

To Western observers, the loss of East Pakistan was a blessing[28]— but it has never been seen that way in Pakistan.[28] In the book "Scoop! Inside Stories from the Partition to the Present", Indian politician Kuldip Nayar opined, "Losing East Pakistan and Bhutto's releasing of Mujib did not mean anything to Pakistan's policy – as if there was no liberation war."[30] Bhutto's policy, and even today, the policy of Pakistan is that "she will continue to fight for the honor and integrity of Pakistan. East Pakistan is an inseparable and inseverable part of Pakistan".[30]

See also[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

References[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Katrina Kaif has a twin in Bigg Boss 7 contestant Elli Avram!». FILMS OF INDIA. Ανακτήθηκε στις 29 September 2013. 
  2. «Spot the difference: Elli Avram and Katrina Kaif». Living Media India Limited. Ανακτήθηκε στις 29 September 2013. 
  3. «Elli Avram Biography». Greynium Information Technologies. Ανακτήθηκε στις 29 September 2013. 
  4. «Ricchezza TVC». Ανακτήθηκε στις 25 October 2013. 
  5. «Emad Ft Shaggy Hala Chi Shod». Ανακτήθηκε στις 25 October 2013. 
  6. 6,0 6,1 «Mickey Virus - Mickey Virus Overview». Contests2win.com India Pvt. Ltd. Ανακτήθηκε στις 29 September 2013. 
  7. 7,0 7,1 Σφάλμα αναφοράς: Σφάλμα παραπομπής: Λανθασμένο <ref>. Δεν υπάρχει κείμενο για τις παραπομπές με όνομα mitti.
  8. Σφάλμα αναφοράς: Σφάλμα παραπομπής: Λανθασμένο <ref>. Δεν υπάρχει κείμενο για τις παραπομπές με όνομα nmag2.
  9. Mankermi, Shivani (31 August 2013). «Bollywood gets ready to unleash a new stock of hotties». Living Media India Limited/Mail Today. Ανακτήθηκε στις 29 September 2013. 
  10. «Mickey Virus (2013)». IMDb.com, Inc. Ανακτήθηκε στις 29 September 2013. 
  11. http://businessofcinema.com/photos/bigg-boss-7-elli-reminds-salman-khan-katrina-kaif/109329
  12. Goyal, Divya (17 September 2013). «'Bigg Boss 7' complete list of contestants». The Indian Express. http://www.indianexpress.com/news/bigg-boss-7-complete-list-of-contestants/1169462/. Ανακτήθηκε στις 1 October 2013. 
  13. «Elli Avram banned!». The Times of India. TNN. 16 October 2013. http://m.timesofindia.com/entertainment/tv/news/Elli-Avram-Manish-Paul-Bigg-Boss-Mickey-Virus/articleshow/24246452.cms. Ανακτήθηκε στις 25 October 2013. 
  14. «Fraud Saiyyan song Chamma Chamma blatantly objectifies Elli Avram in Urmila Matondkar's chartbuster remix». https://www.firstpost.com/. Firstpost. Ανακτήθηκε στις 16 December 2018.  Εξωτερικός σύνδεσμος στο |website= (βοήθεια)
  15. «Chamma Chamma Official Song - Fraud Saiyaan Elli AvrRam, Arshad Neha Kakkar, Tanishk, Ikka,Romy». YouTube. Tips Official on YouTube. Ανακτήθηκε στις 16 December 2018. 
  16. «China Gate song 'Chamma Chamma' to be recreated for Prakash Jha's film, Fraud Saiyyan». Firstpost. Firstpost. Ανακτήθηκε στις 16 December 2018. 
  17. YouTube. DesiFeed Video on YouTube [Fraud Saiyyan Movie Chamma Chamma Song Launch Event With Arshad Warsi And Elli Avram Fraud Saiyyan Movie Chamma Chamma Song Launch Event With Arshad Warsi And Elli Avram] Check |url= value (βοήθεια). Ανακτήθηκε στις 16 December 2018.  Missing or empty |title= (βοήθεια)
  18. «Special report: The Breakup of Pakistan 1969-1971». 
  19. «Six Points and June 7, 1966» (στα αγγλικά). The Daily Star. 2013-06-07. http://www.thedailystar.net/news/six-points-and-june-7-1966. Ανακτήθηκε στις 2018-01-16. 
  20. 20,0 20,1 20,2 20,3 20,4 20,5 «Six-point Programme - Banglapedia». en.banglapedia.org. Ανακτήθηκε στις 2016-03-22. 
  21. «Βιογραφικό Έλενας Ράπτη». Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2018. 
  22. Major Nasir Uddin, Juddhey Juddhey Swadhinata, pp49
  23. Major Nasir Uddin, Juddhey Juddhey Swadhinata, pp47, pp51
  24. 24,0 24,1 Ben Cahoon, WorldStatesmen.org. «Bangladesh». Ανακτήθηκε στις 3 October 2007. 
  25. (acting martial law administrator and governor as he was the GOC 14th Infantry Division)
  26. 26,0 26,1 26,2 26,3 26,4 26,5 Haqqani, Hussain (2005). Pakistan: Between Mosque and Military. United Book Press. ISBN 978-0-87003-214-1. https://books.google.com/?id=nYppZ_dEjdIC&lpg=PP1&pg=PP1#v=onepage&q=. , Chapter 3, pp 87.
  27. Ali, Tariq (1983). Can Pakistan Survive? The Death of a State. Penguin Books, σελ. 98–99. ISBN 0-14-02-2401-7. «The defeat of the Pakistan army traumatized West Pakistan and considerably dented the prestige of the armed services ... The defeat suffered in Dacca and the break-up of the country traumatized the population from top to bottom.» 
  28. 28,0 28,1 28,2 Langewiesche, William (November 2005). «The Wrath of Khan». The Atlantic. https://www.theatlantic.com/magazine/archive/2005/11/the-wrath-of-khan/4333/3/. Ανακτήθηκε στις 31 July 2016. «Thirty-four years later it may seem obvious that the loss of Bangladesh was a blessing—but it is still not seen so today in Pakistan, and it was certainly not seen so at the time ... One month after the surrender of Pakistan's army in Bangladesh [Bhutto] called a secret meeting of about seventy Pakistani scientists ... He asked them for a nuclear bomb, and they responded enthusiastically.». 
  29. Abbas Naqvi (17 December 2006). «Falling back». Daily Times. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 August 2011. https://web.archive.org/web/20110805231755/http://www.dailytimes.com.pk/default.asp?page=2006%5C12%5C17%5Cstory_17-12-2006_pg12_3. Ανακτήθηκε στις 25 March 2012. «Few people in Karachi's Chittagong Colony can forget Dec 16, 1971 – the Fall of Dhaka» 
  30. 30,0 30,1 Nayar, Kuldip (1 October 2006). Scoop! : Inside Stories from Partition to the Present. United Kingdom: HarperCollins, σελ. 213 pages. ISBN 978-8172236434. http://www.thedailystar.net/forum/2006/december/bhuttonmujib.htm. 

External links[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατάλογος προχείρων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρόχειρα για Βικιθήκη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

১৯৫২ সালে আমরা রক্ত দিয়েছি। ১৯৫৪ সালে নির্বাচনে জয়লাভ করেও আমরা গদিতে বসতে পারিনি। ১৯৫৮ সালে আয়ুব খাঁ মার্শাল-ল জারী কর ১০ বছর আমাদের গোলাম করে রেখেছে। ১৯৬৪ সালে ৬-দফা আন্দোলনের সময় আমাদের ছেলেদের গুলি করে হত্যা করা হয়েছে। ১৯৬৯ সালের আন্দোলনে আয়ুব খাঁর পতনের পরে ইয়াহিয়া এলেন। ইয়াহিয়া খান সাহেব বললেন দেশে শাসনতন্ত্র দেবেন—আমরা মেনে নিলাম। তারপর অনেক ইতিহাস হয়ে গেল, নির্বাচন হলো। প্রেসিডেন্ট ইয়াহিয়া খান সাহেবের সঙ্গে দেখা করেছি। আমি, শুধু বাংলার নয়, পাকিস্তানের মেজরিটি পার্টির নেতা হিসাবে তাকে অনুরোধ করেছিলাম ১৫ই ফেব্রুয়ারী তারিখে আমাদের জাতীয় পরিষদের অধিবেশন দিতে। তিনি আমার কথা রাখলেন না, রাখলেন ভূট্টো সাহেবের কথা। তিনি বললেন, মার্চ মাসে প্রথম সপ্তাহে সভা হবে। আমি বললাম ঠিক আছে, আমরা এসেমব্লিতে বসবো। আমি বললাম, এসেমব্লির মধ্যে আলোচনা করবো—এমনকি এ পর্যন্তও বললাম, যদি কেউ ন্যায্য কথা বলে, আমরা সংখ্যায় বেশী হলেও একজনের মতেও যদি তা ন্যায্য কথা হয়, আমরা মেনে নেবো।

ভূট্টো সাহেব এখানে ঢাকায় এসেছিলেন, আলোচনা করলেন। বলে গেলেন আলোচনার দরজা বন্ধ নয়, আরো আলোচনা হবে। তারপর অন্যান্য নেতাদের সঙ্গে আমরা আলোচনা করলাম—আলাপ করে শাসনতন্ত্র তৈরী করবো—সবাই আসুন বসুন। আমরা আলাপ করে শাসনতন্ত্র তৈরী করবো। তিনি বললেন, পশ্চিম পাকিস্তানের মেম্বর যদি আসে তাহলে কসাইখানা হবে এসেমব্লি। তিনি বললেন, যে যে যাবে তাদের মেরে ফেলে দেওয়া হবে, যদি কেউ এসেমব্লিতে আসে পেশোয়ার থেকে করাচী পর্যন্ত জোর করে বন্ধ করা হবে। আমি বললাম, এসেমব্লি চলবে, এসেমব্লি চলবে। আর হঠাৎ ১ তারিখে এসেমব্লি বন্ধ করে দেওয়া হোল।

ইয়াহিয়া খান প্রেসিডেন্ট হিসেবে এসেমব্লি ডেকেছিলেন। আমি বললাম, আমি যাবো। ভূট্টো বললেন, যাবেন না। ৩৫ জন সদস্য পশ্চিম পাকিস্তান থেকে এখানে এলেন। তারপর হঠাৎ বন্ধ করে দেওয়া হোল, দোষ দেওয়া হোল বাংলার মানুষের, দোষ দেওয়া হোল আমাকে। দেশের মানুষ প্রতিবাদমুখর হয়ে উঠল।

আমি বললাম, আপনারা শান্তিপূর্ণভাবে হরতাল পালন করুন। আমি বললাম, আপনারা কলকারখানা সব কিছু বন্ধ করে দেন। জনগণ সাড়া দিল। আপন ইচ্ছায় জনগণ রাস্তায় বেরিয়ে পড়লো, সংগ্রাম চালিয়ে যাবার জন্য প্রতিজ্ঞাবদ্ধ হোল। আমি বললাম, আমার জামা কেনার পয়সা দিয়ে অস্ত্র পেয়েছি বহিঃ শত্রুর আক্রমণ থেকে দেশকে রক্ষা করার জন্য, আজ সেই অস্ত্র আমার দেশের গরীব-দুঃখী মানুষের বিরুদ্ধে—তার বুকের উপর হচ্ছে গুলী। আমরা পাকিস্তানে সংখ্যাগুরু—আমরা বাঙালীরা যখনই ক্ষমতায় যাবার চেষ্টা করেছি তখনই তারা আমাদের উপর ঝাপিয়ে পড়েছে।

আমি বলেছিলাম, জেনারেল ইয়াহিয়া খান সাহেব, আপনি পাকিস্তানের প্রেসিডেন্ট, দেখে যান কিভাবে আমার গরীবের উপর, আমার বাংলার মানুষের বুকের উপর গুলি করা হয়েছে। কিভাবে আমার মায়ের কোল খালি করা হয়েছে, কি করে মানুষকে হত্যা করা হয়েছে, আপনি আসুন, আপনি দেখুন। তিনি বললেন আমি ১০ তারিখে রাউন্ড টেবিল কনফারেন্স ডাকবো।

আমি বলেছি, কিসের এসেমব্লি বসবে; কার সঙ্গে কথা বলবো? আপনারা আমার মানুষের বুকের রক্ত নিয়েছেন, তাদের সঙ্গে কথা বলবো? পাঁচ ঘন্টার গোপন বৈঠকে সমস্ত দোষ তারা আমাদের উপর, বাংলার মানুষের উপর দিয়েছেন। দায়ী আমরা!

২৫ তারিখে এসেমব্লি ডেকেছে। রক্তের দাগ শুকায় নাই। ১০ তারিখে বলেছি, রক্তে পাড়া দিয়ে, শহীদের উপর পাড়া দিয়ে, এসেমব্লি খোলা চলবে না। সামরিক আইন মার্শাল-ল withdraw করতে হবে। সমস্ত সামরিক বাহিনীর লোকদের ব্যারাকের ভিতর ঢুকতে হবে। যে ভাইদের হত্যা করা হয়েছে তাদের তদন্ত করতে হবে। আর জনগণের প্রতিনিধির কাছে ক্ষমতা হস্তান্তর করতে হবে। তারপর বিবেচনা করে দেখবো আমরা এসেমব্লিতে বসতে পারবো কি পারবো না। এর পূর্বে এসেমব্লিতে আমরা বসতে পারি না।

আমি প্রধানমন্ত্রীত্ব চাই না। দেশের মানুষের অধিকার চাই। আমি পরিস্কার অক্ষরে বলে দিবার চাই যে, আজ থেকে এই বাংলাদেশের কোর্ট-কাচারী, আদালত-ফৌজদারী, শিক্ষা প্রতিষ্ঠান অনির্দিষ্টকালের জন্য বন্ধ থাকবে। গরীবের যাতে কষ্ট না হয়, যাতে আমার মানুষ কষ্ট না করে সেজন্য যে সমস্ত অন্যান্য জিনিসগুলি আছে, সেগুলির হরতাল কাল থেকে চলবে না। রিক্সা, গরুরগাড়ী, রেল চলবে—শুধু সেক্রেটারিয়েট, সুপ্রীম কোর্ট, হাইকোর্ট, জজকোর্ট, সেমি গভর্নমেন্ট দপ্তর, ওয়াপদা কোন কিছু চলবে না। ২৮ তারিখে কর্মচারীরা গিয়ে বেতন নিয়ে আসবেন। এরপর যদি বেতন দেওয়া না হয়, এরপর যদি ১টি গুলি চলে, এরপর যদি আমার লোককে হত্যা করা হয়। তোমাদের কাছে অনুরোধ রইল, প্রত্যেক ঘরে ঘরে দুর্গ গড়ে তোল। তোমাদের যা কিছু আছে তাই নিয়ে শত্রুর মোকাবিলা করতে হবে এবং জীবণের তরে রাস্তাঘাট যা যা আছে সবকিছু আমি যদি হুকুম দিবার নাও পারি তোমরা বন্ধ করে দেবে। আমরা ভাতে মারবো, আমরা পানিতে মারবো। সৈন্যরা তোমরা আমার ভাই, তোমরা ব্যারাকে থাকো, তোমাদের কেউ কিছু কলবে না। কিন্তু আর তোমরা গুলি করবার চেষ্টা করো না। সাত কোটি মানুষকে দাবায়ে রাখতে পারবা না। আমরা যখন মরতে শিখেছি, তখন কেউ আমাদের দাবায়ে রাখতে পারবা না।

আর যে সমস্ত লোক শহীদ হয়েছে, আঘাতপ্রাপ্ত হয়েছে, আমরা আওয়ামী লীগের থেকে যদ্দুর পারি সাহায্য করতে চেষ্টা করবো। যারা পারেন আওয়ামী লীগ অফিসে সামান্য কিছু টাকা-পয়সা পৌছে দেবেন। আর ৭ দিন হরতালে শ্রমিক ভাইয়েরা যোগদান করেছে, প্রত্যেক শিল্পের মালিক তাদের বেতন পৌছে দেবেন। সরকারী কর্মচারীদের বলি, আমি যা বলি তা মানতে হবে। যে পর্যন্ত আমার এই দেশের মুক্তি না হচ্ছে, ততদিন ওয়াপদা ট্যাক্স বন্ধ করে দেওয়া হোল কেউ দেবে না। শুনুন, মনে রাখুন শত্রুপিছনে ঢুকেছে, নিজেদের মধ্যে আত্মকলহ সৃষ্টি করবে, লুটতরাজ করবে। এই বাংলায় হিন্দু মুসলমান যারা আছে আমাদের ভাই, বাঙালী, অ-বাঙালী তাদের রক্ষা করার দায়িত্ব আমাদের উপর, আমাদের যেন বদনাম না হয়। মনে রাখবেন, কর্মচারীরা, রেডিও যদি আমাদের কথা না শোনে তাহলে কোন বাঙালী রেডিও ষ্টেশনে যাবে না। যদি টেলিভিশন আমাদের নিউজ না দেয়, তাহলে টেলিভিশনে যাবেন না। ২ ঘণ্টা ব্যাঙ্ক খোলা থাকবে, যাতে মানুষ তাদের মাইনেপত্র নিতে পারবে। পূর্ববাংলা থেকে পশ্চিম পাকিস্তানে এক পয়সাও চালান হতে পারবে না। টেলিফোন, টেলিগ্রাম আমাদের এই পূর্ববাংলায় চলবে এবং বাংলাদেশের নিউজ বাইরে পাঠানো চলবে।

এই দেশের মানুষকে খতম করবার চেষ্টা চলছে-বাঙালীরা বুঝেসুঝে কাজ করবেন। প্রত্যেক গ্রামে, প্রত্যেক মহল্লায় আওয়ামী লীগের নেতৃত্বে সংগ্রাম প্রতিষ্ঠান গড়ে তুলুন। এবং আমাদের যা কিছু আছে, তাই নিয়ে প্রস্তুত থাকুন। রক্ত যখন দিয়েছি আরো রক্ত দেবো। এই দেশের মানুষকে মুক্ত করে তুলবো ইনশাআল্লা। এবারেরা সংগ্রাম আমাদের মুক্তির সংগ্রাম, এবারের সংগ্রাম স্বাধীনতার সংগ্রাম। জয় বাংলা।