Χλωδοβίκος Δ΄
| Χλωδοβίκος Δ΄ | |
|---|---|
_-_Clovis_III_roi_d'Austrasie_en_691_(682-695).jpg) | |
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | Clovis (Γαλλικά) και Chlodowech (Γερμανικά) |
| Γέννηση | 677 (περίπου) |
| Θάνατος | 695 |
| Τόπος ταφής | Σουαζί-ω-Μπακ |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | μονάρχης |
| Οικογένεια | |
| Τέκνα | Floovant |
| Γονείς | Θευδέριχος Γ΄ και Clothildis Doda |
| Αδέλφια | Χιλδεβέρτος Γ΄ |
| Οικογένεια | Μεροβίγγειοι |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | Βασιλέας των Φράγκων (691–695) |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Ο Χλωδοβίκος Δ΄ (γαλλικά: Clovis IV, 677/682 - 695) από τον Οίκο των Μεροβιγγείων ήταν Βασιλιάς των Φράγκων (691 - 695).[1][2] Ο Χλωδοβίκος Δ΄ ήταν γιος του Θευδέριχου Γ΄ των Φράγκων (της Αυστρασίας & Νευστρίας) και της Κλοτίλδης των Αρνουλφιδών, κόρης τού Ανσέγκιζελ μαγιορδόμου της Αυστρασίας.[3] Μερικοί ιστορικοί θεωρούν τον Χλωδοβίκο Δ΄ σαν σφετεριστή, καταγράφεται από τους ίδιους ως "Χλωδοβίκος Γ΄".[4]
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Διαδέχθηκε τη διετία 690/691 τον πατέρα του σαν μοναδικός βασιλιάς των Φράγκων, κυβέρνησε τη Βουργουνδία, την Αυστρασία και τη Νευστρία.[5][6] Σύμφωνα με τα "Χρονικά της Μετς" μια από τις παλιότερες πηγές των Πεπινιδών τον διόρισε βασιλιά ο Μαγιορδόμος της Αυστρασίας Πεπίνος του Χέρσταλ, κυβέρνησε τέσσερα χρόνια.[7] Ο Χλωδοβίκος Δ΄ ήταν ανήλικος και όλες οι εξουσίες βρέθηκαν στα χέρια του Πεπίνου του Χέρσταλ.[1][8] Η εποχή που ανέβηκε στον θρόνο σε πολύ μικρή ηλικία ακολούθησε τις αποτυχημένες προσπάθειες του πατέρα του να ενισχύσει την βασιλική εξουσία, αυτό εξασθένησε οριστικά τους Μεροβίγγειους.[9] Ο Χλωδοβίκος Δ΄ έζησε το μεγαλύτερο διάστημα της βασιλείας του στην Κομπιένη.[10]
Την εποχή του Χλωδοβίκου Δ΄ εκδόθηκαν και δημοσιοποιήθηκαν εννιά διατάγματα, τα τέσσερα από αυτά είναι δημόσιες δικαστικές ακροάσεις με την παρουσία του βασιλιά, παρά την μεγάλη άνοδο του Πεπίνου του Χέρσταλ και της οικογένειας του η βασιλικά αυλή σύμφωνα με τα "Χρονικά του Μετς" είχε ακόμα κύρος. Σε Σύνοδο στο Βαλανσιέν (693) βρέθηκαν 12 επίσκοποι, 12 Λαμπρότατοι, 9 κόμητες και αμέτρητοι αξιωματούχοι.[8] Ο μελλοντικός Μαγιορδόμος των ανακτόρων της Νευστρίας Ράγκενφριντ ξεκίνησε την σταδιοδρομία του με τον Χλωδοβίκο Δ΄ ως Δομέστικος.[11] Ο Χλωδοβίκος Δ΄ παραχώρησε στο Αβαείο του Σαίντ-Ντενίς το δικαίωμα να συλλέγει φόρους από τη Μασσαλία, το δικαίωμα αυτό το είχε παραχωρήσει ο Δαγοβέρτος Α΄.[12][13] Παραχώρησε στο Αβαείο του Σαιν-Μεντάρ την γειτονική κατοικία, μια από τις κύριες οικίες του πρώην Μαγιορδόμου των Ανακτόρων Εμπρόιν στη Σουασόν.[14] Τα "Χρονικά του Φρεντεγκάρ" γράφουν: "Ο βασιλιάς Θευδέριχος πέθανε και τον διαδέχθηκε ο γιος του Χλωδοβίκου, σύντομα αρρώστησε και πέθανε πρόωρα αφού βασίλευσε τέσσερα χρόνια", πέθανε τη διετία 694-695.[3][5][15] Τον διαδέχτηκε ο αδελφός του Χιλδεβέρτος Γ΄ που άφησε μεγαλύτερη εντύπωση στην εποχή του από τον Χλωδοβίκο Δ΄.[5]
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 McConville 2018, σ. 362
- ↑ Vergauteren 1928, σ. 96
- 1 2 Wood 1994, σ. 357
- ↑ Grierson & Blackburn (2007), σ. 84
- 1 2 3 Wood 1994, σ. 256
- ↑ Geary 1988, σ. 233
- ↑ Wood 1994, σ. 258
- 1 2 Wood 1994, σσ. 261–262
- ↑ Geary 1988, σ. 181
- ↑ Gerberding 1987, σ. 151
- ↑ Wood 1994, σ. 269
- ↑ Wood 1994, σ. 205
- ↑ Gerberding 1987, σ. 64
- ↑ Gerberding 1987, σ. 153
- ↑ Wallace-Hadrill 1960, σ. 85
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Bradbury, Jim (2004). The Routledge Companion to Medieval Warfare. Routledge.
- Bradbury, Jim (2007). The Capetians: Kings of France 987-1328. Hambledon Continuum.
- Geary, Patrick J. (1988). Before France and Germany: The Creation and Transformation of the Merovingian World. Oxford: Oxford University Press.
- Gerberding, Richard A. (1987). The Rise of the Carolingians and the Liber Historiae Francorum. Oxford: Oxford University Press.
- Grierson, Philip; Blackburn, Mark (2007). Medieval European Coinage, Volume 1: The Early Middle Ages (5th–10th Centuries). Cambridge: Cambridge University Press.
- McConville, Julia (2018). "Clovis III". In Nicholson, Oliver (ed.). The Oxford Dictionary of Late Antiquity. Oxford University Press.
- Vergauteren, F. (1928). "Étude critique d'un diplôme attribué à Chilpéric I". Revue belge de Philologie et d'Histoire. 7 (1): 83–112. doi:10.3406/rbph.1928.6486.
- Wallace-Hadrill, J. M., ed. (1960). The Fourth Book of the Chronicle of Fredegar with its Continuations. Thomas Nelson and Sons.
- Wood, Ian N. (1994). The Merovingian Kingdoms, 450–751. Harlow: Longman.