Χαρούμενες ημέρες (Σάμιουελ Μπέκετ)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Η Γουίνη θαμμένη μέσα στην αμμουδιά.

Οι χαρούμενες ημέρες (αγγλ. τίτλος Happy Days) είναι θεατρικό έργο του Σάμιουελ Μπέκετ σε δύο σκηνές. Γράφτηκε στα αγγλικά από τον Οκτώβριο του 1960 ως τον Μάιο του 1961. Το μετέφρασε στα Γαλλικά ολοκληρώνοντάς το τον Νοέμβριο του 1962. Ο γαλλικός του τίτλος ήταν Oh les beaux jours, από κάποιο ποίημα του Πωλ Βερλαίν. Η πρεμιέρα του ήταν στις 17 Σεπτεμβρίου 1961 στο Cherry Lane Theater της Νέας Υόρκης, και συνεχίστηκε στο ίδιο θέατρο επί εκατό παραστάσεις. Σήμερα το έργο αυτό είναι μαζί με το περιμένοντας τον Γκοντό το πιο επιτυχημένο έργο του Μπέκετ.

Πλοκή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Γουίνη, μια ξανθιά πενηντάρα καλλονή είναι θαμμένη στην άμμο. Ένα κουδούνι χτυπάει επίμονα και την ξυπνάει. Ο σύντροφός της, ο Γουίλλυ, δεν της δίνει και πολύ σημασία, αλλά συζητάει μαζί της. Η Γουίνη έχει ένα πιστόλι στην τσάντα της και θέλει να το χρησιμοποιήσει. Στην δεύτερη σκηνή η Γουίνη είναι βυθισμένη στην άμμο τόσο πολύ που μόνο το κεφάλι της ξεπροβάλλει. Ο σύντροφός της, ο Γουίλλυ είναι σε πιο άσχημη μοίρα. Οι δυο τους συζητούν, η Γουίνη μονολογεί ενώ ο Γουίλλυ απαντάει μονολεκτικά, ή με αποσπάσματα από την εφημερίδα. Προσπαθεί να τραγουδήσει, αλλά σιωπεί. Η Γουίνη πιστεύει ότι ο σύντροφός της πέθανε, ή μουγκάθηκε, μέχρι που λίγα λεπτά πριν το τέλος του κομματιού ο Γουίλλυ κάνει την επανεμφάνισή του, αφού σέρνεται μπρούμυτα και καλοντυμένος φτάνοντας μπροστά στο πρόσωπό της Γουίνη που είναι σχεδόν σκεπασμένο κάτω από την άμμο. Η απόπειρά του αυτή όμως αποτυγχάνει και, εκπνέοντας για τελευταία φορά το όνομα της αγαπημένης του, μένει ακίνητος αντικρίζοντας το πρόσωπό της μέχρι που η αυλαία πέφτει.

Ερμηνεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το έργο αυτό του Μπέκετ είναι από τα πιο δυσνόητά του. Υποτίθεται ότι παρουσιάζει τον άνθρωπο «μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας», κάπου μεταξύ ζωής και θανάτου. Η άμμος που περιβάλει την Γουίνη και η αγκύλωση του Γουίλλυ είναι δείγματα τραγικά και συγχρόνως κωμικά της ανθρώπινης ύπαρξης. Που και που βγαίνουν στην επιφάνεια ψήγματα αναμνήσεων της παλιάς εποχής. Δύο πρώην άνθρωποι έχουν γίνει υπολείμματα της ύπαρξής τους.