Χένρικ Ροντακόφσκι
| Χένρικ Ροντακόφσκι | |
|---|---|
 Αυτοπροσωπογραφία, 1853 | |
| Γενικές πληροφορίες | |
| Γέννηση | 9 Ιουλίου 1823 Λβιβ |
| Θάνατος | 28 Δεκεμβρίου 1894 Κρακοβία |
| Τόπος ταφής | Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι |
| Χώρα πολιτογράφησης | Αυστριακή Αυτοκρατορία |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Ομιλούμενες γλώσσες | Πολωνικά |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | ζωγράφος πορτρετίστας |
| Επηρεάστηκε από | Λεόν Κονιέ |
| Οικογένεια | |
| Τέκνα | Zygmunt Paweł Rodakowski |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Βραβεύσεις | Λεγεώνα της Τιμής |
| Υπογραφή | |
 | |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Ο Χένρικ Χιπόλιτ Ροντακόφσκι (πολωνικά: Henryk Hipolit Rodakowski, 9 Ιουλίου 1823 – 28 Δεκεμβρίου 1894) ήταν Πολωνός ζωγράφος της περιόδου του Ρομαντισμού.[1][2]
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Χένρικ Ροντακόφσκι γεννήθηκε το 1823 στο Λβουφ και καταγόταν από γνωστή οικογένεια δικηγόρων. Συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση μεταξύ 1841 και 1845, σπούδασε νομική στη Βιέννη. Ταυτόχρονα, ανέπτυξε τα πρώιμα καλλιτεχνικά του ενδιαφέροντα ακολουθώντας μαθήματα ζωγραφικής στο εργαστήριο του Γιόζεφ Ντανχάουζερ. Για 21 χρόνια, από το 1846 έως το 1867 έζησε στο Παρίσι, όπου αρχικά συνέχισε τις σπουδές του με τον ρομαντικό ζωγράφο Λεόν Κονιέ, ο οποίος έχαιρε αναγνώρισης στους κύκλους των Πολωνών μεταναστών. Οι έντονες συζητήσεις σχετικά με τον ρεαλισμό, με επίκεντρο τα έργα της Σχολής της Μπαρμπιζόν δεν τον άφησαν αδιάφορο. Το 1852 γνώρισε την πρώτη του μεγάλη επιτυχία ζωγραφίζοντας ένα πορτρέτο του Στρατηγού Χένρικ Ντεμπίνσκι, το οποίο κέρδισε το πρώτο βραβείο και τιμήθηκε με χρυσό μετάλλιο. Το εργαστήριό του στο Παρίσι επισκεπτόταν ο διάσημος ζωγράφος Ευγένιος Ντελακρουά, ο οποίος επαίνεσε ιδιαίτερα το έργο του Ροντακόφσκι.[3]
Το 1858, ταξίδεψε στη Βενετία, όπου μαγεύτηκε από τους πίνακες των ζωγράφων της Αναγέννησης. Το 1866 έγινε μέλος της Πολωνικής Ιστορικής και Λογοτεχνικής Εταιρείας στο Παρίσι. Ένα χρόνο αργότερα, έφυγε από το Παρίσι με την οικογένειά του και επέστρεψε στην Πολωνία. Έζησε στο κτήμα του στο χωριό Παλαγκίτσι, κοντά στο Ιβάνο-Φρανκίβσκ, ταξίδευε συχνά στο Παρίσι και την Ιταλία και προς το τέλος της ζωής του εγκαταστάθηκε στην Κρακοβία.
Το 1893 έγινε διευθυντής και πρόεδρος της Εταιρείας Φίλων Καλών Τεχνών και πρόεδρος της Επιτροπής του Εθνικού Μουσείου Κρακοβίας. Το 1894, μετά τον θάνατο του Γιαν Ματέικο, προτάθηκε για διευθυντής της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Κρακοβίας, αλλά πέθανε απροσδόκητα τέσσερις ημέρες αργότερα. Ενταφιάστηκε στον οικογενειακό του τάφο στο Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι στην Κρακοβία.
Ήταν Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής (Γαλλία) και επίσης έλαβε τον Σταυρό του Ιππότη του Τάγματος του Λεοπόλδου (Βέλγιο) και του Τάγματος του Φραγκίσκου Ιωσήφ (παράσημο της Αυστριακής Αυτοκρατορίας).[4]
Προσωπική ζωή
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το 1861, ένα σημαντικό γεγονός συνέβη στη ζωή του καλλιτέχνη - παντρεύτηκε τον έρωτα των νεανικών του χρόνων, την Καμίλα φον Σάλτσμπεργκ, κόρη Αυστριακού βαρόνου και υψηλόβαθμου αξιωματούχου. Την είχε ερωτευτεί ενώ ήταν ακόμη φοιτητής στη Βιέννη, αλλά εκείνη ήταν παντρεμένη με τον ηλικιωμένο τραπεζίτη Άουγκουστ Μπλούντορν. Την εποχή του γάμου της με τον Ροντακόφσκι, ήταν 38 ετών και είχε τρία ενήλικα παιδιά. Το ζευγάρι απέκτησε δύο ακόμη παιδιά. Η Καμίλα είχε κληρονομήσει σημαντική περιουσία από τον πρώτο της σύζυγο, η οποία επέτρεψε στους Ροντακόφσκι να χτίσουν το δικό τους σπίτι στο Πασί - τόπο διαμονής της υψηλής κοινωνίας του Παρισιού. Σε ένα από τα δωμάτια, ο καλλιτέχνης ζωγράφισε αντίγραφα του Ρούμπενς, του Λεονάρντο ντα Βίντσι, του Ραφαήλ και του Μιχαήλ Άγγελου στην οροφή. Δισέγγονός του ήταν ο Γιάτσεκ Βοζνιακόφσκι (1920–2012), ιστορικός τέχνης, συγγραφέας και συνιδρυτής του εκδοτικού οίκου Znak στην Κρακοβία.[5]
Έργο
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ο Χένρικ Ροντακόφσκι ζωγράφισε κυρίως πορτρέτα, ιστορικούς πίνακες, σκηνές της καθημερινότητας με ρεαλιστικό τρόπο (ρωπογραφίες) κυρίως με αγροτικά θέματα όπως η σειρά ακουαρελών Άλμπουμ Παλαγκίτσι [5]που απεικονίζουν Ουκρανούς αγρότες και Εβραίους από το παραμεθόριο χωριό του στις καθημερινές τους δραστηριότητες και έργα με ζώα, το πορτρέτο του σκύλου με τίτλο Φρουρός ξεχωρίζει για την αριστοτεχνικά αποτυπωμένη έκφραση στα μάτια του. Το έργο του συνδύαζε στοιχεία Ρομαντισμού και Ρεαλισμού. Εμπνεύστηκε επίσης από την αρχαία τέχνη και την ιταλική αναγεννησιακή ζωγραφική (Πάολο Βερονέζε). [6]Τα πορτρέτα του χαρακτηρίζονται από διορατική ψυχολογική απεικόνιση, ακριβές σχέδιο, αρμονική διάταξη των μορφών, αριστοτεχνική χρήση του χρώματος (ιδιαίτερα του ασπρόμαυρου) και φωτεινή υφή που αναδεικνύει το πρόσωπο και τα χέρια του μοντέλου. Πολλά έργα του φυλάσσονται στο Εθνικό Μουσείο της Κρακοβίας και στο Μουσείο Τέχνης του Λοτζ.[7]
Πίνακες
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Αυτοπροσωπογραφία στο καβαλέτο, 1858
Πορτρέτο της αδελφής του καλλιτέχνη, 1858
Στρατάρχης, 1859
Αλληγορία-Όραμα της φυλακής, 1880
Λεόνια Μπλούντορν, 1871
Ο Πόλεμος των Κοτόπουλων, 1872 [8]
Τοπίο από το Μπορτνίκι επί του Δνείστερου, 1878
Πορτρέτο του Στρατηγού Χένρικ Ντεμπίνσκι, 1852
Πορτρέτο της κόρης του καλλιτέχνη, 1891
Πορτρέτο της μητέρας του καλλιτέχνη, 1853
Χωρική που αλέθει λινάρι, 1859
Ιβάν ο σταβλίτης και Ντίκιτ το άλογο, 1868
Τζόσιο, το αγόρι του στάβλου, 1867
Φρουρός, 1868
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ . «alamy.com/stock-photo/henryk-rodakowski».
- ↑ . «koneser.krakow.pl/pl/henryk-rodakowski».
- ↑ . «gw.geneanet.org/henryk rodakowski».
- ↑ . «culture.pl/en/artist/henryk-rodakowski».
- 1 2 . «kuriergalicyjski.com/album-palahickie/».
- ↑ . «fractalart.gr/i-anagennisi-sti-zografiki-techni-a/».
- ↑ . «wikiart.org/en/henryk-rodakowski».
- ↑ Ο Πόλεμος των Κοτόπουλων (πολωνικά: Wojna kokosza) αναφέρεται σε μια αντιμοναρχική και αντιαπολυταρχική εξέγερση της πολωνικής μεσαίας και κατώτερης αριστοκρατίας, με επίκεντρο τη σημερινή Γαλικία το 1537. Το υποτιμητικό όνομα για τον πόλεμο αποδόθηκε στους μεγιστάνες της ανώτερης αριστοκρατίας που υποστήριζε τον βασιλιά Σιγισμούνδο Α΄ και ισχυριζόταν ότι το μόνο αποτέλεσμα του «πολέμου» ήταν ο αφανισμός των κοτόπουλων που είχαν επιταχθεί τοπικά από τους ευγενείς κατά τη διάρκεια της εξέγερσης στο Λβιβ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Χένρικ Ροντακόφσκι στο Wikimedia Commons- Έργα του Χένρικ Ροντακόφσκι
