Μετάβαση στο περιεχόμενο

Φράνσις Μπέρνι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Φράνσις Μπέρνι
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Fanny Burney (Αγγλικά)
Γέννηση13  Ιουνίου 1752
Κινγκς Λινν
Θάνατος6  Ιανουαρίου 1840
Λονδίνο
Τόπος ταφήςChurch of St Swithin, Bath
ΠαρατσούκλιMadame d'Arblay
Χώρα πολιτογράφησηςΗνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας
Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας (έως 1801)
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΑγγλικά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητασυγγραφέας
μυθιστοριογράφος
ημερολογιογράφος
δοκιμιογράφος
θεατρική συγγραφέας
τραγικός ποιητής
satirical novelist
Αξιοσημείωτο έργοΕβελίνα (μυθιστόρημα), Cecilia, Camilla
The Wanderer
Περίοδος ακμής1768
Οικογένεια
ΣύζυγοςAlexandre Jean-Batiste Piochard (από 1783)
ΤέκναAlexander Charles Louis Piochard d'Arblay
ΓονείςCharles Burney και Esther Sleepe
ΑδέλφιαSusanna Elizabeth Burney, Sarah Burney, James Burney, Esther Burney, Τσαρλς Μπέρνεϊ
Charlotte Ann Burney
Υπογραφή
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Η Φράνσες Μπέρνυ (αγγλ. Frances Burney, 13 Ιουνίου 1752 - 6 Ιανουαρίου 1840) ήταν Αγγλίδα σατιρική μυθιστοριογράφος και θεατρική συγγραφέας, γνωστή κυρίως ως Φάννυ Μπέρνυ. [1]

Βιογραφικά στοιχεία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Φράνσες "Φάννυ" Μπέρνυ γεννήθηκε στις 13 Ιουνίου 1752 στο Λυν Ρήτζις (νυν Κινγκς Λυν) στο Νόρφοκ της Ανατολικής Αγγλίας. Ήταν το τρίτο από τα έξι παιδιά του συνθέτη Τσαρλς Μπέρνυ και της Έστερ Σληπ, κατασκευάστριας βενταλιών. Τρία από τα αδέλφια της (Τζέημς, Σούζαν, Τσαρλς) ασχολήθηκαν και αυτά με τη συγγραφή. Η μητέρα της πέθανε το 1762.

Στις μουσικές βραδιές στο σπίτι του πατέρα της στο Λονδίνο συγκεντρώνονταν και διασκέδαζε ανεπίσημα η ελίτ της αγγλικής διανόησης, μεταξύ των παρευρισκόμενων ήταν οι Ντέηβιντ Γκάρρικ, Σάμιουελ Τζόνσον, Έντμουντ Μπερκ και Ρίτσαρντ Σέρινταν. Το 1767 ο πατέρας της παντρεύτηκε την Ελίζαμπεθ Άλλεν, χήρα οινοποιού, και η οικογένεια της Φάννυ αυξήθηκε με τα τρία παιδιά της Άλλεν. Τα αδέλφια Μπέρνυ δεν αγαπούσαν τη μητριά τους και το γεγονός αυτό ίσως τα έφερε πιο κοντά.

Η Μπέρνυ έμαθε να γράφει και να διαβάζει μόνη της. Το 1778, δημοσίευσε ανώνυμα το πρώτο της μυθιστόρημα, Εβελίνα, που αναφέρεται στη ζωή μιας νεαρής κοπέλας στα πρώτα της βήματα στην κοινωνία. Το έργο κέρδισε γρήγορα δημοτικότητα, είχε ευνοϊκές κριτικές από κριτικούς λογοτεχνίας όπως ο Σάμιουελ Τζόνσον για την κωμική του άποψη για την ανώτερη αγγλική κοινωνία και τη ρεαλιστική απεικόνιση των διαλέκτων της εργατικής τάξης του Λονδίνου και θεωρείται σημαντικό στάδιο στην εξέλιξη του κοινωνικού μυθιστορήματος. Μετά την αποκάλυψη της ταυτότητας της συγγραφέα, η Μπέρνυ άρχισε να συχνάζει στους λογοτεχνικούς κύκλους του Λονδίνου.[2]

Τα επόμενα χρόνια δημοσίευσε τη Σεσίλια (1782) και την Καμίλλα (1796). Όλα της τα μυθιστορήματα εξερευνούν τη ζωή Άγγλων αριστοκρατών και σατιρίζουν τις κοινωνικές τους αξιώσεις και τα προσωπικά τους λάθη, με το βλέμμα σε μεγαλύτερα θέματα όπως η πολιτική της γυναικείας ταυτότητας και η ανατροφή των νεαρών κοριτσιών.  

Το 1785 παρουσιάστηκε στην Αυλή του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και τα έτη 1786–1791 έγινε κυρία επί των ενδυμάτων της βασίλισσας Καρλόττας.

Το 1793, σε ηλικία 41 ετών, παντρεύτηκε έναν Γάλλο εξόριστο, το στρατηγό Αλεξάντρ ντ'Αρμπλαί, αξιωματικό του Λαφαγιέτ. Με τα χρήματα που προέκυψαν από το μυθιστόρημα Καμίλλα, το ζευγάρι αγόρασε ένα σπίτι στο Σάρρεϋ. Τα έτη 1802-1815 έζησε με το σύζυγο και το γιο τους, Αλεξάντερ Τσαρλς Λούις (γενν. 1794), στη Γαλλία. Αφού επέστρεψαν στην Αγγλία, εγκαταστάθηκαν στο Μπαθ και μετά το θάνατο του συζύγου της το 1818, εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο. Τον Αύγουστο του 1810, υποβλήθηκε σε μαστεκτομή (τότε χωρίς αναισθησία) λόγω υποψίας για καρκίνο του μαστού.[3]

Επιμελήθηκε τα ημερολόγια του πατέρα της που δημοσιεύθηκαν το 1832. Το 1837 ο γιος της, που είχε γίνει ιερέας, πέθανε. Η Μπέρνυ απεβίωσε στις 6 Ιανουαρίου 1840 σε ηλικία 87 ετών στο Λονδίνο.[4] Ενταφιάστηκε στο Μπαθ.

Μυθιστορήματα:

Η Μπέρνυ έγραψε επίσης οκτώ θεατρικά έργα που δεν κατάφερε ποτέ να ανεβάσει στη σκηνή, κυρίως λόγω των αντιρρήσεων του πατέρα της, ο οποίος πίστευε ότι η δημοσιότητα μιας τέτοιας προσπάθειας θα ήταν επιζήμια για τη φήμη της καθώς έβλεπε το είδος ως ακατάλληλο για μια κυρία. Έγραψε επίσης ημερολόγια με αναφορές σε γεγονότα και προσωπικότητες της εποχής της, περιγραφές της βασιλικής Αυλής και της καλλιτεχνικής ζωής του Λονδίνου, που παρουσιάζουν ένα ενδιαφέρον και ακριβές πορτραίτο της αγγλικής κοινωνίας του 18ου αιώνα, καθώς και πολυάριθμες επιστολές, που δημοσιεύθηκαν σε 8 τόμους τα έτη 1972–80.[5]

Η σύγχρονη φεμινιστική κριτική τη θεωρεί ως συγγραφέα της οποίας το φυσικό ταλέντο στη σάτιρα καταπνίγηκε από τις κοινωνικές πιέσεις στις γυναίκες συγγραφείς της ανδροκρατούμενης εποχής της.

  1. . «newworldencyclopedia.org/entry/Frances_Burney».
  2. . «mcgill.ca/burneycentre/resources/frances-fanny-burney-darblay-1752-1840».
  3. . «huffingtonpost.gr/entry/poso-apaisia-epothese-etan-e-eycheirese-prin-ten-anaisthesia_gr_».
  4. . «britannica.com/biography/Fanny-Burney».
  5. . «literaryladiesguide.com/author-biography/fanny-burney/».