Μετάβαση στο περιεχόμενο

Φράνκι Άβαλον

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Φράνκι Άβαλον
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση18  Σεπτεμβρίου 1940
Φιλαδέλφεια
Χώρα πολιτογράφησηςΗνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητατραγουδιστής
ηθοποιός τηλεόρασης
ηθοποιός ταινιών
ηθοποιός
μουσικός
Περίοδος ακμής1951
Ιστότοπος
www.frankieavalon.com
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα

Ο Φράνσις Τόμας Αβαλόνι (Francis Thomas Avallone, γεννημένος στις 18 Σεπτεμβρίου 1940),[1] περισσότερο γνωστός ως Φράνκι Άβαλον[2], είναι Αμερικανός τραγουδιστής, ηθοποιός και πρώην είδωλο του εφηβικού κοινού.[2][3] Είχε 31 επιτυχίες που μπήκαν στα αμερικανικά τσαρτς του περιοδικού Billboard από το 1958 έως τα τέλη του 1962, συμπεριλαμβανομένων των νούμερο ένα τραγουδιών, "Venus" το 1959 και "Why" το 1960.

Ο Άβαλον άρχισε να εμφανίζεται σε ταινίες τη δεκαετία του 1960· είναι γνωστός για τις εμφανίσεις του στις ταινίες παραλίας αυτής της δεκαετίας και για τον δευτερεύοντα ρόλο του στη μουσική ταινία του 1978 Grease, στην οποία ερμηνεύει το τραγούδι "Beauty School Dropout".[3]

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Άβαλον γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια,[4] γιος Αμερικανών ιταλικής καταγωγής, της Μαίρης και του Νίκολας Αβαλόνι.[5] Η μητέρα του καταγόταν αρχικά από τη Σικελία. Ο πατέρας του ήταν χασάπης που γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια· ο παππούς του, Φραντσέσκο, καταγόταν από το Σαλέρνο, στην Καμπανία της Ιταλίας, και η γιαγιά του ήταν από τη Σικελία.[6]

Καριέρα

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δεκαετία 1950

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Δεκέμβριο του 1952 ο Άβαλον έκανε το ντεμπούτο του στην αμερικανική τηλεόραση εθνικής εμβέλειας παίζοντας τρομπέτα στο σκετς "Χριστουγεννιάτικο Πάρτι" των Honeymooners στην εκπομπή The Jackie Gleason Show. Δύο σινγκλ που ανέδειξαν το παίξιμο της τρομπέτας του Αβαλόν κυκλοφόρησαν από την υποεταιρία X της RCA Victor το 1954.[7][8] Το παίξιμό του με τρομπέτα περιλαμβάνεται επίσης σε μερικά τραγούδια των άλμπουμ του. Ως έφηβος, έπαιξε με τον Μπόμπι Ράιντελ στο συγκρότημα Rocco and the Saints.

Το 1959 τα τραγούδια "Venus", που ήταν νούμερο ένα για πέντε συνεχόμενες εβδομάδες, και "Why" έφτασαν στην κορυφή των Νο1 επιτυχιών στο Billboard Hot 100 το 1959. Το "Why" ήταν η πρώτη επιτυχία νούμερο ένα της δεκαετίας του 1960.

Ο Άβαλον είχε 31 τραγούδια που μπήκαν στα αμερικανικά charts του Billboard από το 1958 έως τα τέλη του 1962, μεταξύ αυτών τα "Just Ask Your Heart" (ΗΠΑ Νο. 7), "I'll Wait for You " (ΗΠΑ Νο. 5), "Bobby Sox to Stockings" (ΗΠΑ Νο. 8), και "A Boy Without a Girl" (ΗΠΑ Νο. 10). Ήταν λιγότερο δημοφιλής στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά κατάφερε να έχει τέσσερις επιτυχίες στα charts με τα "Why", "Ginger Bread", "Venus" και "Don't Throw Away All Those Teardrops".[9] Οι περισσότερες από τις επιτυχίες του γράφτηκαν ή/και παρήχθησαν από τον Μπομπ Μαρκούτσι, επικεφαλής της Chancellor Records. Ο Άβαλον επικεντρώθηκε στην καριέρα του ως ηθοποιός, γεγονός που έβλαψε την πορεία του στη δισκογραφία, και το "Why" του 1959 ήταν η τελευταία του επιτυχία που μπήκε στο τοπ 10.[10]

Η πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο ήταν μία σύντομη συμμετοχή στο Jamboree (1957), όπου έπαιξε τρομπέτα και τραγούδησε το "Teacher's Pet".

Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 τα εφηβικά είδωλα λάμβαναν συχνά ρόλους σε ταινίες, υποστηρίζοντας μεγαλύτερους σε ηλικία ανδρικούς σταρ για να προσελκύσουν νεανικό κοινό, όπως ο Ρίκι Νέλσον στην ταινία Ρίο Μπράβο (1959). Η κόρη του Άλαν Λαντ ήταν θαυμάστρια του Φράνκι Άβαλον και πρότεινε να πρωταγωνιστήσει δίπλα στον πατέρα της στο γουέστερν Guns of the Timberland (1960).[11][12] Ο Άβαλον τραγούδησε δύο τραγούδια, τα "The Faithful Kind" και "Gee Whiz Whillikins Golly Gee", τα οποία κυκλοφόρησαν και ως σινγκλ.

Ο Λαντ ανακοίνωσε ότι θα συνεργαστεί ξανά με τον Άβαλον και την κόρη του στην ταινία Έξι Βήματα προς την Ελευθερία, αλλά η ταινία δεν γυρίστηκε ποτέ.[13]

Δεκαετία 1960

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι δοκιμαστικές λήψεις του Guns of the Timberland είδε ο Τζον Γουέιν, ο οποίος έψαχνε για έναν νέο ηθοποιό για τον ρόλο του "Σμίτι" στην επική του ταινία The Alamo (1960). Ο Άβαλον πήρε τον δεύτερο δραματικό του ρόλο.[14] Μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, ο Γουέιν δήλωσε στον Τύπο: «Δεν θα κόψουμε ούτε μία σκηνή όπου εμφανίζεται ο Φράνκι. Πιστεύω πως είναι το καλύτερο νεανικό ταλέντο που έχω δει εδώ και καιρό».[15] Ο ίδιος ο Άβαλον δήλωσε: «Ο κύριος Γουέιν είπε ότι ήμουν φυσικός στην υποκριτική. [...] Όταν ήμουν δέκα χρονών, ήθελα να έχω τη δική μου μπάντα όπως ο Χάρι Τζέιμς. Ποτέ δεν περίμενα κάτι τέτοιο... Θα ήθελα να με αναγνωρίζουν ως τραγουδιστή, χορευτή και ηθοποιό. Δεν θέλω να είμαι μόνο ένα από τα τρία». «Μου αρέσει να απευθύνομαι τόσο σε εφήβους όσο και σε ενήλικες», είπε το 1960. «Σε όλους».[16]

Ο Άβαλον έγινε πλέον περιζήτητος στον κινηματογράφο. Παρείχε τη φωνή του πρωταγωνιστή στη μεταγλωττισμένη αγγλική έκδοση του ιαπωνικού μουσικού anime, Alakazam the Great (1960), κατόπιν αιτήματος της American International Pictures (AIP), ξεκινώντας έτσι τη μακρόχρονη συνεργασία του με την εταιρεία.

Για τον Ίργουιν Άλεν εμφανίστηκε στην ταινία επιστημονικής φαντασίας Voyage to the Bottom of the Sea (1961), στην οποία ερμήνευσε και το ομότιτλο τραγούδι. Είχε επίσης ρόλο στην κωμωδία Sail a Crooked Ship (1961).

Το 1962 πρωταγωνίστησε μαζί με τον Ρέι Μίλαντ στην ταινία επιστημονικής φαντασίας Panic in Year Zero!, σε σενάριο του Λου Ράσοφ. Ο Σάμιουελ Ζ. Άρκοφ της AIP εξήγησε ότι επιλέχθηκαν λόγω της δημοτικότητάς τους σε διαφορετικά κοινά, που σε συνδυασμό προσέφεραν ευρύτερη απήχηση.[17]

Συνέχισε με την AIP στις ταινίες Operation Bikini (1963) με τον Ταμπ Χάντερ, όπου τραγουδά σε σκηνές φλας-μπακ, και Drums of Africa (1963), περιπέτεια γυρισμένη στην Αφρική.

Σημαντικότερη ήταν η ταινία Beach Party (1963), μουσική κωμωδία με την Ανέτ Φουνιτσέλο και σκηνοθεσία του Γουίλιαμ Άσερ. Παρά την αρχική πρόθεση της AIP να χρησιμοποιήσει τον Φαμπιάν Φορτέ, η αδυναμία του να συμμετάσχει οδήγησε στην επιλογή του Άβαλον, που αποδείχθηκε επιτυχής. Το Filmink έγραψε: «Η ζεστή του παρουσία και το ελαφρώς καρτουνίστικο ύφος του ήταν ιδανικά για τις ταινίες beach party, γεμάτες εσωτερικά αστεία, τραγούδια και τρέλα».[12]

Ακολούθησαν πολλές συνέχειες: Muscle Beach Party (1963), Bikini Beach (1964, με διπλό ρόλο), Pajama Party (1964), και Beach Blanket Bingo (1965), που ο Άβαλον θεωρούσε ως την πιο αναγνωρίσιμη ταινία του. Το 1964 υπέγραψε συμβόλαιο για 10 ταινίες σε 5 χρόνια με την AIP.[18]

Εμφανίστηκε σε πολλές τηλεοπτικές σειρές, όπως τα The Bing Crosby Show, The Patty Duke Show, αλλά και ως ο ίδιος. Το 1965 εμφανίστηκε στο επεισόδιο "Brother, Brother" της σειράς Combat!. Συμπρωταγωνίστησε με την Τιούσντεϊ Γουέλντ και τον Μπομπ Χόουπ στην κωμωδία I'll Take Sweden (1965).

Το 1965 πρωταγωνίστησε σε τρεις ταινίες της AIP: Ski Party, Sergeant Deadhead και Dr. Goldfoot and the Bikini Machine. Αν και τα εισιτήρια των δύο πρώτων ήταν απογοητευτικά, το Dr. Goldfoot... σημείωσε επιτυχία και οδήγησε σε σίκουελ — χωρίς όμως τον Άβαλον. Τον Ιανουάριο του 1966 δήλωσε ότι δεν ήθελε πλέον να κάνει ταινίες παραλίας: «Ακόμα και ο γλάρος κάποια στιγμή φεύγει απ' την παραλία. Έχω αρχίσει να βαριέμαι την άμμο».[19]

Η AIP προσπάθησε να τον καθιερώσει σε νέο είδος, όπως στο Fireball 500 (1966), όπου υποδύεται έναν οδηγό αγώνων. Ακολούθησαν το The Million Eyes of Sumuru (1967), το Skidoo (1968) του Ότο Πρέμινγκερ και το βρετανικό The Haunted House of Horror (1968). Σύμφωνα με το Filmink, το Skidoo ουσιαστικά «τερμάτισε την καριέρα του Άβαλον ως κινηματογραφικού σταρ».[20]

1970s

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο Άβαλον προσπάθησε ανεπιτυχώς να εξασφαλίσει χρηματοδότηση για μια βιογραφική ταινία σχετικά με τον Willie Pep. Εμφανίστηκε σε λιγότερες ταινίες. Το περιοδικό Filmink υποστήριξε ότι «η μεγάλη του δύναμη ως καλλιτέχνη (η ιδιαιτερότητά του), ήταν περιοριστική για αυτόν ως κινηματογραφικό αστέρα.»

Το 1976 ο Άβαλον ανανέωσε το τραγούδι του "Venus" με μία νέα ντίσκο εκδοχή. Εμφανιζόμενος ως χαρακτήρας με το όνομα Teen Angel, η ερμηνεία του στο τραγούδι "Beauty School Dropout" στην επιτυχημένη ταινία του 1978, βασισμένη στο μιούζικαλ Grease, σύστησε τον Άβαλον σε μια νέα γενιά θεατών.[3] Ο Φράνκι Βάλι, ο οποίος είχε απορρίψει τον ρόλο για να τραγουδήσει το βασικό θέμα της ταινίας, σημείωσε ότι τόσο ο ίδιος όσο και ο Άβαλον απέκτησαν σημαντικά κέρδη και ώθηση στην καριέρα τους από τη συμμετοχή τους στην ταινία.[21]

Στις αρχές του 1979 ο Άβαλον ενσάρκωσε τον χαρακτήρα Σεργκέι στο επεισόδιο "Dewey and Harold and Sarah and Maggie" της τηλεοπτικής σειράς του NBC Sweepstakes.

1980s

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ταινία του 1980 The Idolmaker, σε σενάριο του Έντ Ντι Λορέντσο και σκηνοθεσία του Τέιλορ Χάκφορντ, ήταν μια ελαφρώς καμουφλαρισμένη βιογραφία του Άβαλον (με το όνομα "Tommy Dee" στην ταινία), καθώς και του εφήβου σταρ της δεκαετίας του 1950 Φαμπιάν Φόρτε (με το όνομα "Caesare" στην ταινία), μαζί με τον τραγουδοποιό/παραγωγό Μπομπ Μαρκούτσι (με το όνομα "Vinnie Vacarri"). Στην ταινία ο Ντι συγκρούεται με τον δισκοπαραγωγό και τον νεότερο τραγουδιστή Caesare, τον οποίο θεωρεί απειλή για την καριέρα του. Τελικά, ο Ντι και ο Caesare εγκαταλείπουν την εταιρεία δίσκων, αλλά οι καριέρες τους καταρρέουν ακριβώς όταν ξεκινά η βρετανική εισβολή. Ο πραγματικός Φαμπιάν απείλησε με αγωγή, παρά τις επιμονές των δημιουργών ότι η ταινία παρουσίαζε μόνο φανταστικούς χαρακτήρες (αν και ο Μαρκούτσι ήταν επί πληρωμή σύμβουλος). Ο Άβαλον αρνήθηκε τα περισσότερα από τα γεγονότα της ταινίας.

Το 1980 ο Άβαλον εμφανίστηκε στην ταινία Blood Song ως Paul Foley, ένας κατά συρροήν δολοφόνος. Η ταινία γυρίστηκε τον Οκτώβριο–Νοέμβριο 1980 στο North Bend/Coos Bay του Όρεγκον. Κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1982.

Ο Άβαλον εμφανίστηκε επίσης στο επεισόδιο "Poobah Doo Dah" της σειράς Happy Days παίζοντας τον εαυτό του, όπου τραγουδά τις επιτυχίες του "Venus" και "Why".

Ο Άβαλον είχε την ιδέα να επιστρέψει στις ταινίες τύπου beach party μαζί με τη Φουνιτσέλο. Προσέλαβε αρκετούς σεναριογράφους και προώθησε το σενάριο σε διάφορα στούντιο, καταφέρνοντας τελικά να υλοποιήσει το πρότζεκτ με την Paramount Pictures. Η ταινία Back to the Beach (1987) σημείωσε μέτρια επιτυχία.[22]

Το 1989 ο Άβαλον και η Φουνιτσέλο εμφανίστηκαν ως οι ίδιοι σε σύντομους ρόλους, τρέχοντας στους δρόμους, στην ταινία Troop Beverly Hills. Λίγο καιρό αργότερα, η Φουνιτσέλο αποσύρθηκε από την καριέρα της, αφού διαγνώστηκε με σκλήρυνση κατά πλάκας.

Στη συνέχεια, ο Άβαλον ασχολήθηκε με το μάρκετινγκ και δημιούργησε τη σειρά προϊόντων Frankie Avalon Products, που περιλάμβανε προϊόντα υγείας και καλλυντικών.[4] Προώθησε τα προϊόντα του στο Home Shopping Network.

1990s

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Άβαλον έκανε ένα σύντομο πέρασμα ως ο εαυτός του μαζί με τον Ρόμπερτ ντε Νίρο στην ταινία του 1995, Καζίνο.[3]

2000s

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ο Άβαλον το 2018

Ο Άβαλον πρωταγωνίστησε σε θεατρικές παραγωγές του Grease στον ρόλο του Teen Angel και του Tony n' Tina's Wedding ως μια καρικατούρα του εαυτού του. Το 2001, εμφανίστηκε ως ο εαυτός του στο επεισόδιο 'Beach Blanket Bizarro' της σειράς Sabrina the Teenage Witch.

Επιπλέον, το 2007, ερμήνευσε το "Beauty School Dropout" με τις τέσσερις τελευταίες γυναίκες διαγωνιζόμενες (Kathleen Monteleone, Allie Schulz, Ashley Spencer και τη νικήτρια Laura Osnes) για τον ρόλο της Sandy στην τηλεοπτική ριάλιτι εκπομπή του NBC Grease: You're the One that I Want!.

Στις 8 Απριλίου 2009, ο Άβαλον εμφανίστηκε στο American Idol.

Στο πλαίσιο μιας μακρόχρονης περιοδείας, ο Άβαλον περιόδευσε μαζί με άλλους έφηβους σταρ της δεκαετίας του 1960 από τη Φιλαδέλφεια, τον Fabian και τον Bobby Rydell, υπό το όνομα "Dick Fox's Golden Boys".

2010s

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ένα βιβλίο μαγειρικής με περισσότερες από 80 συνταγές από τον εκδοτικό οίκο St. Martin's Press, με τίτλο Frankie Avalon's Italian Family Cookbook, κυκλοφόρησε το 2015.[εκκρεμεί παραπομπή]

2020s

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 18 Οκτωβρίου 2021 ο Άβαλον εμφανίστηκε στην εκπομπή Dancing with the Stars.

Προσωπική ζωή

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Άβαλον παντρεύτηκε την Κάθριν "Κέι" Ντίμπελ στις 19 Ιανουαρίου 1963.[23] Ήταν νικήτρια καλλιστείων ομορφιάς, την οποία γνώρισε ενώ έπαιζε χαρτιά στο σπίτι ενός φίλου.

Οι Άβαλον έχουν οκτώ παιδιά. Ο γιος του, Φράνκι Τζούνιορ, είναι πρώην ηθοποιός που εμφανίστηκε στην αρχική ταινία The Karate Kid.[24]

Δισκογραφία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η δισκογραφία του αποτελείται από 14 άλμπουμ και 41 σινγκλ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ Ouzounian, Richard (23 Αυγούστου 2013). «Frankie Avalon on beach parties, the simplicity of the past, and Annette Funicello: The Big Interview». The Star. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2020.
  2. 1 2 «Frankie Avalon». Frankieavalon.com. 4 Ιουλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2023.
  3. 1 2 3 4 Hal Erickson (2015). «Frankie Avalon». Movies & TV Dept. Οι Τάιμς της Νέας Υόρκης. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2020.
  4. 1 2 Colin Larkin, επιμ. (2002). The Virgin Encyclopedia of Fifties Music (third έκδοση). Virgin Books. σελίδες 25–26. ISBN 1-85227-937-0.
  5. ↑ «Golden boy Frankie Avalon returns home». Southphillyreview.com. Μαΐου 31, 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις Ιουνίου 4, 2012. Ανακτήθηκε στις Μαΐου 29, 2015. Text " News " ignored (βοήθεια)
  6. ↑ «Westlake Village resident Frankie Avalon shares his family recipes».
  7. ↑ «X Records singles discography». Global Dog Productions. Ανακτήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 2013.
  8. ↑ «Label X on kid kick». Variety: 45. 24 February 1954. https://archive.org/details/variety193-1954-02/page/n261/mode/1up?.
  9. ↑ Roberts, David (2006). British Hit Singles & Albums (19th έκδοση). London: Guinness World Records Limited. σελ. 34. ISBN 1-904994-10-5.
  10. ↑ Bronson, Fred (1997). The Billboard Book of Number One Hits. Billboard Books. σελ. 62. ISBN 9780823076413.
  11. ↑ King, Susan (7 Ιανουαρίου 2003). «The reluctant Angel». Λος Άντζελες Τάιμς.
  12. 1 2 Vagg, Stephen (28 December 2024). «The movie stardom of Frankie Avalon». Filmink. https://www.filmink.com.au/the-movie-stardom-of-frankie-avalon/. Ανακτήθηκε στις 28 December 2024.
  13. ↑ Hopper, H. (17 Μαρτίου 1960). «Alan Ladd opts 'steps to freedom'». Λος Άντζελες Τάιμς. ProQuest 167669299. templatestyles stripmarker in |id= at position 1 (βοήθεια)
  14. ↑ «On the Set of The Alamo». Texas Archive of the Moving Image. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2011.
  15. ↑ Scheuer, Philip K. (6 Απριλίου 1960). «As Actor, Avalon Tops With Wayne: Frankie Signed for Repeats; 'West Side' Demands Unique». Los Angeles Times. σελ. C9.
  16. ↑ Crosby, John (19 Ιουνίου 1960). «Now That Avalon's 20, He's Like a Little Adult». The Washington Post. σελ. G14.
  17. ↑ Alpert, Don (15 Ιουλίου 1962). «Who Needs High Salaried Stars? Horrors! Film Makers Find Audiences Prefer Action». Los Angeles Times. σελ. A8.
  18. ↑ Hopper, Hedda (20 Αυγούστου 1964). «Crosby, Hope Give Youngsters a Break: Bing Features Two Teeners; Avalon Signs for 10 Films». Los Angeles Times. σελ. 26.
  19. ↑ Scott, John L. (16 Ιανουαρίου 1966). «Hollywood Calendar: Her Art Belongs To Daddy». Los Angeles Times. σελ. m11.
  20. ↑ Σφάλμα αναφοράς: Σφάλμα παραπομπής: Λανθασμένο <ref>. Δεν υπάρχει κείμενο για τις παραπομπές με όνομα movie.
  21. ↑ Robins, Wayne (September 3, 2013). «Frankie Valli Q&A: Looking Back at 50 Years of The Four Seasons». Billboard. http://www.billboard.com/articles/news/5680100/frankie-valli-qa-looking-back-at-50-years-of-the-four-seasons. Ανακτήθηκε στις October 12, 2019.
  22. ↑ Klady, Leonard (5 Ιουλίου 1987). «Write The Wild Surf». Los Angeles Times. σελ. K21. Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2014.
  23. ↑ «Chic Vintage Bride – Kay Deibel». Chic Vintage Bride. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις Αυγούστου 11, 2014.
  24. ↑ «Frank Burt Avalon». TVGuide.com (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2022.
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Φράνκι_Άβαλον&oldid=11353799"