Φουλκ, αρχιεπίσκοπος της Ρενς
| Φουλκ, αρχιεπίσκοπος της Ρενς | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | Foulques le Vénérable (Γαλλικά) |
| Γέννηση | 9ος αιώνας |
| Θάνατος | 17 Ιουνίου 900 Κομπιέν |
| Συνθήκες θανάτου | ανθρωποκτονία |
| Χώρα πολιτογράφησης | Γαλλία |
| Θρησκεία | Καθολική Εκκλησία |
| Θρησκευτικό τάγμα | Τάγμα του Αγίου Βενέδικτου |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Ομιλούμενες γλώσσες | Μεσαιωνικά Λατινικά[1] |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | καθολικός ιερέας καθολικός επίσκοπος |
| Οικογένεια | |
| Γονείς | Αμεδαίος του Οσερέτ |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | αρχιεπίσκοπος[2] |
Ο Φουλκ ο Σεβάσμιος (απεβ. στις 17 Ιουνίου 900) από τον Οίκο της Ιβρέας ήταν αρχιεπίσκοπος της Ρενς από το 883 μέχρι το τέλος του. Ήταν μία βασική προσωπικότητα στις πολιτικές συγκρούσεις του βασιλείου της Δυτικής Φραγκίας, που ακολούθησαν τη διάλυση του βασιλείου των Καρολιδών στα τέλη του 9ου αι.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Φουλκ γεννήθηκε σε μία ισχυρή αριστοκρατική οικογένεια, και αδελφός του ήταν ο Άνσκαρ Α΄ μάργραβος της Ιβρέας. Έγινε κληρικός στο παλάτι του Καρόλου Β΄ του Φαλακρού, και μέχρι το 877 είχε γίνει ηγούμενος της μονής του Αγίου Μπερτέν κοντά στο Σαιντ-Ομέρ της Γαλλίας. Χειροτονήθηκε αρχιεπίσκοπος της Ρενς τον Μάρτιο του 883, διαδεχόμενος τον επί μακρόν υπηρετήσαντα Χίνκμαρ. Ως επίσκοπος, αλληλογραφούσε με ηγεμόνες, επισκόπους και πάπες για μία σειρά πολιτικών και θρησκευτικών θεμάτων. Πολλά από όσα είναι γνωστά για τη σταδιοδρομία του Φουλκ προέρχονται από το έργο του ιστορικού Φλοδοάρδου «Ιστορία της Εκκλησίας της Ρενς», γραμμένο το 948-52, το οποίο αφηγείται τη ζωή του και διατηρεί περιλήψεις περίπου 76 επιστολών, οι μισές από τις οποίες γράφτηκαν ή στάλθηκαν από πάπες. [3] Ο Φουλκ αλληλογραφούσε με τον Αλφρέδο τον Μέγα σχετικά με τις ανάγκες της αγγλικής εκκλησίας, και επέπληξε τη βασίλισσα Ριχίλδη (σύζυγο του Καρόλου Β΄) γι' αυτό που θεωρούσε αντικανονική συμπεριφορά. [4]
Μετά την εκθρόνιση του Καρολίδη βασιλιά Καρόλου Γ΄ του Παχύ το 887, ο Φουλκ επιχείρησε να εγκαταστήσει τον συγγενή του (γιο τού εξαδέλφου του) Γουίδωνα δούκα του Σπολέτο, ως βασιλιά της Δυτικής Φραγκίας, και μάλιστα τον έστεψε στο Λανγκρ το 888. Ωστόσο, ο Εύδης Α΄ των Ροβερτιδών, κόμης του Παρισιού, στέφθηκε από τον Βάλτερ αρχιεπίσκοπο του Σαν, και έγινε δεκτός από τους ευγενείς ως βασιλιάς. Ο Φουλκ, με τον ευνοούμενο υποψήφιό του να έχει απορριφθεί, συνέχισε να αντιτίθεται στην κυριαρχία του Εύδη Α΄, και ως πιθανή εναλλακτική λύση στράφηκε πρώτα στον Αρνούλφο της Καρινθίας, ο οποίος είχε διαδεχθεί τον Κάρολο Β΄ στην Ανατολική Φραγκία, επίσης χωρίς αποτέλεσμα. Ο Φουλκ τελικά κατέληξε να υποστηρίξει τον νεαρό Καρολίδη Κάρολο Γ΄ τον Απλό, γιο του Λουδοβίκου Β΄ του Τραυλού, ο οποίος είχε απορριφθεί το 888 λόγω της νεότητάς του. Το 893, ο Φουλκ έστεψε τον Κάρολο Γ΄ βασιλιά σε αντίθεση με τον Εύδη Α΄, και μετά από συνεχιζόμενες συγκρούσεις μεταξύ των μεγιστάνων του βασιλείου, επιτεύχθηκε συμφωνία, σύμφωνα με την οποία ο Κάρολος Γ΄ θα διαδεχόταν τον Εύδη Α΄, κάτι που συνέβη το 898. [5] Οι αντιπαλότητες και οι φατρίες που εμφανίστηκαν σε αυτή την περίοδο δημιούργησαν το σκηνικό, για συχνές συγκρούσεις μεταξύ των Καρολιδών, των Ροβερτιανών και άλλων ευγενών Οίκων τις επόμενες δεκαετίες. Με την άνοδό του ο Κάρολος Γ΄, έκανε τον Φουλκ καγκελάριό του.
Μετά από μία περίοδο εντατικών επιδρομών των Βίκινγκ στα τέλη τού 9ου αι., το 893 ο Φουλκ αποκατέστησε τα σχολεία της Ρενς, φέρνοντας τους φημισμένους διδασκάλους Ρεμίγιο του Οσέρ και Χουκμπάλντ του Σαιντ-Αμάν. [6]
Οι πολιτικές εντάσεις συνέχισαν να σιγοβράζουν, και το 900 ο Φουλκ δολοφονήθηκε, με εντολή του Βαλδουίνου Β΄ κόμη της Φλάνδρας. Ο Κάρολος Γ΄ παραχώρησε στον Φουλκ το αβαείο του Αγίου Βάαστ, το οποίο προηγουμένως κατείχε ο Βαλδουίνος Β΄, τον οποίο ο βασιλιάς υποψιαζόταν για απιστία. Ενώ ο Φουλκ ταξίδευε με μία μικρή συνοδεία, για να συναντηθεί με τον Κάρολο Γ΄, δολοφονήθηκε από έναν άνδρα ονόματι Βίνεμαρ και αρκετούς συνεργούς, όλοι εκ των οποίων ήταν στην υπηρεσία του Βαλδουίνου Β΄. [7] Η δολοφονία ενός επισκόπου ήταν εξαιρετικά σπάνια κατά την Καρολίγγεια περίοδο, και το γεγονός σόκαρε τους συγχρόνους του, όπως υποδεικνύεται από τις ανεξάρτητες αναφορές των χρονικογράφων Ρεγγίνου του Πρυμ, του ανώνυμου συγγραφέα των Χρονικών του Αγίου Βάαστ, και του Φλοδοάρδνυ της Ρεμς. [8] Τον Φουλκ διαδέχθηκε στην αρχιεπισκοπή ο Εριβέους, ο οποίος συγκάλεσε σύνοδο όπου ο Βίνεμαρ αφορίστηκε για το έγκλημά του.
Πρόγονοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]| Αμεδαίος του Οσερέτ | ||||||||||||||||
| Φουλκ των Ιβρέα, αρχιεπίσκοπος της Ρενς | ||||||||||||||||
Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Corpus Corporum. Fulco_Rhemensis. Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2020.
- ↑ Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: «Gemeinsame Normdatei» (Γερμανικά) 118694227. Ανακτήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 2025.
- ↑ Roberts, Edward (2019). Flodoard of Rheims and the Writing of History in the Tenth Century. Cambridge: Cambridge University Press. σελ. 117. ISBN 9781316510391.
- ↑ Nelson, Janet L. (1997). '"...sicut olim gens Francorum ... nunc gens Anglorum": Fulk's Letter to Alfred Revisited', in Alfred the Wise: Studies in Honour of Janet Bately on the Occasion of her Sixty-Fifth Birthday, eds. J. Roberts, J. L. Nelson and M. Godden (PDF). Woodbridge. σελίδες 135–44.
- ↑ West, Charles (2016). «"Fratres, omni die videtis cum vadit istud regnum in perdicionem": Abbo of Saint-Germain and the Crisis of 888». Reti Medievali Rivista 17: 301-17, at 301-3. http://www.rmoa.unina.it/4445/.
- ↑ Glenn, Jason (2004). Politics and History in the Tenth Century: The Work and World of Richer of Reims. Cambridge: Cambridge University Press. σελίδες 54–69. ISBN 978-0521834872.
- ↑ Dunbabin, Jean (2000). "West Francia: The Kingdom," in The New Cambridge Medieval History, Vol. III, ed. Timothy Reuter. Cambridge: Cambridge University Press. σελίδες 372–97, at 377.
- ↑ MacLean, Simon (2009). History and Politics in Late Carolingian and Ottonian Europe: The Chronicle of Regino of Prüm and Adalbert of Magdeburg. Manchester: Manchester University Press. σελίδες 227–28. ISBN 9780719071355.