Φλωρέντιος (ύπατος το 429)
| πατρίκιος[1] Φλωρέντιος (ύπατος το 429) | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Χώρα πολιτογράφησης | Αρχαία Ρώμη |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | πολιτικός |
| Περίοδος ακμής | 422 - 451 |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | Ρωμαίος συγκλητικός Έπαρχος της Κωνσταντινούπολης Υπαρχία της Ανατολής |
Ο Φλάβιος Φλωρέντιος, λατιν.: Flavius Florentius (άκμασε το 422-451) ήταν εξέχων υψηλόβαθμος αξιωματούχος τής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο οποίος επηρέασε την αυτοκρατορική πολιτική κατά το δεύτερο τέταρτο τού 5ου αι.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ήταν Σύριος, και στις 6 Νοεμβρίου 422 ήταν έπαρχος τής πόλης (praefectus urbi) τής Κωνσταντινούπολης, με την ιδιότητα αυτή έλαβε ένα διάταγμα, που σώζεται στον Θεοδοσιανό Κώδικα (vi.8.1).
Αφού κατέλαβε μία άλλη υψηλή διοικητική θέση, ίσως ως πραιτοριανός έπαρχος τού Ιλλυρικού, από τις 21 Απριλίου 428 έως τις 11 Φεβρουαρίου 430, ο Φλωρέντιος έλαβε το δεύτερο αξίωμα τής Αυτοκρατορίας, την πραιτωριανή επαρχσία τής Ανατολής. Έλαβε περαιτέρω το αξίωμα τού υπάτου το 429. Στις 31 Ιανουαρίου 438 και στις 26 Νοεμβρίου 439 ο Φλωρέντιος ήταν και πάλι έπαρχος τής Ανατολής. Λόγω του κλεισίματος των οίκων ανοχής τής Κωνσταντινούπολης, το ταμείο έλαβε λιγότερα έσοδα, και ο Φλωρέντιος αποφάσισε να δωρίσει μέρος τής δικής του περιουσίας στο Κράτος, για να αντισταθμίσει την απώλεια.
Στα μέσα τής δεκαετίας τού 440, διετέλεσε δύο φορές ξανά πραιτοριανός έπαρχος, πιθανώς για την Ανατολή. Μεταξύ 444 και 448 έλαβε τον τίτλο τού πατρίκιου. Στις 22 Νοεμβρίου τού έτους κατά το οποίο έλαβε αυτόν τον τίτλο, ο Θεοδόσιος Β' τού ανέθεσε να συμμετάσχει σε μία έρευνα που διεξήχθη στην Κωνσταντινούπολη σχετικά με τις απόψεις τού Ευτυχή, καθώς ο Αυτοκράτορας εμπιστευόταν την ορθοδοξία τού Φλωρεντίου.
Το 451 παρευρέθηκε στη Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο (στη Χαλκηδόνα), κατά την οποία ήταν παρών στην πρώτη, τρίτη, τέταρτη και έκτη συνεδρία.
Στην αρχή τής βασιλείας τού Μαρκιανού, ο Φλωρέντιος και ο Ανατόλιος απέτρεψαν τον Αυτοκράτορα, από το να υποστηρίξει την εξέγερση των Αρμενίων εναντίον των Σασσανιδών. Ο Μαρκιανός τον έστειλε στον Πέρση βασιλιά για να τον καθησυχάσει, ότι η πρόθεση τής Ρώμης δεν ήταν να παρέμβει.
Σημειώσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Ανακτήθηκε στις 6 Ιουνίου 2023.
Βιβλιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Jones, Arnold Hugh Martin, John Robert Martindale, John Morris, Η Προσωπογραφία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, "Φλωρέντιος 7", τόμος 2, Cambridge University Press, 1992, , σελ. 478–480.