Φλαμανδική ζωγραφική

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Φλαμανδική τέχνη)
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Η Φλαμανδική ζωγραφική άνθισε κατά την περίοδο των αρχών του 15ου αιώνα ως τον 17ο αιώνα. Η περιοχή της Φλάνδρας ανέδειξε κορυφαίους ζωγράφους στη Βόρεια Ευρώπη και προσείλκυσε νέους, πολλά υποσχόμενους καλλιτέχνες από γειτονικές χώρες. Οι ζωγράφοι αυτοί κλήθηκαν να εργαστούν σε αυλές ξένων ηγεμόνων και άσκησαν πανευρωπαϊκή επίδραση. Από το τέλος της εποχής του Ναπολέοντα οι Φλαμανδοί ζωγράφοι άρχισαν εκ νέου να συμβάλουν στη φήμη που είχαν εδραιώσει οι παλαιότεροι διδάσκαλοι.[1] Δείτε και τον Κατάλογο Φλαμανδών ζωγράφων.

Ύστερη γοτθική περίοδος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι αποκαλούμενοι "Φλαμανδοί πρωτοπόροι" ήταν οι πρώτοι που κατέστησαν δημοφιλή τα ελαιοχρώματα. Η τέχνη τους είχε ως αφετηρία τις μινιατούρες της ύστερης γοτθικής περιόδου. Κορυφαίοι ανάμεσά τους ήταν οι Γιαν φαν Έικ, Χανς Μέμλινγκ, Χούγκο φαν ντερ Χους, Ρομπέρ Καμπέν και Ροχήρ φαν ντερ Βέιντεν.

Αναγέννηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από τις αρχές του 16ου αιώνα, η ιταλική τέχνη της Αναγέννησης άρχισε να επηρεάζει τους Φλαμανδούς ζωγράφους. Το αποτέλεσμα αυτής της επίδρασης ήταν τελείως διαφορετικό από αυτό της τυπικής ζωγραφικής της ιταλικής Αναγέννησης. Κορυφαίος δημιουργός αυτής της περιόδου ήταν ο Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος, ο οποίος απέφυγε τον άμεσο επηρεασμό από τους Ιταλούς δημιουργούς, σε αντίθεση με τους μανιεριστές του βορρά.

Περίοδος μπαρόκ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την πολιορκία της Αμβέρσας (1584 - 1585) οι νότιες επαρχίες της Ολλανδίας (Φλαμανδικές) παρέμειναν υπό ισπανική κυριαρχία και διαχωρίστηκαν από την ανεξάρτητη Ολλανδική Δημοκρατία. Αν και πολλοί καλλιτέχνες μετοίκησαν, λόγω των θρησκευτικών πολέμων από τη Νότια Ολλανδία προς την Ολλανδική Δημοκρατία, η Φλαμανδική ζωγραφική μπαρόκ άνθισε, ιδιαίτερα από τη Σχολή της Αμβέρσας κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα, με κύριους εκπροσώπους τους Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, Άντονι βαν Ντάικ και Γιάκομπ Γιόρντενς.

Η παρακμή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά τον θάνατο μεγάλων καλλιτεχνών, όπως ο Ρούμπενς το 1640 και το τέλος του ογδοηκονταετούς πολέμου το 1648, η πολιτιστική σημασία της Φλάνδρας άρχισε να φθίνει.

Η ανάκαμψη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η τέχνη της ζωγραφικής στην περιοχή ανέκαμψε με τη Βελγική Επανάσταση του 1830 και οι πίνακες περί αυτή την εποχή συχνά θεωρούνται της φλαμανδικής ζωγραφικής.[2] Οι ζωγράφοι που άκμασαν μετά από αυτή την "πατριωτική" περίοδο συνήθως αναφέρονται περισσότερο ως Βέλγοι παρά ως Φλαμανδοί. Το βασίλειο στο οποίο περιλαμβάνεται η Φλάνδρα συχνά επηρεάζει περισσότερο την κατηγοριοποίηση των σύγχρονων καλλιτεχνών προς αυτή την κατεύθυνση.

Σύγχρονη φλαμανδική ζωγραφική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αν και ο Τζέιμς Ένσορ (James Ensor) ήταν ολοσχερώς ξεχωριστός από τους συγχρόνους του, αυτός ο ανανεωτής της Τέχνης του 19ου αιώνα επηρέασε καλλιτέχνες του 20ού, όπως οι Πάουλ Κλέε, Εμίλ Νόλντε, Τζορτζ Γκρος, Άλφρεντ Κούμπιν, Βολς, Φέλιξ Νουσμπάουμ και άλλους εξπρεσιονιστές και σουρεαλιστές ζωγράφους του 20ού αιώνα.[3]

Από τους εξπρεσιονιστές της εποχής ("2η ομάδα Λάτεμ (Latem") ο Κόνσταντ Πέρμεκε είναι ο πλέον γνωστός και για περισσότερα από τέσσερα χρόνια το πρόσωπό του εμφανιζόταν στο τελευταίο χαρτονόμισμα των 1.000 φράγκων του Βελγίου, πριν αντικατασταθεί από το χαρτονόμισμα των 20 €.[4]


Περαιτέρω ανάγνωση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Belgian painting». South African Encyclopedia (SAE). MyFundi(TM), South-Africa. Ανακτήθηκε στις 29 May 2014.  Εξωτερικός σύνδεσμος στο |publisher= (βοήθεια)
  2. «Guide de visite : Episode des journées de septembre 1830 sur la place de l'Hôtel de Ville de Bruxelles». Musée d'Art Ancien (Musées royaux des Beaux-Arts de Belgique) — Peinture flamande - Ecoles du Nord — XIXème siècle en Belgique (στα French). Insecula Society, Thailand. Ανακτήθηκε στις 16 February 2011. 
  3. Becks-Malorny, Ulrike (2000). Ensor. Taschen GmbH, Cologne, Germany, σελ. 92. ISBN 3-8228-5858-7. 
  4. Timmer-van Eunen, Marie. "Men voelt het of men voelt het niet — De kunstkritiek van Jan Engelman". University of Groningen, The Netherlands. Retrieved on 2011-02-17.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]