Φαρούχ-Ζαντ του Γκαζνί
| Φαρούχ-Ζαντ του Γκαζνί | |
|---|---|
 | |
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | فرخزاد غزنوی (Περσικά) |
| Γέννηση | 1025 |
| Θάνατος | 4 Απριλίου 1059 |
| Χώρα πολιτογράφησης | Γαζναβίδες |
| Θρησκεία | Σουνιτισμός |
| Οικογένεια | |
| Γονείς | Μασούντ Α΄ |
| Αδέλφια | Ιμπραχίμ του Γκαζνί |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | Sultan of the Ghaznavid Empire (1053–1059) |
Ο Φαρούχ-Ζαντ, Farrukx-Zad (πλήρες όνομα: Τζαμάλ αντ-Ντσβλά Αμπού Σουτζά Φαρούχ-Ζαντ), ήταν σουλτάνος της επικράτειας των Γαζναβιδών από το 1053 έως τις 4 Απριλίου 1059. Η βασιλεία του θεωρήθηκε περίοδος καλοσύνης, ευημερίας και ηρεμίας για την επικράτεια των Γαζναβιδών. [1] Ήταν απαλλαγμένη από τη χαοτική αναταραχή και την απληστία των ghulam του παλατιού μέχρι το τέλος της βασιλείας του. Αυτός ήταν ένας πολύ ευσεβής μουσουλμάνος και νήστευε κατά τη διάρκεια του Ρατζάμπ, του Σαμπάν και του Ραμαζανιού.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Έχοντας βρεθεί στο φρούριο του Μπαργκούντ, ο Φαρούχ-Ζαντ ήταν ένας από τους πρίγκιπες των Γκαζναβιδών που διέφυγαν από τη σφαγή του σφετεριστή Τογκρούλ το 1052. [2]
Ο Φαρούχ προσέλαβε τον Abd al-Razzaq Maymandi, έναν πρώην βεζίρη τού Mαβντούντ και τού Aνπντ Ρασίντ, αλλά αργότερα τον απέλυσε και τον φυλάκισε. [3] Ελευθέρωσε επίσης τον Aμπούλ Φαζλ Μπαγιακί από τη φυλάκισή του, και ήταν κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού Φαρούχ που ο Μπαγιακί έγραψε το Mουτζαλαντάτ του (Ταριχ-έ Μπεγιακί). [3]
Μετά το χάος του σφετερισμού του θρόνου από τον Τογκρούλ, ο Τσαγκρί Μπεγκ έστειλε έναν στρατό των Σελτζούκων για να καταλάβει το Γκαζνί, αλλά ο στρατηγός των ghulam Κιργκίζ την αναχαίτισε και την νίκησε. Εν τω μεταξύ το 1053 οι Γκαζναβίδες κυβερνήτες των φρουρών της ανατολικής Ινδίας στη Μαλερκότλα, το Τζαλαντάρ και τη Λαχόρη άρχισαν να επαναστατούν.
Γύρω στο 1058, ο Φαρούχ διέταξε τον στρατό του να εισβάλει στο Τουχαριστάν με την ελπίδα να εκδιώξει τους Σελτζούκους. Ο στρατός του αρχικά είχε επιτυχία, αιχμαλωτίζοντας τον Σελτζούκο αταμπέη Κουτμπ αντ-Ντιν Κουλ-Σαρίγκ. Ωστόσο ο Αλπ Αρσλάν αντεπιτέθηκε και νίκησε τον στρατό των Γαζναβιδών, αιχμαλωτίζοντας πολλούς από τους διοικητές του. Μία επακόλουθη συνθήκη ειρήνης, που συντάχθηκε από τον Αμπούλ-Φαζλ Μπαγιακί, επέτρεψε την ανταλλαγή αιχμαλώτων και ένα αμοιβαίο σύμφωνο μη επίθεσης. [4]
Το τέλος
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το 1058 οι ghulam τού παλατιού επιχείρησαν να δολοφονήσουν τον Φαρούχ στο λουτρό του, αλλά αυτός άρπαξε ένα σπαθί και τους κράτησε μακριά, μέχρι που έφθασαν οι φρουροί του και σκότωσαν τους ghulam. Καταθλιμμένος και αηδιασμένος από την απόπειρα κατά της ζωής του, ο Φαρούχ-Ζαντ αποσύρθηκε από τις εγκόσμιες υποθέσεις, και απεβίωσε από κολίτιδα στις 4 Απριλίου 1059 σε ηλικία 34 ετών. [4] Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Ιμπραχίμ.
Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Bosworth 1977, σελ. 47
- ↑ Bosworth 1977, σελ. 46
- 1 2 Bosworth 1977, σελ. 48
- 1 2 Bosworth 1977, σελ. 49
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Bosworth, C. E. (1968). "The Political and Dynastic History of the Iranian World (A.D. 1000–1217)". In Frye, R. N. (ed.). The Cambridge History of Iran, Volume 5: The Saljuq and Mongol periods. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 1–202. ISBN 0-521-06936-X.
- Bosworth, C. E. (1977). The Later Ghaznavids: Splendour and Decay. Edinburgh University Press. ISBN 978-0-85224-315-2.