Φανμιλάγιο Ράνσομ-Κούτι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Φανμιλάγιο Ράνσομ-Κούτι
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση25 Οκτωβρίου 1900
Αιτία θανάτουδολοφονία
ΕθνικότηταYoruba people
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός, δασκάλα, ακτιβίστρια, υπέρμαχος των δικαιωμάτων των γυναικών
Οικογένεια
ΣύζυγοςIsrael Olutodun Ransome-Kuti
ΤέκναBeko Ransome-Kuti
Olikoye Ransome-Kuti
Fela Anikulapo Kuti
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΒραβεύσειςΒραβείο Ειρήνης Λένιν
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Η Φανμιλάγιο Ράνσομ-Κούτι (Funmilayo Ransome Kuti),  (25 οκτωβρίου 1900 – 13 απριλίου 1978)[1] ήταν εκπαιδευτικός, πολιτικός, αγωνίστρια υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών, ακτιβίστρια αλλά ταυτόχρονα και τυπική αριστοκράτισσα της Νιγηρίας. Συγκαταλέγεται ανάμεσα στους πιο εξέχοντες ηγέτες της γενιάς της. Επίσης, ήταν η πρώτη γυναίκα στη χώρα που οδήγησε αυτοκίνητο.[2] Η ενασχόλησή της με την πολιτική οδήγησε στο χαρακτηρισμό της ως πρεσβεύτρια των γυναικείων δικαιωμάτων στη Νιγηρία, ενώ παράλληλα θεωρήθηκε ως «Μητέρα της Αφρικής». Από νωρίς, αποτέλεσε πολύ ισχυρή προσωπικότητα στον αγώνα των Νιγηριανών γυναικών για δικαίωμα ψήφου. Το 1947 της αποδόθηκε ο χαρακτηρισμός «Λέαινα του Λισάμπι» (ο Lisabi Abgbongo Akala ήταν ηρωικός πολεμιστής των Έκμπα) , από την εφημερίδα  West African Pilot , για το γεγονός ότι πρωτοστάτησε και καθοδήγησε τις γυναίκες της φυλής Έγκμπα σε μια εκστρατεία εναντίον της αυθαίρετης φορολόγησης. Αυτός ο αγώνας οδήγησε στην παραίτηση του βασιλιά Όμπα Αντεμόλα ΙΙ (Oba Ademola I-I το 1949.[3]

Ήταν η μητέρα των ακτιβιστών Φέλα Αντικουλάπο Κούτι (Fela Anikulapo Kuti), που ήταν και μουσικός, του γιατρού Μπέκο Ράνσομ-Κούτι (Beko Ransom-Kuti),  και του καθηγητή Ολικογιέ Ράνσομ Κούτι (Olikoye Ransome-Kuti),  γιατρού και Υπουργού Υγείας.[4]  Ήταν ακόμα γιαγιά των μουσικών Σέουν Κούτι (Seun Kuti) και Φέμι Κούτι (Femi Kuti). Στην πατρίδα της, τη Νιγηρία, χαίρει μεγάλης εκτίμησης εξ αιτίας των αξιόλογων δράσεών της.

Η Ζωή της[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Funmilayo Ransome-Kuti, απόφοιτος

Γεννήθηκε στις 25 οκτωβρίου του 1900, στην Αμπεοκούτα με γονείς τους  Ντάνιελ Ολουμεγιούα Τόμας (Daniel Olumeyuwa Thomas) και Λουκρητία Φίλις Ομογιένι Αντεοσόλου (Lucretia Phyllis Omoyeni Adeoso). Ο πατέρας της ήταν γιος σκλάβου που επέστρεψε από τη Σιέρα Λεόνε (βλ. Nova Scotian Settlers), και αναζήτησε την ιστορία των προγόνων του στην Αμπεοκούτα, δηλαδή στο σημερινό κράτους Ογκούν (Ogün) της Νιγηρίας.[5] Ασπάστηκε την Αγγλικανική Εκκλησία, και σύντομα επέστρεψε στην πατρίδα των αδελφών του των Έγκμπας.

Η ίδια φοίτησε στο λύκειο της Αμπεοκούτα, και αργότερα έφυγε στην Αγγλία για σπουδές. Σύντομα επέστρεψε στη Νιγηρία και έγινε δασκάλα. Στις 20 ιανουαρίου 1925, παντρεύτηκε τον Αιδεσιμότατο Ολουντοτούν Ράνσομ Κούτι (Oludotun Ransome-Kuti). Ο σύζυγός της, υπερασπίστηκε τα δικαιώματα του λαού της χώρας του, και ήταν ένας από τους ιδρυτές της  Ένωσης των Εκπαιδευτικών Νιγηρίας (Nigerian Union of Teachers) και της  Ένωσης Νιγηριανών Μαθητών (Νigerian Union of Students).[6]

Η Ράνσομ-Κούτι έλαβε μετάλλιο εθνικής τιμής για την συνεισφορά της ως μέλος του Τάγματος της Νιγηρίας (Order of Nigeria), το 1965. Το Πανεπιστήμιο του Ibadan της χάρισε τον τίτλο της Επίτιμης Διδάκτορα του τμήματος Νομικής το 1968. Kατείχε, επιπλέον, έδρα σε ένα νομοθετικό και συμβουλευτικό σώμα,τη Βουλή των Αρχηγών (House of Chiefs) της Δυτικής Νιγηρίας ως Oloye (τιμητικός τίτλος) των ανθρώπων της φυλής Γιορούμπα.

Ακτιβισμός και Δράσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σε όλη την καριέρα της, ήταν γνωστή ως εκπαιδευτικός και ακτιβίστρια. Αυτή και η Ελίζαμπεθ Άντεκογκμπ (Elizabeth Adekogbe)  αγωνίστηκαν δυναμικά για τα δικαιώματα των γυναικών στη δεκαετία του 1950. Η Ράνσομ-Κούτι ίδρυσε μια οργάνωση για τις γυναίκες της Αμπεοκούτα η οποία ονομάστηκε Ένωση των Γυναικών της Αμπεοκούτα, στην οποία έγιναν μέλη πάνω από  20.000 άτομα, περιλαμβάνοντας τόσο εγγράμματες όσο και αγράμματες γυναίκες.[7]

Τα δικαιώματα των γυναικών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Φανμιλάγιο Ράνσομ-Κούτι και η Ένωσης Γυναικών της Αμπεοκούτα[8]

H Ράνσομ-Κούτι ξεκίνησε να δραστηριοποιείται έντονα στο φεμινισμό όταν ίδρυσε την λέσχη γυναικών της Αμπεοκούτα (Abeokuta Ladies Club, ALC) η οποία αργότερα εξελίχτηκε στην επονομαζόμενη Ένωση Γυναικών της Αμπεοκούτα (Women's Union of Abeokuta, AWU). Δημιούργησε αυτή τη λέσχη για να προωθήσει την ισότητα των φίλων και να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη σχετικά με τις αδικίες που έχουν υποστεί οι γυναίκες. Η Ένωση ξεκίνησε έχοντας μέλη κυρίως γυναίκες της μεσαίας και της εργαστικής τάξης που είχαν αποκτήσει δυτική μόρφωση. Σύντομα όμως τα μέλη αυξήθηκαν σε 10.000. Χάρη σε όλες αυτές τις γυναίκες που συμμετείχαν, η Ένωση επεκτάθηκε για άλλη μία φορά και έγινε η Ένωση Γυναικών της Νιγηρίας (Nigerian Women's Union,NWU). Η ¨ενωση επεκτάθηκε μια τελευταία φορά και έγινε γνωστή ως Ομοσπονδία των Γυναικείων Ενώσεων της Νιγηρίας (Federation of Nigerian Women's Societies,FNWS). Υπό την ηγεσία της Ράνσομ-Κούτι η οργάνωση αυτή μαχόταν για την ισότητα των γυναικών σε όλους τους τομείς της ζωής.

Η Ράνσομ-Κούτι έκανε γνωστή στο ευρύ κοινό την οργάνωση που είχε ιδρύσει, όταν κινητοποίησε και συσπέιρωσε τις γυναίκες ενάντια στους ελέγχους των τιμών, που έβλαπταν τις επιχειρηματικές δραστηριότητες των γυναικών. Το εμπόριο ήταν μία από τις σημαντικότερες επαγγελματικές ασχολίες των γυναικών στη Δυτική Νιγηρία. Το 1949, ηγήθηκε μιας διαμαρτυρίας ενάντια στις Αρχές, ιδίως κατά του βασιλιά των Έγκμπα (Alake of Egbaland). Παρουσίασε έγγραφα που περιείχαν ισχυρισμούς για κατάχρηση εξουσίας από τον βασιλιά, στον οποίο είχε παραχωρηθεί από την Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου το δικαίωμα είσπραξης των φόρων . Στη συνέχεια ο βασιλιάς εγκατέλειψε το στέμμα του για ένα χρόνο, εξ αιτίας της υπόθεσης αυτής. Η Ράνσομ-Κούτι συνέβαλε στην επιτυχή κατάργηση των ξεχωριστών φορολογικών συντελεστών για τις γυναίκες. Το 1953 ίδρυσε την  Ομοσπονδία Νιγηριανών Γυναικών , η οποία στη συνέχεια διαμόρφωσε στενή συνεργασία με την Διεθνή Δημοκρατική Ομοσπονδία Γυναικών (Women's International Democratic Federation).


Η Φανμιλάγιο Ράνσομ-Κούτι αγωνίστηκε για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών. Ήταν για πολλά χρόνια μέλος του κυβερνώντος κόμματος της Νιγηρίας και του Καμερούν (National Council of Nigeria and the Cameroons,NCNC) , αλλά αργότερα διαγράφηκε από το κόμμα όταν δεν εκλέχτηκε ώστε να αποκτήσει ομοσπονδιακή κοινοβουλευτική έδρα. Ήταν υπεύθυνη για τα οικονομικά και μετέπειτα πρόεδρος του Δυτικού Συλλόγου Γυναικών του Εθνικού Συμβουλίου της Νιγηρίας και του Καμερούν.[9] Μετά τη μη εκλογή της, η πολιτική της φωνή μειώθηκε αισθητά λόγω της αλλαγής κατεύθυνσης της εθνικής πολιτικής. Ωστόσο, συνέχισε τις δράσεις της.[10] Στη δεκαετία του 1950, ήταν μια από τις λίγες γυναίκες που εκλέχτηκαν στη Βουλή των Αρχηγών (House of Chiefs). Εκείνη την εποχή, αυτός ο θεσμός ήταν από τους ισχυρότερους στην πατρίδα της.

Ταξιδιωτική απαγόρευση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Φωτογραφία για την Ράνσομ-Κούτι και την Ένωση Γυναικών της Αμπεοκούτα (UNESCO Series on Women in African History)

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και πριν από την ανεξαρτησία της χώρας, η Ράνσομ-Κούτι ταξίδευε πάρα πολύ και εξόργισε τη νιγηριανή,τη βρετανική και την αμερικανική κυβέρνηση εξ αιτίας των επαφών της με το Ανατολικό Μπλοκ. Αυτές οι επαφές περιλάμβαναν ταξίδια στην πρώην ΕΣΣΔ, την Ουγγαρία και την Κίνα, όπου γνώρισε τον Μάο Τσετούνγκ. Το 1956, το διαβατήριό της δεν ανανεώθηκε από την κυβέρνηση, με την πρόφαση ότι «μπορεί να θεωρηθεί πως έχει την πρόθεση να επηρεάσει γυναίκες με κομμουνιστικές ιδέες και πρακτικές».[11] Δεν της δόθηκε, επίσης,  αμερικανική βίζα,  εξ αιτίας του ισχυρισμού της αμερικανικής κυβέρνησης ότι ήταν κομμουνίστρια.

Πριν από την ανεξαρτησία ίδρυσε το Kόμμα του Λαού, σε μια προσπάθεια να αντιταχθεί στο κυβερνών κόμμα NCNC, στερώντας τους τελικά τη νίκη στην περιοχή της. Έλαβε 4.665 ψήφους σε αντιθεσή με τις δικες τους 9.755 ψήφους επιτρέποντας έτσι στο κόμμα της αντιπολίτευσης Ομάδα Δράσης, (η οποία κέρδισε 10.443 ψήφους) να κερδίσει. Ήταν επίσης, μία από τους αντιπροσώπους, οι οποίοι συμμετείχαν στις  διαπραγματεύσεις για την ανεξαρτησία της Νιγηρίας με την βρετανική κυβέρνηση.

Ο θάνατος της[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όταν έφτασε σε μεγάλη πια ηλικία, ο ακτιβισμός της επισκιάστηκε από αυτόν των τριών υιών της, που αποτέλεσε ισχυρό μέσο αντίστασης σε διάφορες νιγηριανές στρατιωτικές χούντες. Το 1978 η Ράνσομ-Κούτι έπεσε από τον τρίτο όροφο του συγκροτήματος του κοινοβίου του γιού της ,Φέλα, γνωστό ως Καλακούτα (Kalakuta Republic), όταν αυτό καταλήφθηκε από ένοπλους στρατιώτες. Έπεσε σε κώμα τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους, και πέθανε στις 13 απριλίου του 1978, καθώς τα τραύματά της δε μπόρεσαν να επουλωθούν ποτέ.[12]

 N5000 και επακόλουθα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Την Πέμπτη 30 Αυγούστου του 2012, ένα από τα εγγόνια της Ράνσομ Κούτι, ο μουσικός Seun Kuti, απάντησε σε ερωτήσεις οπαδών και φίλων της στo κανάλι Channels Television, της Νιγηρίας μέσω του Google+. Δήλωσε ότι η γιαγιά του δολοφονήθηκε από την Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση και ζήτησε από την Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση να απολογηθεί  για το θάνατο της Φανμιλάγιο Ράνσομ-Κούτι, πριν αποφασίσει να διατηρήσει αθάνατη τη μνήμη της, βάζοντας την εικόνα της στο προτεινόμενο N5000. Η νιγηριανή κυβέρνηση ούτε απάντησε στο αίτημά του, ούτε ζήτησε συγγνώμη. Αρκετές ομάδες διαμαρτυρίας που σχηματίστηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης άσκησαν πίεση για μια σχετική κυβέρνηση απολογία. Η πρόταση N5000 αποσύρθηκε αργότερα από την κυβέρνηση της Νιγηρίας.

Τα επιτεύγματα της[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Μία από τις λίγες γυναίκες στη Βουλή των Αρχηγών, ως Oloye των ανθρώπων της φυλής Γιορούμπα 
  • Υψηλόβαθμο μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της Νιγηρίας και του Καμερούν
  • Υπεύθυνη Οικονομικών και Πρόεδρος της Δυτικής Ένωση Γυναικών του Εθνικού Συμβουλίου της Νιγηρίας και του Καμερούν
  • Ηγέτης της Ένωσης Γυναικών της Αμπεοκούτα.
  • Ηγέτης του Kόμματος του Λαού
  • Ηγέτης της  Ένωσης Γυναικών Νιγηρίας.
  • Πρώτη γυναίκα για που οδήγησε αυτοκίνητο στη Νιγηρία
  • Κάτοχος του Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη

Πολιτιστική αναπαράσταση και κληρονομιά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ζωή της Φανμιλάγιο Ράνσομ-Κούτι έγινε ταινία που προβλήθηκε τον Οκτώβριο του 2014 από την Ντεόλα Σγκόε (Deola Sagoe).

Αυτή είναι μία από τις πιο εξέχουσες προσωπικότητες της νιγηριανής ιστορία και ενέπνευσε τις γυναίκες σε όλη τη Νιγηρία μέσω των γενναίων πράξεων της και κυρίως μέσω του αγώνα της για τις γυναίκες της Νιγηρίας. Μερικοί λένε ότι εκείνη άνοιξε το δρόμο για να έχουν μια καλύτερη ζωή οι γυναίκες στη Νιγηρία.

Βιβλιογραφικές Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Funmilayo Ransome Kuti Nigerian Statesmen». [νεκρός σύνδεσμος]
  2. Modupeolu Faseke (2001). The Nigerian woman: her economic and socio-political status in time perspective. Agape Publications. ISBN 978-9-783-5626-53. 
  3. Bonnie G. Smith (2005). Women's History in Global Perspective, Volumes 2-3. University of Illinois Press. σελ. 53. ISBN 978-0-252-0299-05. 
  4. «Family tree: jibolu-taiwo-of-egbaland». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Ιουλίου 2011. 
  5. Margaret Strobel, "Women agitating internationally for change". Journal of Women's History. Baltimore: Summer 2001. Vol. 13, Issue 2; p. 190, 12 pp.
  6. Johnson-Odim, Cheryl; Mba, Emma (1997). For Women and the Nation: Funmilayo Ransome-Kuti of Nigeria. University of Illinois Press. ISBN 0-252-06613-8. 
  7. «Nigerian Biography: Funmilayo Ransome-Kuti. Biography and Activism». www.nigerianbiography.com. Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2016. 
  8. Funmilayo Ransome-Kuti And The Women’s Union of Abeokuta, Illustrations: Alaba Onajin, Script and text: Obioma Ofoego, UNESCO, 2014.
  9. Sklar, Richard L. (2004). Nigerian Political Parties: Power in an Emergent African Nation. Africa Research & Publications. ISBN 1-59221-209-3. 
  10. Joyce M. Chadya, "MOTHER POLITICS: Anti-colonial Nationalism and the Woman Question in Africa". Journal of Women's History. Autumn 2003. Vol. 15, Issue 3; p. 153.
  11. «Funmilayo Kuti – 30 Years of Absence». Απριλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2009. 
  12. Gabrielle Eva Marie Zezulka-Mailloux; James Gifford (2003). Culture + the State: Nationalisms (Critical Works from the Proceedings of the 2003 Conference at the University of Alberta). 3. CRC Studio. σελ. 261. ISBN 978-1-551-9514-92. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]