Φαλακρό

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Συντεταγμένες: 41°17′10″N 24°10′48″E / 41.2860°N 24.1800°E / 41.2860; 24.1800

Φαλακρό

Chindjovo 006 original.jpg
Άποψη του Φαλακρού από βορειοδυτικά

Φαλακρό is located in Ελλάδα
Φαλακρό
Φαλακρό
Ύψος 2.232 μέτρα
Γεωγραφικά στοιχεία
Γεωγραφικό Διαμέρισμα Μακεδονία

Το Φαλακρό (παλαιότερα Μποζ Νταγ[1][2], τουρκ: γκρι βουνό) είναι βουνό του νομού Δράμας, στη Μακεδονία (περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης) με υψηλότερη κορυφή στα 2.232 μέτρα[3]. Στο Φαλακρό λειτουργεί χιονοδρομικό κέντρο, Διαθέτει 3 σαλέ , δύο στην βάση του χιονοδρομικού και ένα στον τερματισμό του τετραθέσιου αναβατήρα. Επίσης διαθέτει κατάστημα ενοικίασης εξοπλισμού σκι, σχολές εκμάθησης, ιατρείο , ευρύχωρο parking 9 αναβατήρες και 20 πίστες.

Περιγραφή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Φαλακρό είναι το ψηλότερο βουνό της ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, με την κορυφή της (Προφήτης Ηλίας[3]) να ανέρχεται στα 2232 μέτρα. Συνδέεται στα δυτικά με τον Όρβηλο, ενώ στα ανατολικά καταλήγει στην κοιλάδα του Νέστου, που το διαχωρίζει από την Κεντρική Ροδόπη. Στα βόρεια εκτείνεται εντός του βουλγαρικού εδάφους, λίγο νοτιότερα από το χωριό Μπάσλαινη στην επαρχία Άνω Τζουμαγιάς (Μπλαγκόεβγκραντ), με υψηλότερη κορυφή το Μπαΐρι Τσιπλάκη στα 1.090 μ.[4] Στο Φαλακρό λειτουργεί χιονοδρομικό κέντρο[3] λίγο πιο πάνω από το χωριό Βώλακας.

Προστατευόμενη τοποθεσία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι κορυφές του όρους Φαλακρό είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000, κατά μία έκταση 99,57 τ.χλμ.[5][6][7] Η περιοχή περιλαμβάνει ψηλές κορυφές, βραχώδη ασβεστολιθικά πετρώματα, αλπικά και υποαλπικά λιβάδια που καλύπτονται από δάση και θαμνώνες. Σε χαμηλότερο υψόμετρο υπάρχουν δάση πεύκων και πλατύφυλλων.

Η προστατευόμενη χλωρίδα του βουνού περιλαμβάνει πολλά φυτικά είδη περιορισμένης κατανομής στον ελλαδικό χώρο[2], όπως: αμελάνχιερ το ωοειδές, γλαδιόλος ο ελοχαρής, ιμαντόγλωσσο κάπρινο, βιόλα δελφινάνθα, ανδροσάκη βιλόσα, αρκουδοστάφυλα, χαμπερλέα της Ροδόπης, νιγριτέλα η μελανή, καμένη ορχιδέα, βαλεριάνα, τσάι του βουνού, σιληνή η φασολοειδής, κ.α.[5]

Στην προστατευόμενη πανίδα περιλαμβάνονται τα ασπόνδυλα: αγροδίαιτος νεφοϊπτάμενος, μακουλινέα η Άλκον, ροπαλόκερα και ψευδοχάζαρα κλπ και τα θηλαστικά: ευρωπαίκές ενυδρίδες, τρανομυωτίδες, λύκοι, δενδρομυωξοί, τρανονυχτερίδες, αγριόγατες, βουνομυωξοί, καφέ ωτονυχτερίδες, πιπιστρέλλοι, αλεπούδες κοκ[2][5].

Ιστορικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Φαλακρό αποτέλεσε ορμητήριο Ελλήνων ανταρτών του ΕΛΑΣ και του Αντών Τσαούς ενάντια στα βουλγαρικά στρατεύματα Κατοχής[8] με επακόλουθο τη διεξαγωγή εκκαθαριστικών επιχειρήσεων και την καταστροφή αρκετών οικισμών της ευρύτερης περιοχής[9].

Εικόνες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Σύγχρονος Εγκυκλοπαιδεία Ελευθερουδάκη, Εγκυκλοπαιδικαί Εκδόσεις Ν. Νίκας και ΣΙΑ Ε.Ε., έκδοσις πέμπτη εκσυγχρονισμένη δια συμπληρώματος κατά τόμον, Αθήναι 1964, τόμος 5ος, σελ. 356.
  2. 2,0 2,1 2,2 «Κορυφές Όρους Φαλακρό (Μποζ Νταγ)». filotis.itia.ntua.gr. NatureBank. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2020. 
  3. 3,0 3,1 3,2 «ΦAΛAKPO - Υψ. 2232 μ». hellaspath.gr. Hellaspath. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2020. 
  4. Τσβετάνωφ, Μόμτσιλ (2014). Българските планини (στα Βουλγαρικά). Ντόμινο. σελ. 36. ISBN 9789546512499. 
  5. 5,0 5,1 5,2 «N2K GR1140004 dataforms». natura2000.eea.europa.eu. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2019. 
  6. «Koryfes Orous Falakro». Protected Planet. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2019. 
  7. «NatureBank - Βιότοπος CORINE - Κορυφές Όρους Φαλακρό (Μποζ Νταγ)». filotis.itia.ntua.gr. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2019. 
  8. Τάσος Χατζηαναστασίου, Αντάρτες και Καπετάνιοι. Η Εθνική Αντίσταση κατά της βουλγαρικής κατοχής της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης 1942 - 1944, εκδοτικός οίκος Αδελφών Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη, 2003, σελ. 45-46, 127.
  9. Χατζηαναστασίου, 2003, σελ. 160, 173-174.