Φίλιππος της Βουργουνδίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Φίλιππος της Βουργουνδίας
Philip the good.jpg
Γέννηση
Ντιζόν
Θάνατος
Μπρυζ
Ιδιότητα στρατιωτικός και πολιτικός
Σύζυγος Μιχαέλα του Βαλουά (), Μπόννη του Αρτουά και Ισαβέλλα της Πορτογαλλίας, Δούκισσα της Βουργουνδίας
Τέκνα Κάρολος της Βουργουνδίας, David of Burgundy, Anthony, bastard of Burgundy, Philip of Burgundy, Corneille of Burgundy, Anna van Bourgondië και Rafaël van Bourgondië
Γονείς Ιωάννης Α΄ της Βουργουνδίας και Margaret of Bavaria
Αδέλφια Άννα της Βουργουνδίας, Marie of Burgundy, Duchess of Cleves, Margaret of Burgundy, Dauphine of France και Άννα της Βουργουνδίας
Βραβεύσεις Ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος
Commons page Πολυμέσα

Ο Φίλιππος Γ' ο Καλός (Philippe III de Bourgogne, 30 Ιουνίου 1396 - 15 Ιουνίου 1467) ήταν δούκας της Βουργουνδίας (1419 - 1467), κόμης του Αρτουά και της Φλάνδρας.

Ήταν μέλος του κλάδου των Βαλουά της δυναστείας των Καπέτων. Επί της ηγεμονίας του το δουκάτο της Βουργουνδίας έφτασε στα μεγαλύτερα σημεία ευημερίας, οικονομικής άνθησης, ανάπτυξης των τεχνών και του πολιτισμού. Εναλλασσόταν στην συμμαχία του μεταξύ των Άγγλων και των Γάλλων στις προσπάθειες του να ισχυροποιήσει την θέση του. Γιος και διάδοχος του Ιωάννη Α' της Βουργουνδίας και της Μαργαρίτας της Βαυαρίας, [1] ο πατέρας του διαδέχθηκε τον παππού του Φίλιππο Β' τον Τολμηρό (1404) σαν δούκας της Βουργουνδίας.[2].

Γάμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παντρεύτηκε (1409) την Μιχαέλα του Βαλουά (1395 - 1422) κόρη του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας και της Ισαβέλλας της Βαυαρίας τον Ιούνιο του 1409.[3]

Στην συνέχεια μετά τον πρόωρο θάνατό της παντρεύτηκε την Μπόννη του Αρτουά (1393 - 1425) κόρη του Φιλίππου του Αρτουά κόμη του Ε, και χήρα του θείου του Φιλίππου Β΄, κόμη του Νεβέρ.[4]

Παντρεύτηκε τρίτη φορά (1430) με την Ισαβέλλα της Πορτογαλίας (1397 - 1471) κόρη του βασιλιά της Πορτογαλίας Ιωάννη Α΄ του Μέγα και της Φιλίππης του Λάνκαστερ στην Μπρυζ στις (7 Ιανουαρίου/1430). [5]. Έκαναν τρεις γιους εκ των οποίων οι δυο μεγαλύτεροι πέθαναν σε βρεφική ηλικία [6], επέζησε ο διάδοχος του Κάρολος της Βουργουνδίας. [7]

Ο Φίλιππος πέρα απο τα νόμιμα απέκτησε και 18 εξώγαμα τέκνα απο 24 διαφορετικές ερωμένες μεταξύ των οποίων ήταν :

  • Κορνήλιος της Βουργουνδίας (1420 - 1452) διοικητής του Λουξεμβούργου, σκοτώθηκε στην μάχη του Μπαζέλ (1452)[8]
  • Αντώνιος, βαστάρδος της Βουργουνδίας (1421 - 1504)
  • Δαυίδ της Βουργουνδίας [9](1427 - 1496), επίσκοπος της Θερουάννης, επίσκοπος της Ουτρέχτης και διάσημος καλλιτέχνης.[10]
  • Άννα της Βουργουνδίας (1435 - 1508)
  • Ραφαήλ της Βουργουνδίας (1437 - 1508), ιερέας
  • Βαλδουίνος της Βουργουνδίας (1446 - 1508), κυβερνήτης του Φαλλαί.
  • Φίλιππος της Βουργουνδίας (1464 - 1524), επίσκοπος της Ουτρέχτης.

Μετατροπή της Βουργουνδίας σε ισχυρή δύναμη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Φίλιππος έγινε δούκας της Βουργουνδίας, κόμης της Φλάνδρας και Αρτουά μετά την δολοφονία του πατέρα του (1419). [11] Ο Φίλιππος κατηγόρησε τον Κάρολο, δελφίνο της Γαλλίας και γαμπρό του, ότι σχεδίαζε την δολοφονία του πατέρα του στο Μοντερώ. Συμμάχησε με την συνθήκη του Τρουά (1420) με τον Ερρίκο Ε΄ της Αγγλίας, με την συμμαχία να παγιώνεται (1423) με τον γάμο της αδελφής του Άννας με τον Ιωάννη του Λάνκαστερ.

Τα στρατεύματα του Φίλιππου (1430) συνέλαβαν την Ιωάννα της Λωρραίνης την παρέδωσαν στους Άγγλους, και οι Άγγλοι με την σειρά τους την έκαψαν σαν αιρετική στη Ρουέν. Η συμμαχία του Φιλίππου με τους Άγγλους έσπασε, όταν ο Φίλιππος επιτέθηκε στο Καλαί (1435) και αναγνώρισε τον Κάρολο Ζ΄ βασιλιά της Γαλλίας. Η συμμαχία του με τον Κάρολο έσπασε (1440) όταν υποστήριξε επανάσταση ευγενών. Ο Φίλιππος υπέγραψε την συνθήκη του Αρράς που ανακαλούσε την συνθήκη του Τρουά.

Ενσωμάτωσε το Ναμύρ στην Βουργουνδική επικράτεια (1429), το Αινώ και την Ολλανδία (1432), κληρονόμησε το δουκάτο της Βραβάντης (1430), και αγόρασε το δουκάτο του Λουξεμβούργου από την Ελισάβετ της Βοημίας, δούκισσα του Λουξεμβούργου (1443). Κατηύθυνε τις προσπάθειες ώστε ο νόθος γιος του, Δαυίδ, να εκλεχτεί επίσκοπος Ουτρέχτης (1456). Αυτοαποκλήθηκε "μέγας δούκας της Δύσης", αλλά τελικά αναγκάστηκε να παραδώσει μερικές από τις περιοχές του στον Λουδοβίκο ΙΑ΄. Δημιούργησε τις πολιτείες της Βουργουνδίας κατά τα πρότυπα του Γαλλικού βασιλείου, και προσπάθησε να εξασφαλίσει δάνειο για πόλεμο κατά της Αγγλίας ώστε να εγγυηθεί η ομαλή διαδοχή υπέρ του γιου του.

Συμπεράσματα, ευημερία, ακμή των γραμμάτων και των τεχνών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Φίλιππος ο Καλός της Βουργουνδίας - ανδριάντας στην πλατεία της πόλης Ντιζόν

Παρά τον αυξανόμενο βαθμό αστικοποίησης της Βουργουνδίας, στους εσωτερικούς του κύκλους διατηρείτο ένας μεγάλος βαθμός ιπποσύνης. Αρνήθηκε να ενταχθεί στο Τάγμα της Περικνημίδας (1422) κάτι που θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν προδοσία απέναντι στον κυρίαρχο του Άγγλο βασιλιά. Δημιούργησε (1430) το Τάγμα του Χρυσόμαλλου Δέρατος, βασισμένος στους ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης.

Δεν είχε σταθερή πρωτεύουσα μετακινώντας την αυλή του σε ανάκτορα διάφορων πόλεων όπως Βρυξέλλες, Μπρυζ, Λιλ. Έκανε πολλά πανηγύρια και διοργανώσεις, ενώ οι ιππότες του ταξίδευαν σε όλη την χώρα. Σχεδίαζε (1454) Σταυροφορία ενάντια των Οθωμανών, κάτι που τελικά δεν πραγματοποιήθηκε.

Την περίοδο 1444 - 1446 εκτιμάται ότι ξόδεψε το 2% του εσωτερικού κρατικού φόρου προκειμένου να εφοδιαστεί με Ιταλικά ασημένια προϊόντα και χρυσά ρούχα. Τα πολυτελή προϊόντα που προμηθευόταν βρίσκονταν μονάχα στις ανώτερες τάξεις της Ευρωπαϊκής κοινωνίας. Το ενδιαφέρον του για τις τέχνες και τα γράμματα ήταν πολύ μεγάλο: εκτιμάται ότι πρόσθεσε στην ιδιωτική του συλλογή περίπου 600 χειρόγραφα.[12]

Συγκέντρωσε πολλά κοσμήματα, γλυπτά, και έργα τέχνης, η χώρα του έγινε κέντρο καλλιτεχνών, συνθετών, ζωγράφων και τραγουδιστών. Ο Γιαν βαν Άικ ταξίδεψε (1428) στην Πορτογαλία προκειμένου να ζωγραφίσει την Ισαβέλλα, κόρη του βασιλιά της Πορτογαλίας Ιωάννη Α΄, με την ευκαιρία των γάμων της με τον Φίλιππο. [13] Με την βοήθεια έμπειρων Πορτογάλων μηχανικών δημιούργησε στη Μπριζ στόλο πλοίων. Ο Ρογήρος βαν ντερ Βάιντεν ζωγράφισε δύο φορές το πορτραίτο του, που σώζεται μόνο σε αντίγραφα, φορώντας το μενταγιόν του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος.[14]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Richard Vaughan, John the Fearless: The Growth of Burgundian Power, (The Boydell Press, 2010), 2.
  2. Richard Vaughan, John the Fearless: The Growth of Burgundian Power, 4, 6.
  3. Richard Vaughan, Philip the Good: The Apogee of Burgundy, (The Boydell Press, 2010), 8.
  4. Richard Vaughan, Philip the Good: The Apogee of Burgundy, (The Boydell Press, 2010), 8.
  5. Willem Pieter Blockmans and Walter Prevenier, The Promised Lands: The Low Countries under Burgundian Rule, 1369–1530, (University of Pennsylvania Press, 1999), 73.
  6. Richard Vaughan, Philip the Good: The Apogee of Burgundy, 132.
  7. Willem Pieter Blockmans and Walter Prevenier, The Promised Lands: The Low Countries under Burgundian Rule, 1369–1530, 73.
  8. Richard Vaughan, Philip the Good: The Apogee of Burgundy, 196.
  9. Richard Vaughan, Philip the Good: The Apogee of Burgundy, 227.
  10. Ruth Putnam, Charles the Bold, last Duke of Burgundy, 1433–1477, (G.P. Putnam's Sons, 1908), 69–71.
  11. Richard Vaughan, Philip the Good: The Apogee of Burgundy, 1.
  12. National Gallery Catalogues: The Fifteenth Century Netherlandish Paintings by Lorne Campbell, 1998.
  13. T Kren & S McKendrick (eds), Illuminating the Renaissance: The Triumph of Flemish Manuscript Painting in Europe, Getty Museum / Royal Academy of Arts, 2003, p. 68
  14. T Kren & S McKendrick (eds), Illuminating the Renaissance: The Triumph of Flemish Manuscript Painting in Europe, Getty Museum / Royal Academy of Arts, 2003, p. 68

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Richard Vaughan, John the Fearless: The Growth of Burgundian Power, (The Boydell Press, 2010)
  • Richard Vaughan, Philip the Good: The Apogee of Burgundy, (The Boydell Press, 2010)
  • Willem Pieter Blockmans and Walter Prevenier, The Promised Lands: The Low Countries under Burgundian Rule, 1369–1530, (University of Pennsylvania Press, 1999)
  • Ruth Putnam, Charles the Bold, last Duke of Burgundy, 1433–1477, (G.P. Putnam's Sons, 1908), 69–71.
  • National Gallery Catalogues: The Fifteenth Century Netherlandish Paintings by Lorne Campbell, 1998.
  • T Kren & S McKendrick (eds), Illuminating the Renaissance: The Triumph of Flemish Manuscript Painting in Europe, Getty Museum / Royal Academy of Arts, 2003, p. 68

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Academy-Britannica.png Αυτό το λήμμα βασίζεται ή περιλαμβάνει κείμενο από λήμμα της Encyclopædia Britannica του 1911 που αποτελεί κοινό κτήμα.