Φίλιππος της Αλσατίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Φίλιππος της Αλσατίας
Bruges basilica Philip of Flanders.JPG
Γέννηση
Θάνατος
Άκρα
Ιδιότητα πολιτικός
Σύζυγος Ελισάβετ του Βερμαντουά και Τερέζα της Πορτογαλίας, κόμισσα της Φλάνδρας
Τέκνα Θεοδωρίκος της Φλάνδρας
Γονείς Τιερί της Αλσατίας και Σιβύλλα του Ανζού
Αδέλφια Μαργαρίτα Α΄ της Φλάνδρας, Λωρέτ της Φλάνδρας, Φερτρούδη της Φλάνδρας, Κόμισα της Σαβοϊας, Πέτρος της Φλάνδρας και Ματθαίος της Αλσατίας

Ο Φίλιππος της Αλσατίας (11431191) κόμης της Φλάνδρας (11681191) ήταν γιος και διάδοχος του Τιερί της Αλσατίας συμβασιλέας από το 1157 στο πλευρό του πατέρα του όταν έλλειπε σε εκστρατείες. [1] Νίκησε τον Φλωρέντιο Γ΄ της Ολλανδίας, τον αιχμαλώτισε και τον απελευθέρωσε με αντάλλαγμα την Φλαμανδική κυριότητα στην Ζεελάνδη (1167). Παντρεύτηκε την Ελισάβετ του Βερμαντουά κόρη του Ραούλ Α΄ του Βερμαντουά και της Πετρονίλλα της Ακουιτανίας (1159) [2] όταν πέθανε ο κουνιάδος του κληρονόμησε την κομητεία (1167).

Δημιούργησε ένα τέλειο κυβερνητικό σύστημα με την βοήθεια του Ροβέρτου του Αιρ, που τοποθετήθηκε σε ρόλο πρωθυπουργού. Οι εξωτερικές του σχέσεις ήταν άριστες: μεσολάβησε στις διαμάχες μεταξύ του Λουδοβίκου Ζ΄ της Γαλλίας και του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας, μεταξύ του Ερρίκου Β΄ και του Τόμας Μπέκετ και πραγματοποίησε τον γάμο της αδελφής του Μαργαρίτας με τον Βαλδουίνο Ε΄ του Αινώ. Ο Φίλιππος ανακάλυψε (1175) ότι η σύζυγος του είχε ερωμένο τον Βάλτερ του Φοντέν ο οποίος ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου. [3] Ο Φίλιππος πέθανε άτεκνος όπως και οι αδελφοί του Ματθαίος της Αλσατίας και Πέτρος της Αλσατίας πριν αναχωρήσει για Σταυροφορία υπέδειξε ως διαδόχους του την Μαργαρίτα και τον Βαλδουίνο (1177). [4]


Συμμετοχή του σε Σταυροφορίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στους Αγίους Τόπους, ο Φίλιππος ήλπιζε σε μια οργανωμένη εκστρατεία στην Αίγυπτο, για τον σκοπό αυτό οι Σταυροφόροι είχαν συμμαχήσει με την Βυζαντινή αυτοκρατορία με Βυζαντινό στόλο 150 πλοίων. Ο πρώτος ξάδελφος του Βαλδουίνος Δ΄ της Ιερουσαλήμ λεπρός και άτεκνος του πρόσφερε την αντιβασιλεία και την ηγεσία του στρατού. Ο Φίλιππος, αφού του είπε ευγενικά ότι είναι ένας απλός προσκυνητής αρνήθηκε. Ο Φίλιππος είχε άλλα σχέδια: να παντρέψει τους υποτελείς του με τις ετεροθαλείς αδελφές του Βαλδουίνου Ισαβέλλα της Ιερουσαλήμ και Σιβύλλα της Ιερουσαλήμ. Ο σύζυγος της Σιβύλλας Γουλιέλμος του Μομφερράτου πέθανε, αφήνοντας την Σιβύλλα έγκυο στον μελλοντικό Βαλδουίνος Ε΄ της Ιερουσαλήμ. Κατά τον Γουλιέλμο της Τύρου ήταν ακόμα νωρίς για νέο γάμο της Σιβύλλας, αλλά ο Φίλιππος συνάντησε την αντίδραση του Ραϊμόνδου Γ΄ της Τρίπολης που τον υποστήριζε η οικογένεια των Ιμπελέν. Ήθελε να παντρέψει την Ισαβέλλα με έναν εκπρόσωπο της οικογένειας των Ιμπελέν, ο Βαλδουίνος του Ιμπελέν προσέβαλε τον Φίλιππο δημόσια εξαναγκάζοντας τον να προχωρήσει βόρεια στην αποτυχημένη πολιορκία της Αντιόχειας.

Ο Φίλιππος επέστρεψε από την Παλαιστίνη (1179) και ο ασθενής Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας τον προσέλαβε φρουρό του ανήλικου γιου του Φιλίππου Αυγούστου. Πάντρεψε τον νεαρό δελφίνο με την Ισαβέλλα του Αινώ προσφέροντας του ως προίκα την κομητεία του Αρτουά και πολλές άλλες Φλαμανδικές περιοχές. [5] Η σύζυγος του Ελισάβετ πέθανε (1183) και ο βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος Β΄ κυρίευσε την επαρχία του Βερμαντουά στο πλευρό της αδελφής της Ελισάβετ, Ελεονώρας. Ο Φίλιππος ξαναπαντρεύτηκε με την πριγκίπισσα Ματθίλδη της Φλάνδρας κόρη του Αλφόνσου Α΄ της Πορτογαλίας και της Μαώ της Σαβοΐας. Ο κόμης Φίλιππος έκλεισε ειρήνη με τον βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο Β’ και τον κόμη Βαλδουίνο Ε΄ (1185) αναγνωρίζοντας την παραχώρηση του Βερμαντουά, ενώ ο ίδιος κράτησε τιμητικά τον τίτλο του κόμη του Βερμαντουά για το υπόλοιπο της ζωής του. To 1190 αναχώρησε για δεύτερη φορά με τα υπολείμματα του Φλαμανδικού στρατού στην Παλαιστίνη. Στην πολιορκία της Άκρας, θανατηφόρα επιδημία χτύπησε όλο τον στρατό του όπως και τον ίδιο, που πέθανε στις 1 Αυγούστου 1191.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Nicholas 1992, p. 71.
  2. John W. Baldwin, The Government of Philip Augustus: Foundations of French Royal Power in the Middle Ages, (University of California Press, 1986), 15.
  3. Gislebertus (of Mons), Chronicle of Hainaut, transl. Laura Napran, (The Boydell Press, 2005), 34 note138.
  4. Wolff, p. 282.
  5. Wolff, pp. 281–282.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Jim Bradbury, Philip Augustus, 1998.
  • Robert Payne, The Dream and the Tomb, 1984.
  • Bernard Hamilton, "Women in the Crusader States: The Queens of Jerusalem", in Medieval Women, edited by Derek Baker. Ecclesiastical History Society, 1978.
  • Lacy, Norris J. (Ed.) (1991). The New Arthurian Encyclopedia. New York: Garland.
  • Nicholas, David M (1992). Medieval Flanders. Routledge.
  • Steven Runciman, A History of the Crusades, vol. II: The Kingdom of Jerusalem. Cambridge University Press, 1952.
  • William of Tyre, A History of Deeds Done Beyond the Sea. E. A. Babcock and A. C. Krey, trans. Columbia University Press, 1943.
  • Wolff, Robert Lee (July 1952), "Baldwin of Flanders and Hainaut, First Latin Emperor of Constantinople: His Life, Death, and Resurrection, 1172–1225", Speculum 27 (3): 281–322.
Προκάτοχος:
Τιερί της Αλσατίας
Κόμης της Φλάνδρας
Blason Comte-de-Flandre.svg
11681191
Διάδοχος:
Βαλδουίνος Η΄
Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Philip Ι, Count of Flanders της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).