Φίλιππος Αργέντης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Φίλιππος Παντελής Αργέντης
Philip Pandely Argenti 1891-1974.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 1  Μαΐου 1891[1][2]
Μασσαλία[3]
Θάνατος 14  Απριλίου 1974[1]
Λονδίνο
Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Νέα ελληνική γλώσσα
Αγγλικά[4]
Σπουδές Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα νομικός
ιστορικός
δικηγόρος
διπλωμάτης

Ο Φίλιππος Παντελής Αργέντης (1η Μαΐου 1891, Μασσαλία, Γαλλία - 14 Απριλίου 1974, Λονδίνο, Αγγλία) ήταν Έλληνας δικηγόρος, διπλωμάτης και ιστορικός του 20ού αιώνα.

Καταβολές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οικόσημο της Οικογένειας των Αργέντηδων της Χίου.
Ο Πύργος της Οικογένειας Αργέντη στον Κάμπο της Χίου, προ του σεισμού του 1881.

Ο Φίλιππος Αργέντης καταγόταν από την παλαιά οικογένεια ευγενών των Αρτζέντι. Οι τελευταίοι προέρχονταν από την μικρή ιταλική πόλη του Αριέντο, κοντά στην Γένοβα. Το πρώτο μέλος της οικογένειας το οποίο να αναφέρεται, ιστορικά, στις πηγές είναι ο Λορέντζο Αρτζέντι, ο οποίος, μετά την συμμετοχή του στην Α΄ Σταυροφορία (1096 έως 1099), εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη[5]

Η συνεχής παρουσία της Οικογένειας των Αργέντηδων στην Χίο από το 1511 και η σχέση της με τον Λορέντζο Αρτζέντι δεν έχουν, ακόμη, αποδειχθεί έως σήμερα[6]. Η οικογένεια ήταν μία από τις πρώτες και, ταυτόχρονα, παλαιότερες της Χίου, ενώ, παράλληλα, είχε αιτηθεί να λάβει τον Βυζαντινό τίτλο ευγενείας του Άρχοντα. Κατά την διάρκεια της οθωμανικής περιόδου κατοχής, το 1822, κατά την διάρκεια της Σφαγής της Χίου, Έλληνες ευγενείς πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Στις 6 Μαΐου 1822, στην περιοχή Βουνάκη, το σύνολο των αιχμαλώτων απαγχονίστηκε. Μεταξύ αυτών ευρισκόταν ο πάππος του Φίλιππου Αργέντη, Λεωνίδας Αργέντης (1743—1822). Η οικογένεια κατάφερε να γλιτώσει τις τουρκικές σφαγές και να διαφύγει στην Δυτική Ευρώπη, όπου και εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Φίλιππος Αργέντης γεννήθηκε στην Μασσαλία της Γαλλίας το 1891. Ο Φίλιππος ήταν το τέταρτο εκ των πέντε τέκνων του Παντελή Αργέντη (Λονδίνο 1853 — Λονδίνο 1911) και της Φανής Σκυλίτζη (Λονδίνο 1854 — Λονδίνο 1926). Ο Αργέντης έλαβε το δίπλωμα νομικών σπουδών του στο Κολέγιο Γουίντσεστερ (1906—1910) και το Κράιστ Τσερτς του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης (1910—1912) της Αγγλίας, καθώς και το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, πολέμησε ως εθελοντής στο 3ο Σύνταγμα Ιππικού, ενώ, ταυτόχρονα, συμμετείχε στην Μικρασιατική Εκστρατεία (1919—1922) με τα ελληνικά στρατεύματα. Πρώτη του επαγγελματική ενασχόληση ήταν, το 1922, η εργασία του ως δικηγόρος στην Αθήνα. Το 1923, εντάχθηκε στις ελληνικές κρατικές διπλωματικές υπηρεσίες. Κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν κυβερνητικός σύμβουλος της εξορισθείσας ελληνικής κυβέρνησης πλησίον των πρεσβειών της Πολωνίας, του Βελγίου και του Λουξεμβούργου. Κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του, εργαζόταν ως μορφωτικός ακόλουθος της ελληνικής πρεσβείας του Λονδίνου.

Ο Αργέντης ως ιστορικός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Φίλιππος Αργέντης ήταν ένας από τους σημαντικότερους ιστορικούς, αναφορικά με την καταγραφή της ιστορίας του νησιού της Χίου. Εξέδωσε αριθμό μονογραφιών, καθώς και πρωτογενών πηγών, αναφορικά με την ιστορία του νησιού. Τα συγγραφικά του έργα χαρακτηρίζονται από την χρήση απομνημονευμάτων και άλλων ιστορικών εγγράφων χρονολογούμενων από την οθωμανική περίοδο, μία περίοδο κατά την διάρκεια της οποίας, στον ελλαδικό χώρο, τα τελευταία ήσαν ιδιαιτέρως περιορισμένα. Τα περισσότερα έγγραφα, χρονολογούμενα προ της οθωμανικής περιόδου, εξαφανίστηκαν ή καταστράφηκαν. Ως αποτέλεσμα, ο Αργέντης υποχρεώθηκε να στραφεί προς τα διασωζόμενα έγγραφα (διπλωματικές αλληλογραφίες, αφηγήσεις ταξιδιών, κτλ.) που ήσαν διαθέσιμα στα ξένα αρχεία. Ο Αργέντης συνέγραψε, επίσης, έργο με θέμα την ιστορία της οικογένειάς του, υπό τον τίτλο του Οίκου των Αργέντηδων στην Χίο. Το βιβλιογραφικό του έργο της Χίου (1933) αποτελεί μνημειώδες έργο, το οποίο, ωστόσο, δεν συνεχίστηκε. Συνεισέφερε σε μεγάλο βαθμό στην διατήρηση της πολιτισμικής κληρονομιάς της Χίου. Πέραν των προσωπικών του επιστημονικών έργων, εξέδωσε σειρά έργων άλλων συγγραφέων[7]

Επίσης, ο Αργέντης βοήθησε τον Βρετανό αρχαιολόγο Σίνκλαιρ Χουντ, κατά την διάρκεια τον ανασκαφών στον Εμποριό και τον Άγιο Γάλα.

Μουσείο Αργέντη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Άποψη της Βιβλιοθήκης Κοραή στην Χίο.

Το 1932, ίδρυσε την «Εταιρεία Αργέντη», με στόχο την διατήρηση της παραδοσιακής και ιστορικής συλλογής της οικογένειας, η οποία ευρισκόταν σε μία αίθουσα του Γυμνασίου της Χίου (σημερινή Βιβλιοθήκη Κοραή). Το Ίδρυμα των Αργέντηδων επέκτεινε την συλλογή αυτή, ενώ, αργότερα, προστέθηκαν ορισμένες αίθουσες εντός των οποίων φιλοξενήθηκαν η βιβλιοθήκη του, καθώς και η συλλογή του πινάκων ζωγραφικής και ιστορικών γκραβούρων και η συλλογή του λαογραφικών εκθεμάτων. Οι νέες αυτές εγκαταστάσεις εγκαινιάστηκαν το 1962, κατά την πεντηκοστή επέτειο της απελευθέρωσης του νησιού, ενώ σήμερα είναι γνωστές ως «Μουσείο Φίλιππου Αργέντη»[8]. Το Μουσείο αποτελείται από δύο τμήματα: το λαογραφικό μουσείο και την συλλογή πινάκων[9], ενώ η βιβλιοθήκη του Φίλιππου Αργέντη περιλαμβάνεται στην συλλογή της Βιβλιοθήκης Κοραή. Προς τιμήν του Φίλιππου Αργέντη, έχει λάβει το όνομά του οδός της πόλης της Χίου, η οποία ευρίσκεται πλησίον της Βιβλιοθήκης.[10].

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αργέντης νυμφεύθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1930, στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Αγίας Σοφίας του Λονδίνου, την Αλεξάνδρα Ελένη Σκυλίτζη (1904—1988), η οποία καταγόταν επίσης από οικογένεια ευγενών της Χίου. Το ζεύγος απέκτησε τρία τέκνα: την Φανή Σιβύλλα Αργέντη (1931—1984), την Σουζάνα Γεωργίνα Ιουλία Αργέντη, γεννηθείσα στο Λονδίνο το 1939, και τον Παντελή Παύλο Λορέντζο Στέφανο Αργέντη, γεννηθέντα το 1943 στο Λονδίνο.

Βραβεύσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Για την προσφορά του στην Χίο, ο Αργέντης έλαβε το 1920 και το 1953 τον τίτλο του επίτιμου πολίτη της Χίου. Το 1928, έλαβε την βράβευση του Τάγματος της Μοναστικής Αδελφότητας του Αγίου Όρους. Η Ακαδημία Αθηνών, το 1938, βράβευσε τον Αργέντη με αργυρό μετάλλιο για το επιστημονικό του έργο, ενώ, το 1947, κατέστη μέλος της Ακαδημίας. Έλαβε, επίσης, σειρά στρατιωτικών βραβεύσεων για την συμμετοχή του σε μάχες του ελληνικού στρατού.

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • 1922: Historia tou chiakou oikou Argente En Athenais: P. D. Sakellarios. 371 S.
  • 1932: The Massacres of Chios: Described in Contemporary Diplomatic Reports. London: John Lane, The Bodley Head Ltd.
  • 1933: The Expedition of Colonel Fabvier to Chios: Described in Contemporary Diplomatic Reports. Edited with an introduction by Philip Argenti. London: John Lane, The Bodley Head Ltd.
  • 1933: Chius Liberata, or the Occupation of Chios by the Greeks in 1912, as Described in Contemporary Documents and Chios During the Great War. Edited with an Introduction by Philip P. Argenti. London: John Lane, The Bodley Head Ltd.
  • 1934: The Expedition of the Florentines to Chios (1599): Described in Contemporary Diplomatic Reports and Military Dispatches. London: John Lane, The Bodley Head Ltd.
  • 1935: The Occupation of Chios by the Venetians (1694): Described in Contemporary Diplomatic Reports and Official Dispatches. Edited with an Introduction by Philip P. Argenti. London: John Lane, The Bodley Head Ltd.
  • 1937: Mankanas (Mankana), Skarlatos N., Χιας, ητοι Εμμετρος αφηγησις των κυριωτερων μυθολογικων και ιστορικων επεισοδιων της νησου Χιου απο των αρχαιοτατων αυτης χρονων μεχρι των καθ’ ημας ημερων. Ποιημα επικον … Εκδοθεν επιμελεια Φιλιππου Π. Αργεντη. Αθηνησιν: Typois Pyrsou. pp. ιστ. 170.
  • История острова Хиос с древнейших времён до 1700 года н. э. (1937: Historia tēs nēsu Chiu: apo tōn archaiotatōn chronōn mechri tu 1700 M. Ch. P. Argenti. Athen: Pyrsos.
  • 1940: Bibliography of Chios: From Classical Times to 1936. Oxford: Clarendon Press.
  • 1941: Chius Vincta or the Occupation of Chios by the Turks (1566) and Their Administration of the Island (1566—1912): Described in Contemporary Diplomatic Reports and Official Dispatches. Edited with an Introduction by Philip P. Argenti. Cambridge: Cambridge University Press.
  • 1943: Hieronimo Giustiniani’s History of Chios. Edited, with an introduction by Philip P. Argenti. Cambridge: Cambridge University Press.
  • 1946: (написана вместе с) Stilpon P. Kyriakidis: Ē Chios para tus geōgraphus kai periēgētais. . 3 Bde. Athen: Estia.
  • 1949- написан вместе с Herbert Jennings Rose: The Folklore of Chios. 2 Bde. Cambridge: Cambridge University Press.
  • 1953: The Costumes of Chios: Their Development from the XVth to the XXth Century. London: B.T. Batsford Ltd., 4 Fitzhardinge Street, Portman Square London, W.I.XVI. 338 pp., 111 plates.
  • 1954: Diplomatic Archive of Chios, 1577—1841. 2 Bde. Cambridge: Cambridge University Press.
  • 1955a, b: Libro d’Oro de la Noblesse de Chio. 2 Bde. Bd. 1: Notices Historiques. Bd. 2: Arbres Généalogiques. Oxford: Oxford University Press. (Bd. 1 Argenti — Argentes, S. 51-56. Bd. 2: Stammtafel, S. 9-15.
  • 1958a, b, c: The Occupation of Chios by the Genoese and Their Administration of the Island 1346—1566: Described in Contemporary Documents and Official Dispatches. With a Preface by Sir Steven Runciman. 3 Bde. Bd. I: Text. Bd. II: Codex and Documents. Bd. III: Notarial Deeds. Cambridge: Cambridge University Press.
  • 1962: Smith, Arnold C.: The Architecture of Chios: Subsidiary Buildings, Implements and Crafts. Edited by Philip Argenti. London: Tison. VIII, 171, 226 S.
  • 1966: The Occupation of Chios by the Germans and their Administration of the Island: Described in Contemporary Documents. Cambridge: Cambridge University Press.
  • 1970: The Religious Minorities of Chios: Jews and Roman Catholics. Cambridge: Cambridge University Press. 581 S.
  • 1979: The Mahona of the Giustiniani. Byzantinische Forschungen Jg. 6, S. 1-35.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb112495272. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  2. 2,0 2,1 The Peerage. p27503.htm#i275027. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 2  Μαΐου 2015.
  4. (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb112495272. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  5. Philip P. Argenti (1955a): Libro d’Oro de la Noblesse de Chio. Bd. 1: Notices Historiques. Oxford: Oxford University Press, S. 51.
  6. Philip P. Argenti (1955b): Libro d’Oro de la Noblesse de Chio. Bd. 1: Arbres Généalogiques. Oxford: Oxford University Press, S. 9.
  7. Vgl. z. B. die Architektursammlung von Arnold Smith (1962) oder die Geschichte von Chios von Konstantinos Sgouros (1937b).
  8. Argenti Museum
  9. La collection de portraits du musée de Philip Argenti
  10. Δήμος Χίου — Ανακοίνωση για έργα στην οδό Φιλίππου Αργέντη

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Siehe die Seite von Christopher A. Long unter Weblinks
  • Who Was Who 1971—1980. A Companion to Who’s Who Containing Biographies of Those who Died During the Decade 1971—1980. Who Was Who vol. VII. London: Adam and Charles Black, S. 24 («Argenti, Philip Pandely»).
  • World Biographical Information System. Stichwort «Argentes, Philippos» [1]

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Аргентис, Филиппос της Ρωσικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).