Υπαρχία Ιλλυρικού

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
(375-379)

Η Υπαρχία Ιλλυρικού ή Επαρχότης του πραιτορίου του Ιλλυρικού (λατινικά: praefectura praetorio per Illyricum‎) ήταν μια από τις τέσσερις Υπαρχίες στις οποίες διαιρούνταν η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μέχρι τον 7ο αιώνα, οπότε οι Υπαρχίες αντικαταστάθηκαν με τα βυζαντινά Θέματα.

Το διοικητικό κέντρο της Υπαρχίας ήταν αρχικά το Σίρμιο (375-379) στην Παννονία και μετά το 379 η Θεσσαλονίκη[1].

Ωστόσο ο διοικητής της Θεσσαλονίκης έμεινε ως Ύπαρχος ως τον 9ο αιώνα, αλλά λίγο πριν το 840 δημιουργήθηκε χωριστό Θέμα Θεσσαλονίκης με επικεφαλής στρατηγό.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Thessalonica, Catholic Encyclopedia.

Κατά την πρώιμη βυζαντινή περίοδο η δομή της επαρχιακής διοίκησης ήταν προϊόν των μεταρρυθμίσεων του Διοκλητιανού και του Μ. Κωνσταντίνου, με κύριο χαρακτηριστικό τον αυστηρό διαχωρισμό της πολιτικης από την στρατιωτική εξουσία. Η υπαρχία αποτελούσε την μεγαλύτερη διοικητική ενότητα και περιελάμβανε συγκεκριμένο αριθμό διοικητικών περιφερειών (διοικήσεις)με τις επαρχίες τους. Επικεφαλής της κάθε υπαρχίας τοποθετήθηκε ο έπαρχος των πραιτωρίων, πανίσχυρος εκπρόσωπος του αυτοκράτορα, άμεσα εξαρτημένος από αυτόν. Ο έπαρχος ήταν πολιτικός άρχοντας με διοικητικές, οικονομικές και δικαστικές αρμοδιότητες και ήταν υπεύθυνος για τη συλλογή φόρων και για την αναδιανομή τους ως μισθοδοσία των αξιωματούχων, των υπαλλήλων και του στρατού. ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΕΑΠ: Δημόσιος και ιδιωτικός Βίος στην Ελλάδα Ι: Από την Αρχαιότητα έως και τα Μεσοβυζαντινά χρόνια. ΤΟΜΟΣ Β΄