Τσαούσι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Το Τσαούσι (Αλβανικά: Çaush) είναι χωριό στον νομό Αυλώνα της νότιας Αλβανίας.[1]

Στη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 έγινε μέρος του δήμου Φοινίκης[2]. Κατοικείται αποκλειστικά από Έλληνες.[3]Συντεταγμένες: 39°52′11″N 20°04′15″E / 39.86972°N 20.07083°E / 39.86972; 20.07083

Είναι μία από τις έντεκα κοινότητες της επαρχίας του Αλύκου.

Απλώνεται πάνω σε μια ράχη με υψόμετρο 40 μ. στην δεξιά πλευρά της εθνικής οδού Κρανιά-Μαυρομάτι και γύρω στα 7 χλμ νοτιοανατολικά της πόλης των Αγίων Σαράντα. Στο χωριό υπάρχει μία εκκλησία του Αγίου Βασιλείου και χρονολογείται περίπου 1500 μ.Χ. Στον εξωτερικό χώρο της εκκλησίας έγινε ανάπλαση και διαμόρφωση του εξωτερικού χώρου του 2019 με ιδιωτική πρωτοβουλία.

Το χωριό πήρε αυτό το όνομα από τον αξιωματικό του οθωμανικού στρατού, Τσαούση, που το πήρε σαν κτήμα για τις υψηλές υπηρεσίες προς την Αυτοκρατορία. Αναφέρεται για πρώτη φορά σαν τσιφλίκι το 1852 με 13 σπίτια. Βάση της απογραφής του 1913 είχε 100 κατοίκους, ενώ το 1923 είχε 30 σπίτια με 178 κατοίκους. Το 1927 φθάνει τους 200 κατοίκους.

Η κυριότερη κατεύθυνση της οικονομίας είναι η γεωργία και τα βιομηχανικά φυτά. Έχει τις συνθήκες για την αναπτύξει της κτηνοτροφίας ιδίως  των βοοειδών και των χοίρων.

Το 1957 δημιούργησαν το γεωργικό συνεταιρισμό. Αργότερα ενώθηκε με άλλα 10 χωριά στον Ενωμένο συνεταιρισμό του Αλύκου, και πιο αργότερα με άλλα 17 χωριά στον Συνεταιρισμό Ανώτερου Τύπου της Φοινίκης.

Στα χρόνια της συνεταιριστικής ζωής άνοιξε δημοτικό σχολείο, εμπορική μονάδα και ο αριθμός των οικογενειών έφθασε τους 151 με γύρω στους 720 κατοίκους.

Σήμερα, λόγω μετανάστευσης. έκλεισε το σχολείο, ο αριθμός των κατοίκων ελαττώθηκε  πολύ.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Τοποθεσία του χωριού». 
  2. «Νόμος νο. 115/2014» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 24 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2019. 
  3. Καλλιβρετάκης, Λεωνίδας (1995). «Η Ελληνική Κοινότητα της Αλβανίας υπό το Πρίσμα της Ιστορικής Γεωγραφίας και Δημογραφίας». Εκδόσεις Σιδέρης. σελ. 54. Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2015.