Το Breakfast Club (ταινία)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Το Breakfast Club (ταινία)
Club zavtrak cool.jpg
ΣκηνοθεσίαΤζον Χιούζ
ΠαραγωγήΤζον Χιούζ, Νεντ Τάνεν και Michelle Manning
ΣενάριοΤζον Χιούζ
ΠρωταγωνιστέςΕμίλιο Εστέβες, Molly Ringwald, Ally Sheedy, Άντονι Μάικλ Χολ, Judd Nelson, Πολ Γκλίσον, John Kapelos και Τζον Χιούζ[1]
ΜουσικήKeith Forsey
ΦωτογραφίαThomas Del Ruth
ΜοντάζDede Allen
Εταιρεία παραγωγήςUniversal Studios
Πρώτη προβολή15  Φεβρουαρίου 1985[2][3], 5  Ιουλίου 1985[4][5] και 5  Ιουλίου 1985[6][7]
Διάρκεια93 λεπτό
ΠροέλευσηΗνωμένες Πολιτείες Αμερικής
ΓλώσσαΑγγλικά
Commons page Σχετικά πολυμέσα


Το Breakfast Club είναι ταινία του 1985. Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης είναι ο Τζον Χιούζ.

Το 2016 η ταινία "The Breakfast Club" είχε επιλεχθεί για τη διατήρηση απο της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Πλοκή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Είναι Σάββατο 24 Μαρτίου 1984, Σικάγο . Οι πέντε μαθητές του γυμνασίου (John, Andy, Brian, Claire και Allison) λόγω τιμωρίων για διάφορους λόγους αναγκάζονται να περάσουν όλη τη μέρα στη βιβλιοθήκη. Ο διευθυντής Richard Vernon τους προσέχει όχι αυστηρά, περιστασικακά και υποφέρει από τα λέπρα τους. Ωστόσο τους κάνει μια ερώτηση, που πρέπει να απαντήσουν : "Ποιος είμαι εγώ;".

Τα παιδιά στην αρχή φαίνονται αρκετά κλειστά, αλλά με τη διάρκεια της μέρας, που βρίσκονται μαζί, γνωρίζονται μεταξύ τους και αρχίζουν να μιλάνε σιγά σιγά ο ένας με τον άλλο. Μετά από τα αστεία, τα τσιμπήματα και τις αναπόφευκτες λογομαχείς, και τα πέντε, που βρίσκονται πολύ μακριά από τη λύση της δύσκολης ερώτησης, αρχίζουν να μιλάνε για τα προβλήματά της ζωής τους και να τα συγκρίνουν. Κάθε παιδί έχει τη παρόμοια δύσκολη οικογενειακή κατάσταση (συνήθως με γονείς που δεν τους καταλαβαίνουν): ο Andy έχει τον πατέρα που κατακρίνει τις προσπάθειές του στο ποδόσφαιρο, ο πατέρας του John τον κακοποιεί, οι γονείς του Brian τον πιέζουν συνέχεια για το θέμα τις βαθμολογίες, Allison αγνοείται εντελώς από την οικογένειά της και οι γονείς της Claire την χρησιμοποιούν για τους δικούς τους λόγους.

Τα παίδια χόρευαν και κάπνιζαν, μετά έκατσαν σε έναν κύκλο και σκεφτόντουσαν για τον λόγο, το οποίο τους έφερε εκεί: ο Brian λόγω μιας κακής ψηφοφορίας, προσπάθησε να αυτοκτονήσει με ένα όπλο, το οποίο, όπως αργότερα αποκαλύφθηκε, ήταν ένας εκτοξευτής ρουκετών. Ο Andy έχει κολλήσει μια κολλητική ταινία στα γεννητικά όργανα ενός συνομηλίκου. Ο John έχει ανοίξει τον συναγερμούς φωτιάς χωρίς λόγο. Η Claire παρέλειψε τα μαθήματα στο σχολείο για να πάει για ψώνια, ενώ η Allison δεν έκανε τίποτα για να λάβει τιμωρία, απλά έμεινε εκεί επειδή "δεν είχε τίποτα καλύτερο να κάνει".

Τελικά έρχεται η ώρα για τα παιδιά να γράψουν την απάντιση και ο Brian, χάρη σε νοημοσύνη και τη χάρισμά του, καλείται να την γράψει: το γράφει και το αφήνει στο τραπέζι, οι μαθητές τελικά εγκαταλείπουν το σχολείο. Ο διευθυντής διαβάζει τότε το γράμμα, το οποίο αναφέρεται ότι είναι μαζί: ένας ιδιοφυής, ένας αθλητής, μία τρελή (στο πρωτότυποη χρησιμοποιείται η έκφραση " κασετίνα "), μια πριγκίπισσα και ένας εγκληματίας.

Παραγωγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σενάριο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το σενάριο της ταινίας γράφτηκε από τον Hughes σε δύο ημέρες, στις 4 και 5 Ιουλίου του 1982 . Μετά απο την επιτυχία της ταινίας το μεταμόρφωσε σε θεατρικό σενάριο, λόγω των πολυάριθμων αιτημάτων για να μπορέσει να διαβαστεί ως ύλη στα σχολεία.

Παρατηρήσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ταινία γυρίστηκε εξ ολοκλήρου σε σειρά. Η πιτυρίδα, που η Allison ρίχνει στο σχέδιο του μολυβιού για να κάνει χιόνι, στην πραγματικότητα είναι το τριμμένο τυρί παρμεζάνα.

Το επεισόδιο, όπου τα παιδιά κάθονται σε έναν κύκλο και μιλάνε για τον λόγο για τον οποίο έλαβαν τη τιμωρία ήταν ο αυτοσχεδιασμός τους.

Το αρχικό μήκος της ταινίας ήταν περίπου 2 ώρες και μισή, συντομεύτηκε στα 97 λεπτά από το φόβο να βαρεθεί το κοινό: όλα τα πρωτότυπα αντίγραφα και τα κομμένα τμήματα απο το μοντάζ καταστράφηκαν, εκτός από ένα, το οποίο παρέμεινε στην κατοχή του Hughes.

Ηθοποιοί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Emilio Estevez είχε αρχικά επιλεγθεί για το ρόλο του John, αλλά ο σκηνοθέτης δεν βρήκε κανέναν άλλο κατάλληλο ηθοποιό για το ρόλο του Andy, οπότε ο Estevez δεν είχε άλλη επιλογή και συμφώνησε να παίζει τον John. Η Molly Ringwald θα προτιμούσε να παίξει την Allison, αλλά αυτό το ρόλο είχε ήδη υποσχεθεί στην Ally Sheedy.

Ο σκηνοθέτης είχε σχεδόν απολύσει τον ηθοποιό Judd Nelson κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, λόγω της αγενής συμπεριφοράς που ο τελευταίος είχε εκτός γυρισμάτων προς την ηθοποιό Molly Ringwald. Ο ηθοποιός Paul Gleason έπεισε τον Hughes ότι ο Νέλσον ήταν καλός ηθοποιός και ότι απλά προσπαθούσε να παραμείνει στον ρόλο του.

  • Ο σκηνοθέτης John Hughes εμφανίζεται σε μια σκηνή στο τέλος της ταινίας ως πατέρας του Brian.
  • Η Molly Ringwald και ο Anthony Michael Hall είχαν ήδη συνεργαστεί το 1984 στη ταινία Sixteen Candles .

Η μουσική στη ταινία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το τραγούδι το οποίο ο θεατής ακούει στην αρχή και στο τέλος της ταινίας, Do not You (forget about me), γράφτηκε ειδικά για την ταινία του Keith Forsey και του Steve Schiff και αργότερα έχει γίνει ένα από τα μεγαλύτερα χτυπήματα της μπάντας "Simple Minds" . Προηγουμένως το τραγούδι προτάθηκε στον Billy Idol, τον Bryan Ferry και τους Pretenders, οι οποίοι το αρνήθηκαν, μέχρι η Chrissie Hynde τους Pretenders έχει αναφέρει το όνομα της ομάδας του συζύγού της, Simple Minds, που την οδήγησε στην επιτυχία.

Κριτική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Hughes καταφέρνει με αυτή τη ταινία να φτάσει το σημείο, ίσως το υψηλότερο στο Αμερικάνικο έφηβο κινηματογράφο της Δεκαετίας 1980, [8] όπου ο Brat Pack ήταν συχνά εκπρόσωπος. Αφήνοντας το ήδη κακοποιημένο σύστημα συναισθηματικής κωμωδίας, η ταινία περιγράφει με ακρίβεια τα όνειρα, τους στόχους και τους φόβους των έφηβων της γενιάς X, ενώ τελικά δεν μπορεί να αποκολληθεί από τους στερεότυπους χαρακτήρες (τον αθλητή, τον φλώρο, τον κακοποιό, την κόρη απο τη καλή οικογένεια και την σκοτεινή κοπέλα) που αποτελούν, ωστόσο, το κύριο πλαίσιο αυτουνού του είδους. Breakfast Club έχει βαθιά εισέλθει στη φαντασία της νεολαίας από τη στιγμή της έναρξής της το 1985. Από τότε αυτή η τανία θεωρείται μια αληθινή λατρεία και συχνά αναφέρεται και παρωδείται σε πολλές άλλες ταινίες και τα έργα (όπως <i id="mwRA">Pitch Perfect</i> ή Dogma ) σε τηλεοπτικές σειρές, όπως Riverdale, Dawson's Creek, Victorious ή Teen Wolf, The Vampire Diaries, Faking It και Glee. Και στα τρία υπάρχει ακόμη και ένα επεισόδιο που ακολουθεί την ταινία (στην τελευταία αναφερόμενη προτείνεται μόνο μια έκδοση του τραγουδιού), και στο The Vampire Diaries εκτός από αυτό το επεισόδιο, αφιερωμένο στο Club Breakfast, υπάρχει και μια άλλη, στην οποία η ταινία αναφέρεται άμεσα όσο ως τίτλος τόσο και ως πλοκή. Μεταξύ άλλων, η ταινία αναφέρεται επίσης στην Κοινότητα, Easy Girl, The Goldbergs, One Tree Hill, Πώς συναντήθηκα τη μητέρα σου, Scrubs - Γιατροί στο μαχαίρι, Futurama, I Griffin, Αμερικανός μπαμπάς, Archer, Pitch Perfect, Barely Lethal - 16 ετών και κατασκοπεία , The Simpsons, Blindspot, Κορίτσι κουτσομπολιά και Unbreakable Kimmy Schmidt .

Аναγνώριση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2005, με την ευκαιρία της εικοστής επετείου των Κινηματογραφικών βραβείων MTV, το MTV έχει αποφασίσει να αναθέσει το βραβείο "Silver Bucket of Excellence" στη ταινία "The Breakfast Club" ως η πιο ισχυρή ταινία στο MTV Generation: Molly Ringwald, Ally Sheedy, Anthony, Michael Hall και Paul Gleason ήταν παρόντες στην τελετή . Με αυτή την ευκαιρία το τραγούδι " Μην Εσείς" (Ξεχάστε για μένα) έπαιξε ζωντανά από την μπάντα Yellowcard .

Εμπνευσμένα έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ο Matt Groening παραδέχθηκε ότι εμπνεύστηκε από τον χαρακτήρα του John Bender να ονομάσει έναν χαρακτήρα του Futurama, το ρομπότ Bender . [9]
  • Στο επεισόδιο 3x4 του Futurama, ο τετράφυλλος ο Fry κρύβει την τυχερή του γοητεία στο βινύλιο, περιμένοντας να «είναι αρκετά μεγάλος για να νιώθει αυτά τα πράγματα». Επίσης το επεισόδιο τελειώνει με "Don't you (forget about me)", το soundtrack της ταινίας Hughes.
  • Στο cartoon The Simpsons, επίσης από τον Matt Groening, η φράση του Bart του "Ciucciati il calzino" ("Φάτε τα σορτς μου" στην έκδοση αγγλικής γλώσσας) προέρχεται ακριβώς από τη φράση που προφέρει ο John για να θυμώσει τον διέυθεντη.
  • Το επεισόδιο του Club Breakfast της πρώτης εποχής του Dawson's Creek αντιπροσωπεύει ένα είδος νέας έκδοσης της ταινίας Hughes.
  • Το επεισόδιο 2x15 του Faking It, Pentimenti, είναι επίσης εμπνευσμένο από την ταινία.
  • Το τελευταίο μέρος του επεισοδίου 3x3 του Αμερικανού μπαμπά επαναλαμβάνει την τελική σκηνή της ταινίας.
  • Ένα επεισόδιο των Teen Titans Go! είναι σαφώς εμπνευσμένο από το The Breakfast Club .
  • Το επεισόδιο του Bunch Breakfast της δεύτερης σεζόν της Victorious TV σειράς είναι σαφώς εμπνευσμένο από την ταινία.
  • Στην αρχή του τραγουδιού Πτώση από το βρετανικό συγκρότημα Bastille μπορείτε να ακούσετε μια συνομιλία που τραβήχτηκε από την ταινία [10]
  • Οι πρωταγωνιστές του μυθιστορήματος Damnation ( Damned, 2011) του Chuck Palahniuk εμπνέονται από εκείνη τη ταινία, που αναφέρονται επανειλημμένα στο λογοτεχνικό έργο. [11]
  • Το επεισόδιο 3x04 του Riverdale είναι εμπνευσμένο από την ταινία, μάλιστα μιλάει για το «Midnight Club», που αποτελείται από παιδιά που συναντήθηκαν στο μέρος που πρέπει να λάβουν τιμωρία.
  • Στο επεισόδιο Teen Wolf Scott 2x07, οι Allison, Jackson, Stiles, Matt και Erica αποστέλλονται στη βιβλιοθήκη για τη τιμωρία.
  • Το επεισόδιο 4x01 του The Goldbergs εμπνέεται σαφώς από την ταινία, στην οποία αναφέρεται συχνά.

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. (Τσεχικά) ČSFD. 2001.
  2. www.boxofficemojo.com/movies/?id=breakfastclub.htm.
  3. (Αγγλικά) Box Office Mojo.
  4. (Αγγλικά) Internet Movie Database. www.imdb.com/title/tt0088847/releaseinfo. Ανακτήθηκε στις 14  Απριλίου 2017.
  5. (Γερμανικά) Λεξικό παγκόσμιων κινηματογραφικών ταινιών. Zweitausendeins.
  6. www.svenskfilmdatabas.se/sv/item/?type=film&itemid=6732.
  7. (σουηδικά) Swedish Film Database.
  8. (Αγγλικά)«La classifica dei teen movie di Entertainment Weekly». Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2008. 
  9. Angela Leucci (5 Ιουνίου 2013). «Futurama: la scelta del nome di Bender Rodriguez». seriesonline.it. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2016. 
  10. "My God, are we gonna be like our parents?"
    "Not me...ever"
    "It's unavoidable, it just happens."
    "What happens?"
    "When you grow up, your heart dies."
    "who cares?"
    "I care."
  11. Justine Jordan (7 Οκτωβρίου 2011). «Damned by Chuck Palahniuk – review». The Guardian (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2017.