Το άλλο πρόσωπο του γκάνγκστερ
| Το άλλο πρόσωπο του γκάνγκστερ Le Gang | |
|---|---|
.jpg) | |
| Σκηνοθεσία | Ζακ Ντερέ[1] |
| Παραγωγή | Αλέν Ντελόν |
| Σενάριο | Roger Borniche, Alphonse Boudard[2] και Ζαν Κλοντ Καριέρ[2] |
| Βασισμένο σε | Gang des Tractions Avant |
| Πρωταγωνιστές | Αδαλμπέρτο Μαρία Μέρλι, Agnès Château, Αλέν Ντελόν, Albert Augier, Αλμπέρ Μισέλ, Αντρέ Φαλκόν, Anne Jousset, Κάρλο Νελ, Κατρίν Λασέν, Dominique Davray, Gilette Barbier, Ανρί Ατάλ, Jacques Sereys, Jo Dalat, Λάουρα Μπέτι, Λάιονελ Βίτραντ, Marc Eyraud, Μορίς Μπαριέ, Νικόλ Καλφάν, Πωλ Μερσέ, Ρειμόντ Μπουσιέρ, Ρομπέρ Νταλμπάν, Ρόμπερτ Κλάιν, Roland Amstutz, Roland Bertin, Ξαβιέ Ντεπρά, Giampiero Albertini[2] και Λουίζ Σεβαλιέ[2] |
| Μουσική | Κάρλο Ρουστιτσέλι |
| Φωτογραφία | Σιλβάνο Ιπολίτι |
| Πρώτη προβολή | |
| Διάρκεια | 100 λεπτά[3] |
| Προέλευση | Γαλλία και Ιταλία |
| Γλώσσα | Γαλλικά |
| δεδομένα () | |
Το άλλο πρόσωπο του γκάνγκστερ (πρωτότυπος τίτλος: Le Gang), είναι αστυνομική ταινία Γαλλο-Ιταλικής παραγωγής του 1977 σε σκηνοθεσία του Ζακ Ντερέ. Πρωταγωνιστούν οι Αλέν Ντελόν και Νικόλ Καλφάν.
Η ταινία είναι εμπνευσμένη από την ιστορία του Γάλλου εγκληματία Πιέρ Λωτρέλ, γνωστού ως «Πιερό λε Φου» και της συμμορίας του, γνωστής ως «Τράκτιον Αβάντ», λόγω του τύπου του αυτοκινήτου με το οποίο οργάνωναν τις ληστείες τους.
Πλοκή
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο το 1945, πέντε φίλοι επανενώνονται για να σχηματίσουν μια αδίστακτ συμμορία. Ο Ρομπέρ, με το παρατσούκλι «ο Τρελός», αναλαμβάνει την ευθύνη και σχεδιάζει σχολαστικά κάθε ληστεία. Με τους συνεργούς του - τον Τζο, έναν επιζήσαστα στρατοπέδου συγκέντρωσης, τον Λουσιέν, έναν πρώην πράκτορα της Γκεστάπο, τον Μάνου, έναν διαβόητο γυναικά, και τον Ρέιμοντ, έναν βιρτουόζο οδηγό - διέπρατουν τη μία ληστεία μετά την άλλη.
Σύντομα, με τις τσέπες τους γεμάτες, οι πέντε άντρες μπορούν να ζήσουν την υψηλή ζωή σε μοντέρνα μέρη. Σε ένα από αυτά τα καταστήματα ο Ρομπέρ γνώρίζει τη Μαρινέτ και την ερωτεύεται. Η νεαρή γυναίκα παραιτήται αμέσως από τη δουλειά της και όλη η συμμορία μετακόμιζει στην εξοχή για να μείνει με τον φιλόξενο Κορνήλιο, του οποίου το πανδοχείο δεν τραβά την προσοχή. Μετά από μια ληστεία στον σιδηροδρομικό σταθμό Gare de l'Est, ο Ρόμπερ γλιτώνει οριακά από τους διώκτες του, αλλά παγιδεύεται σε μια επιδρομή και καταφέρνει να δραπετεύσει μόνο αφού απειλεί ολόκληρο το αστυνομικό τμήμα με ένα υποπολυβόλο που έχει κατασχέσει. Λίγο αργότερα, ειδοποιημένοι από πληροφοριοδότες, η αστυνομία περικυκλώνει το σπίτι του Κορνήλιου. Κανένας από τους ληστές δεν συλλαμβάνεται αυτή τη στιγμή, αλλά λίγο αργότερα, θύμα ενός από τα καυχήματά του, ο Ρόμπερ τραυματίζεται θανάσιμα σε ένα κοσμηματοπωλείο, και οι σύντροφοί του αποφασίζουν να τον θάψουν διακριτικά αφού αβοήθητοι γίνονται μάρτυρες της αγωνίας του.
Διανομή ρόλων
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Αλέν Ντελόν - Ρομπέρ
- Νικόλ Καλφάν - Mαρινέτ
- Ανταλμπέρτο Μαρία Μερλί - Μανού
- Μορίς Μπαριέ - Λουσιέν
- Ξαβιέ Ντεπρά - Τζο
- Ρολάντ Μπερτίν - Ρέιμοντ
- Λαούρα Μπέτι - Φελίτσια
- Τζιανπιέρο Αλμπερτίνι - Λέον
- Ρεϊμόν Μπουσιέρ - Κορνήλιος
- Κάθριν Λάτσενς - Τζανίν
- Φρανσουά Λαλάντε - επίτροπος
- Ζακ Σερέ - νομάρχης
- Μαρκ Εϊρό - παπάς
- Ντομινίκ Νταβρέ - πόρνη
- Αντρέ Φάλκον - κοσμηματοπώλης
Παραγωγή
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Τα κύρια γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν από τις 24 Μαΐου έως τις 13 Αυγούστου 1976 σε περιοχές γύρω από το Παρίσι.[4]
Κυκλοφορία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 19 Ιανουαρίου 1977 στην Γαλλία.[4] Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε στις 21 Μαρτίου 1977 και προβλήθηκε σε αρκετούς κινηματογράφους της Αθήνας.[5]
Υποδοχή
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Κριτικές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα][...] Η ταινία έχει δύο ξεχωριστές ψυχές: τη μελαγχολική, ψυχολογικοποιητική του σκηνοθέτη, η οποία είναι ιδιαίτερα αναγνωρίσιμη στα καρέ και τα φόντα, και τη μυθοποιητική, σταρική του Ντελόν [...] για τον οποίο ήταν απαραίτητο να κατασκευαστεί ένας χαρακτήρας ψεύτικος και αξιαγάπητος μέχρι θανάτου, όπως απαιτούσε ο θρύλος και η ταινία. Παρά την καλή παραγωγή και το αποτελεσματικό καστ των δευτεραγωνιστών, η ταινία δεν καταφέρνει να βρει το σωστό μοντέλο και παραμένει αναποφάσιστο μέχρι το τέλος ανάμεσα στους Μπόνι και Κλάιντ.
— Σάντρο Κασάτσα[6]
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ www
.imdb .com /title /tt0076065 /. Ανακτήθηκε στις 15 Απριλίου 2016. - 1 2 3 4 (Τσεχικά) Česko-Slovenská filmová databáze. 2001.
- ↑ (Αγγλικά) Internet Movie Database. tt0076065.
- 1 2 «Le Gang». bifi.fr (στα Γαλλικά). Cinémathèque Française. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2026.
- ↑ «Το άλλο πρόσωπο του γκάνγκστερ». Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων - Ψηφιακές Συλλογές. Εφημερίδα Ακρόπολις. 20 Μαρτίου 1977. σελ. 2η. Ανακτήθηκε στις 4 Μαΐου 2026.
- ↑ Prime visioni sullo schermo. Gangsters, poliziotti & company, La Stampa, 20 Φεβρουαρίου 1977
Βιβλιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Laurent Galinon (2022). Delon en clair-obscur. Mareuil. σελ. 220. ISBN 978-2-37254-265-4..
- Philippe Durant (2024). Alain Delon, un destin français. Nouveau Monde. σελ. 884. ISBN 9782334181693..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Το άλλο πρόσωπο του γκάνγκστερ στην IMDb (Αγγλικά)
- Το άλλο πρόσωπο του γκάνγκστερ στη Cinémathèque Française (Γαλλικά)
- Το άλλο πρόσωπο του γκάνγκστερ στο MyMovies.it (Ιταλικά)
- Το άλλο πρόσωπο του γκάνγκστερ στο AllMovie (Αγγλικά)
- Το άλλο πρόσωπο του γκάνγκστερ στο Rotten Tomatoes (Αγγλικά)
- Το άλλο πρόσωπο του γκάνγκστερ στο TCMDB (Αγγλικά)
- Το άλλο πρόσωπο του γκάνγκστερ στο AlloCine (Γαλλικά)
- Το άλλο πρόσωπο του γκάνγκστερ στο Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου (Αγγλικά)
