Τομ Πέτι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Τομ Πέτι
Tom Petty Live in Horsens.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Tom Petty (Αγγλικά)
Γέννηση20  Οκτωβρίου 1950[1][2][3][4][5]
Γκέινσβιλ[6]
Θάνατος2  Οκτωβρίου 2017[7][1][2][3][4][5]
UCLA Santa Monica Medical Center[7]
Αιτία θανάτουκαρδιακή ανακοπή[7]
Συνθήκες θανάτουατύχημα[8]
Τόπος ταφήςΚαλιφόρνια
Χώρα πολιτογράφησηςΗνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσαΑγγλικά
Ομιλούμενες γλώσσεςΑγγλικά
ΣπουδέςGainesville High School[9]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητακιθαρίστας
τραγουδιστής
τραγουδιστής-τραγουδοποιός
μουσικός παραγωγός
συνθέτης
Περίοδος ακμής1970
Οικογένεια
ΤέκναAdria Petty
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΒραβεύσειςFlorida Artists Hall of Fame
Ιστότοπος
www.tompetty.com
Υπογραφή
Tom Petty signature.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Τόμας Ερλ Πέτι (αγγλικά: Thomas Earl Petty, 20 Οκτωβρίου 1950-2 Οκτωβρίου 2017) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής, τραγουδοποιός, μουσικός, παραγωγός δίσκων και ηθοποιός. Ήταν ο κύριος τραγουδιστής και κιθαρίστας του συγκροτήματος Tom Petty and the Heartbreakers, που ιδρύθηκε το 1976. Προηγουμένως είχε δημιουργήσει το συγκρότημα Mudcrutch, και ήταν επίσης μέλος του σούπεργκρουπ Traveling Wilburys, στα τέλη της δεκαετίας του 1980.

Ο Πέτι ηχογράφησε σειρά μεγάλων επιτυχιών τόσο με τους Heartbreakers όσο και ως σόλο καλλιτέχνης. Στα επιτυχημένα τραγούδια του με τους Heartbreakers περιλαμβάνονται τα Don't Do Me Like That (1979), Refugee (1980), The Waiting (1981), Don't Come Around Here No More (1985) και "Learning to Fly" (1991). Από τις κυκλοφορίες του ως σόλο καλλιτέχνη, μεγάλη επιτυχία γνώρισαν τα σινγκλ I Won't Back Down (1989), Free Fallin' (1989) και You Don't Know How It Feels (1994). Κατά τη διάρκεια της καριέρας του πούλησε περισσότερα από 80 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως, γεγονός που τον καθιστά έναν από τους καλλιτέχνες με τις υψηλότερες πωλήσεις όλων των εποχών. [10] To 2002 οι Tom Petty and the Heartbreakers τιμήθηκαν με την ένταξή τους στο Rock and Roll Hall of Fame ενώ το 2016 ο Τομ Πέτι τιμήθηκε με ένταξη στο American Songwriters Hall of Fame.

Ο Πέτι πέθανε από καρδιακή ανακοπή που προκλήθηκε από υπερβολική δόση φαρμάκων στις 2 Οκτωβρίου 2017, μία εβδομάδα μετά το τέλος της περιοδείας για τα 40 χρόνια των Tom Petty and the Heartbreakers.

Πρώιμα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Πέτι γεννήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1950, στο Γκέινσβιλ της Φλόριντας, και ήταν ο πρωτότοκος γιος της Κίττυ (Κάθριν) Πέτι, υπαλλήλου της τοπικής εφορίας, και του Ερλ Πέτι, μαγαζάτορα και πωλητή.[11][12][13] Είχε έναν αδερφό, τον Bruce, επτά χρόνια μικρότερό του.[11] Το ενδιαφέρον του για τη μουσική ροκ εντ ρολ ξεκίνησε στην ηλικία των δέκα ετών, όταν συνάντησε τον Έλβις Πρίσλεϊ.[14] Το καλοκαίρι του 1961, ένας θείος του εργαζόταν στα σκηνικά της ταινίας του Πρίσλεϊ Follow That Dream (στα ελληνικά κυκλοφόρησε με τον τίτλο «Καλοκαίρι στη Φλόριντα»), στη γειτονική Οουκάλα της Φλόριντα, και πήρε τον Πέτι να παρακολουθήσει τα γυρίσματα.[15] Αμέσως έγινε φαν του Πρίσλεϊ και την επόμενη μέρα αντάλλαξε τη σφεντόνα του με τον φίλο του Keith Harben, για μια σειρά από δίσκους βινυλίου 45 στροφών του Έλβις.[16] "Ο Έλβις έλαμπε", ανέφερε αργότερα ο Πέτι, σχετικά με εκείνη τη συνάντηση με τον Πρίσλεϊ.[17] Σε μια συνέντευξη το 2006, ο Πέτι ανέφερε πως αποφάσισε να φτιάξει ένα συγκρότημα τη στιγμή που είδε τους Beatles στο The Ed Sullivan Show.[18] "Τη στιγμή που είδα τους Beatles στο Ed Sullivan Show—κι αυτό ισχύει για χιλιάδες άλλους— κατάλαβα πως αυτή ήταν η διέξοδος. Αυτός ήταν ο τρόπος να το κάνεις. Μαζεύεις τους φίλους και είστε μια αυτοτελής ομάδα. Και γράφεις τη μουσική. Και φαινόταν τόσο διασκεδαστικό. Ήταν κάτι με το οποίο ταυτίστηκα. Πότε δεν ήμουν ιδιαίτερα φανατικός με τα σπορ. ... Ήμουν μεγάλος φαν του Έλβις. Αλλά στους Beatles πραγματικά είδα κάτι που θα μπορούσα να κάνω. Ήξερα ότι μπορούσα να το κάνω. Σύντομα άρχισαν να ξεπηδάνε συγκροτήματα σε γκαράζ δεξιά κι αριστερά."[19] Παράτησε το λύκειο στα 17 του, για το νέο του συγκρότημα όπου έπαιζε μπάσο.[12]

Σε μια συνέντευξη του 2014 στο CBC, δήλωσε ότι οι Rolling Stones ήταν "η πανκ μουσική μου".[20] Ανέφερε πως αποτέλεσαν έμπνευση, καθώς απέδειξαν ότι μουσικοί σαν κι αυτόν θα μπορούσαν να τα καταφέρουν στο ροκ εν ρολ.[20]

Ο Ντον Φέλντερ, επίσης κάτοικος κάτοικος του Γκέινσβιλ και μετέπειτα μέλος των Eagles, ισχυρίστηκε στην αυτοβιογραφία του ότι υπήρξε ένας από τους πρώτους δάσκαλους κιθάρας του Πέτι[21][22] αν και ο ίδιος ο Πέτι είχε αναφέρει ότι ο Φέλντερ τον έμαθε να παίζει πιάνο.[23] Σε νεαρή ηλικία ο Πέτι εργάστηκε ως κηπουρός στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα, αλλά ποτέ δεν φοίτησε εκεί. Ένα δέντρο που υποτίθεται ότι φύτεψε όσο εργαζόταν στο πανεπιστήμιο καλείται "δέντρο του Τομ Πέτι"(ο ίδιος ο Πέτι είχε αναφέρει ότι δεν θυμόταν να έχει φυτέψει δέντρα).[24][25][23] Επίσης, εργάστηκε για μικρό χρονικό διάστημα ως νεκροθάφτης.[23]

Ο Πέτι είχε μια δύσκολη σχέση με τον πατέρα του. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο πατέρας του δυσκολευόταν να αποδεχτεί ότι ο Πέτι ήταν "ένα παιδί ήπιων τόνων, που ενδιαφερόταν για τις τέχνες" και του ασκούσε τακτικά λεκτική και σωματική βία. Ο Πέτι τον είχε περιγράψει ως έναν "άγριο τύπο, τζογαδόρο και πότη".[26] Ο Πέτι είχε στενή σχέση με τη μητέρα του και διατηρούσε καλή σχέση με τον αδερφό του, Bruce.[27][26][28]

Μουσική σταδιοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1976–1987: Tom Petty and the Heartbreakers[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έχοντας αποφασίσει να ασχοληθεί με τη μουσική, ο Πέτι ξεκίνησε ένα συγκρότημα με το όνομα "Epics", το οποίο αργότερα μετεξελίχθηκε στους Mudcrutch. Στους Mudcrutch συμμετείχαν και τα μετέπειτα μέλη των Heartbreakers Μάικ Κάμπελ (αγγλικά: Mike Campbell) και Μπήνμοντ Τεντς (αγγλικά: Benmont Tench III) και ήταν δημοφιλείς στο Γκέινσβιλ αλλά δεν κατάφεραν να γνωρίσουν ευρύτερη επιτυχία. Ηχογράφησαν στο Church Studio στην Τάλσα της Οκλαχόμα. Το μοναδικό τους σινγκλ, με τίτλο Depot Street, κυκλοφόρησε το 1975 από τη Shelter Records, αλλά δεν κατάφερε να μπει στους καταλόγους επιτυχιών.[29]

Μετά τη διάλυση των Mudcrutch ο Πέτι αποφάσισε να συνεχίσει μόνος του και ο Τεντς έφτιαξε το δικό του συγκρότημα. Εν τέλει, ο Πέτι και ο Κάμπελ συνεργάστηκαν ξανά με τον Τεντς καθώς και με τον Ρον Μπλερ (αγγλικά: Ron Blair) στο μπάσο) και τον Σταν Λιντς (αγγλικά: Stan Lynch) στα ντραμς, για να δημιουργήσουν τους Heartbreakers που τελικά ονομάστηκαν Tom Petty & the Heartbreakers. To ομώνυμο πρώτο άλμπουμ τους γνώρισε μεγαλύτερη επιτυχία στη Βρετανία παρά στις ΗΠΑ. Τα σινγκλ American Girl και Breakdown (επανακυκλοφόρησε το 1977) έφτασαν μέχρι το No. 40 αφότου το συγκρότημα περιόδευσε στο Ηνωμένο Βασίλειο, παίζοντας σαπόρτ σε συναυλίες του Νιλς Λόφγκρεν. Το πρώτο άλμπουμ τους κυκλοφόρησε από την εταιρεία Shelter Records, τη διανομή της οποίας έκανε εκείνη την εποχή η ABC Records.[30]

Ο Πέτι (κέντρο) με τους Heartbreakers το 1977

Το δεύτερο άλμπουμ τους με τίτλο "You're Gonna Get It!", κατάφερε να μπει στα 40 πρώτα,[30] και περιλάμβανε τα σινγκλ I Need to Know και Listen to Her Heart. Το τρίτο τους άλμπουμ με τίτλο "Damn the Torpedoes", γρήγορα έγινε πλατινένιος δίσκος πουλώντας σχεδόν δύο εκατομμύρια αντίτυπα και περιλαμβάνει τα σινγκλ Don't Do Me Like That, Here Comes My Girl, Even the Losers και Refugee.[31]

Τον Σεπτέμβριο του 1979, οι Tom Petty and the Heartbreakers εμφανίστηκαν σε μια συναυλία με τίτλο Musicians United for Safe Energy στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης.[32] Η εκτέλεσή τους στο τραγούδι "Cry to Me" του Σόλομον Μπερκ (αγγλικά: Solomon Burke) συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ της συναυλίας που κυκλοφόρησε με τον τίτλο "No Nukes".[33]

Το 4ο άλμπουμ τους με τίτλο "Hard Promises" κυκλοφόρησε το 1981, μπήκε στα 10 πρώτα των επιτυχιών, έγινε πλατινένιο και το πλέον επιτυχημένο σινγκλ του ήταν το The Waiting. Περιλαμβάνει και το Insider, το πρώτο ντουέτο του Πέτι με την Στίβι Νικς (αγγλικά: Stevie Nicks).[34]

Ο μπασίστας Ρον Μπλερ αποφάσισε να εγκαταλείψει το συγκρότημα και στο πέμπτο άλμπουμ, με τίτλο "Long After Dark" (1982), αντικαταστέθηκε από τον Χάουι Έπσταϊν (αγγλικά: Howie Epstein). Το άλμπουμ περιλάμβανε την επιτυχία You Got Lucky. Το 1985 συμμετείχαν στο Live Aid, παίζοντας τέσσερα τραγούδια στο στάδιο John F. Kennedy Stadium, στη Φιλαδέλφεια. Το 1985 κυκλοφόρησε και το 6ο άλμπουμ με τίτλο "Southern Accents". Το άλμπουμ περιλάμβανε την επιτυχία Don't Come Around Here No More, σε παραγωγή του Dave Stewart. Στο βίντεο-κλιπ του τραγουδιού ο Πέτι εμφανίζεται ως "Τρελός Καπελάς", κοροϊδεύοντας και κυνηγώντας την Αλίκη (από το βιβλίο Οι Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων), ενώ στη συνέχεια την τεμαχίζει και την τρώει σαν να ήταν κέικ. Η περιοδεία που ακολούθησε είχε ως επακόλουθο το ζωντανό άλμπουμ με τίτλο "Pack Up the Plantation: Live!" και μια πρόσκληση από τον Μπομπ Ντίλαν στον Tom Petty και τους Heartbreakers για να τον συνοδεύσουν στην περιοδεία του με τίτλο "True Confessions Tour". Κατά τη διάρκεια αυτής της τουρνέ έδωσαν ορισμένες συναυλίες και με τους Grateful Dead το 1986 και το 1987. Επίσης, το 1987 το συγκρότημα κυκλοφόρησε το 7ο στούντιο άλμπουμ με τίτλο "Let Me Up (I've Had Enough)" το οποίο περιλαμβάνει το τραγούδι Jammin' Me που γράφτηκε από τους Κάμπελ, Πέτι και Ντίλαν.[35]

1988–1991: Traveling Wilburys και σόλο καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1988, ο Τομ Πέτι και οι Τζορτζ Χάρισον, Μπομπ Ντίλαν, Ρόι Όρμπισον (αγγλικά: Roy Orbison) και Τζεφ Λιν (αγγλικά: Jeff Lynne) δημιούργησαν το σούπεργκρουπ Traveling Wilburys. Το πρώτο τραγούδι του συγκροτήματος, με τίτλο Handle with Care, προοριζόταν ως B-side ενός σινγκλ του Χάρισον αλλά καθώς θεωρήθηκε πολύ καλό για να έχει αυτή την κατάληξη το αρχικά τυχαίο γκρουπ αποφάσισε να ηχογραφήσει έναν ολόκληρο δίσκο, με τίτλο Traveling Wilburys Vol. 1. Το 1990, χωρίς όμως τον Ρόι Όρμπισον ο οποίος είχε πεθάνει στα τέλη του 1988, ακολούθησε ένας δεύτερος δίσκος με τον παιχνιδιάρικο τίτλο Traveling Wilburys Vol. 3. Ο δίσκος πήρε αυτόν τον τίτλο μεταξύ άλλων ως απάντηση στα διάφορα πειρατικά άλμπουμ στούντιο ηχογραφήσεων που είχαν κυκλοφορήσει με τίτλο Travelling Wilburys Vol. 2. Ο Πέτι περιέλαβε τραγούδια των Traveling Wilburys στις συναυλίες του, όπως το "Handle with Care" που παιζόταν διαρκώς από το 2003 έως το 2006, ενώ στην περιοδεία του 2008 περιλάμβανε "εκπλήξεις" όπως το End of the Line.[36]

Το 1989, ο Τομ Πέτι κυκλοφόρησε το σόλο άλμπουμ Full Moon Fever, που περιείχε τις επιτυχίες I Won't Back Down, Free Fallin' και Runnin' Down a Dream. Στο άλμπουμ συμμετείχαν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό όλα τα μέλη των Heartbreakers (εκτός του ντράμερ Σταν Λιντς) και όλα τα μέλη των Traveling Wilburys (εκτός του Μπομπ Ντίλαν)[37][38].Συμπαραγωγοί του άλμπουμ ήταν οι Τομ Πέτι, Μάικ Κάμπελ και Τζεφ Λιν. Στο βίντεοκλιπ του I Won't Back Down εμφανίζεται και ο Ρίνγκο Σταρ, αν και στην ηχογράφηση του τραγουδιού ντράμερ ήταν ο Φιλ Τζόουνς.

Το 1991, πάλι με παραγωγό τον Τζεφ Λιν, κυκλοφόρησε το άλμπουμ των Tom Petty and the Heartbreakers με τίτλο Into the Great Wide Open. Περιελάμβανε τις επιτυχίες Learning to Fly και Into the Great Wide Open. Στο βίντεοκλιπ του τελευταίου έπαιζαν οι Τζόνι Ντεπ και Φέι Ντάναγουεϊ.

Πριν διακόψει τη συνεργασία του με την εταιρεία MCA Records, το συγκρότημα κυκλοφόρησε μια συλλογή Greatest Hits για την οποία ηχογράφησαν ζωντανά, στο στούντιο, δύο νέα τραγούδια. Το Mary Jane's Last Dance (σύνθεση του Πέτι) και μια διασκευή του Something in the Air των Thunderclap Newman. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που το συγκρότημα ηχογράφησε με ντράμερ τον Σταν Λιντς. Ο Πέτι ανέφερε αργότερα ότι "Έφυγε απευθείας μετά την ηχογράφηση χωρίς καν να αποχαιρετήσει". Η συλλογή έχει πουλήσει πάνω από δώδεκα εκατομμύρια αντίτυπα, και έχει ανακηρυχθεί διαμαντένιος δίσκος σύμφωνα με την RIAA[39] (Recording Industry Association of America), όντας το άλμπουμ του Τομ Πέτι με τις περισσότερες πωλήσεις έως σήμερα.

1991–2017: Μετακίνηση στη Warner Records[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1989, και ενώ είχε ακόμη συμβόλαιο με την εταιρεία MCA, ο Πέτι υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρεία Warner Records, η οποία είχε κυκλοφορήσει και τους δίσκους των Traveling Wilburys[40]. Το πρώτο του άλμπουμ με τη νέα εταιρεία (το δεύτερο από τα τρία συνολικά σόλο άλμπουμ του) κυκλοφόρησε το 1994 και είχε τον τίτλο Wildflowers. Περιλάμβανε το ομώνυμο τραγούδι[41], καθώς και τα σινγκλ "You Don't Know How It Feels", "You Wreck Me", "It's Good to Be King" και "A Higher Place". Το άλμπουμ, με παραγωγό τον Ρικ Ρούμπιν, έχει πουλήσει πάνω από τρία εκατομμύρια αντίτυπα στις Ηνωμένες Πολιτείες[42].

Το 1996, ο Πέτι μαζί με τους Heartbreakers, κυκλοφόρησε το σάουνττρακ της ταινίας She's the One (κυκλοφόρησε στην Ελλάδα με τον τίτλο "Δυο Αδέλφια, Οι Γυναίκες τους και Μια Ερωμένη"[43]) με πρωταγωνίστριες την Κάμερον Ντίαζ και την Τζένιφερ Άνιστον. Τα σινγκλ που κυκλοφόρησαν από αυτό το άλμπουμ ήταν τα "Walls (Circus)" (με συμμετοχή του Λίντσεϊ Μπάκιγχαμ), "Climb that Hill", και Change the Locks (της Λουσίντα Γουίλιαμς). Το άλμπουμ περιλάμβανε και μια διασκευή του "Asshole" του Beck. Την ίδια χρονιά το συγκρότημα συνόδευσε τον Τζόνι Κας στην ηχογράφηση του άλμπουμ American II: Unchained (που έφερε τον προσωρινό τίτλο "Petty Cash"), και το οποίο κέρδισε το βραβείο Γκράμι για το Καλύτερο Άλμπουμ Κάντρι της χρονιάς[44].

Οι Tom Petty and the Heartbreakers σε συναυλία στο Verizon Amphitheatre στην Ινδιανάπολη το 2006
Οι Tom Petty and the Heartbreakers σε συναυλία στο Verizon Amphitheatre στην Ινδιανάπολη το 2006

Το 1999 οι Tom Petty and the Heartbreakers κυκλοφόρησαν το τελευταίο τους άλμπουμ με παραγωγό τον Ρούμπιν, με τίτλο Echo. Από το Echo κυκλοφόρησαν δύο σινγκλ στις ΗΠΑ: το "Room at the Top" και το "Free Girl Now". Το άλμπουμ ανέβηκε μέχρι το Νο. 10 του καταλόγου των πιο επιτυχημένων άλμπουμ (Billboard 200) στις ΗΠΑ[45].

Στη συναυλία φιλανθρωπικού χαρακτήρα με τίτλο America: A Tribute to Heroes (για ενίσχυση των οικογενειών των θυμάτων των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001) οι Tom Petty and the Heartbreakers ερμήνευσαν το "I Won't Back Down".  Το επόμενο έτος, στη συναυλία Concert for George που δόθηκε προς τιμήν του —φίλου του Πέτι, πρώην Μπιτλ και πρώην μέλους των Traveling Wilburys­­— Τζορτζ Χάρισον, το συγκρότημα ερμήνευσε τα τραγούδια "Taxman", "I Need You" (συνθέσεις του Χάρισον) και "Handle with Care" (των Traveling Wilburys, μαζί με τους Τζεφ Λιν, Ντάνι Χάρισον και Τζιμ Κέλτνερ)[46].

Το 2002 οι Tom Petty and the Heartbreakers κυκλοφόρησαν το 11ο στούντιο άλμπουμ με τίτλο The Last DJ, μέσω του οποίου ο Πέτι άσκησε κριτική στη μουσική βιομηχανία, τις πρακτικές των στελεχών της και την κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει ο χώρος της μουσικής[47]. Πηγή έμπνευσης του ομώνυμου τραγουδιού φέρεται να ήταν ο ραδιοφωνικός παραγωγός του Λος Άντζελες Τζιμ Λαντ (αγγλικά: Jim Ladd). Οι στίχοι κατακρίνουν την απώλεια της ελευθερίας έκφρασης στους ραδιοφωνικούς σταθμούς καθώς οι παραγωγοί δεν μπορούν πλέον να επιλέγουν ελεύθερα τα τραγούδια που θα παίξουν αλλά πρέπει να ακολουθούν τις υπαγορευμένες από τους σταθμούς λίστες[47][48]. Το άλμπουμ έφτασε μέχρι το Νο.9 του Billboard 200 στις ΗΠΑ[45].

Ο Πέτι σε συναυλία στο Nissan Pavilion, στο Bristow της Βιρτζίνια, το 2006
Ο Πέτι σε συναυλία στο Nissan Pavilion, στο Bristow της Βιρτζίνια, το 2006

Το 2005, ο Πέτι άρχισε τη δική του ραδιοφωνική εκπομπή με τίτλο "Buried Treasure" ("Θαμμένος Θησαυρός") στο συνδρομητικό, δορυφορικό ραδιόφωνο XM Satellite Radio, στην οποία μοιραζόταν με το κοινό επιλογές από την προσωπική του δισκοθήκη[49].

To 2006, οι Tom Petty and the Heartbreakers οργάνωσαν περιοδεία με συναυλίες στις ΗΠΑ και τον Καναδά για να γιορτάσουν τα 30 χρόνια του συγκροτήματος. Η περιοδεία είχε τίτλο "Highway Companion / 30th Anniversary Tour" και συμμετείχαν σε επί μέρους συναυλίες ως προσκεκλημένοι οι Στίβι Νίκς, Pearl Jam, Allman Brothers Band, Trey Anastasio, Derek Trucks Band, και Black Crowes. Ειδικά η Στίβι Νικς τραγούδησε μαζί με το συγκρότημα τις παλαιότερες επιτυχίες / ντουέτα της με τον Τομ Πέτι "Stop Draggin' My Heart Around" και “Insider”[50][51]. Η συναυλία που δόθηκε στο Γκέινσβιλ της Φλόριντα (γενέτειρα του Πέτι και του Μπεντς) περιλαμβάνεται στο βιογραφικό, μουσικό ντοκιμαντέρ του Peter Bogdanovich με τίτλο Runnin’ Down a Dream[52][53].

Τον Ιούλιο του 2006, ο Πέτι κυκλοφόρησε το τρίτο και τελευταίο σόλο άλμπουμ του με τίτλο Highway Companion, που περιλάμβανε την επιτυχία "Saving Grace". Ανέβηκε στο Νο.4 του Billboard 200· η υψηλότερη θέση στους καταλόγους επιτυχιών για τον Πέτι από την εισαγωγή του συστήματος Nielsen SoundScan για την καταμέτρηση των πωλήσεων άλμπουμ το 1991. Στην προώθηση του Highway Companion συνέβαλε και η ομώνυμη τουρνέ του 2006 με τους Heartbreakers, κατά την οποία ακούστηκαν και τα τραγούδια του δίσκου "Saving Grace", "Square One", "Down South" και "Flirting with Time"[54].

Το καλοκαίρι του 2007, ο Πέτι αποφάσισε να επανασυστήσει το παλιό του συγκρότημα των αρχών της δεκαετίας του 1970, πριν τους Heartbreakers, τους Mudcrutch, και κάλεσε τα μέλη τους Tom Leadon και Randall Marsh μαζί με τους Μπηνμοντ Τεντς και Μάικ Κάμπελ να βρεθούν ξανά μαζί ώστε να ηχογραφήσουν το πρώτο τους άλμπουμ. Ηχογράφησαν έναν δίσκο με 14 τραγούδια ο οποίος κυκλοφόρησε στις 29 Απριλίου 2008 (ένα επιπλέον τραγούδι με τίτλο “Special Place” ήταν διαθέσιμο σε όσους έκαναν προπαραγγελία του άλμπουμ στο iTunes). Το συγκρότημα έκανε μια σύντομη περιοδεία την άνοιξη του 2008 για να προωθήσει το άλμπουμ[55].


  1. 1,0 1,1 1,2 (Αγγλικά) Find A Grave. 183916674. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  2. 2,0 2,1 2,2 Nederlandse Top 40. tom-petty. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. 3,0 3,1 3,2 (Γερμανικά) Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους. petty-tom. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 4,2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) αρχή της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. 13898429k.
  5. 5,0 5,1 5,2 GeneaStar. pettyt.
  6. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 13  Δεκεμβρίου 2014.
  7. 7,0 7,1 7,2 www.latimes.com/local/la-me-tom-petty-20171002-story.html.
  8. «The New York Times». (Αγγλικά) The New York Times. The New York Times Company, A. G. Sulzberger. Μανχάταν, Νέα Υόρκη. Ανακτήθηκε στις 8  Μαρτίου 2020.
  9. Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.
  10. «Top talent at The Flowerpot». Belper News. January 30, 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις May 4, 2013. https://archive.today/20130504222605/http://www.belpernews.co.uk/lifestyle/music/top-talent-at-the-flowerpot-1-5359458. Ανακτήθηκε στις April 5, 2013. 
  11. 11,0 11,1 Sweeting, Adam (3 Οκτωβρίου 2017). «Tom Petty obituary». The Guardian. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιανουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2021. 
  12. 12,0 12,1 «Tom Petty: Music Producer, Guitarist, Songwriter, Singer (1950–2017)». Biography.com (FYI / A&E Networks). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2017. 
  13. DeYoung, Bill (27 Ιουλίου 2004). «Tom Petty, Musician». The Gainesville Sun. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2017. 
  14. Sager, Mike (30 Ιουνίου 2006). «What I've Learned: Tom Petty». Esquire. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Μαρτίου 2008. Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2021. 
  15. Dean, Bill (August 16, 2007). «Tom Petty's Life Changed When He Met Elvis». Gainesville Sun. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις October 9, 2017. https://web.archive.org/web/20171009194820/http://www.gainesville.com/news/20070816/young-tom-pettys-life-changed-when-he-met-elvis. Ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2021. 
  16. Hunter, Al (November 1, 2017). «Tom Petty and Elvis Presley». The Weekly View. http://weeklyview.net/2017/11/01/tom-petty-and-elvis-presley/. Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2021. 
  17. «Southern Gallery: Tom Petty». www.oxfordamerican.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Οκτωβρίου 2017. 
  18. «Tom Petty Knows 'How It Feels'». Fresh Air. NPR. 27 Ιουλίου 2006. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Απριλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2021. 
  19. Crandall, Bill (6 Φεβρουαρίου 2014). «10 Musicians Who Saw the Beatles Standing There». CBS News. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Φεβρουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 28 Μαΐου 2021. 
  20. 20,0 20,1 «Tom Petty: Rolling Stones Were 'My Punk Music'». Rolling Stone. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Οκτωβρίου 2017. https://web.archive.org/web/20171003125246/http://www.rollingstone.com/music/news/tom-petty-rolling-stones-were-my-punk-music-20140717. Ανακτήθηκε στις 28 Μαΐου 2021. 
  21. Felder, Don (2008). Heaven and Hell: My Life in the Eagles. Wiley. P. 28. (ISBN 978-0-470-28906-8).
  22. «Gibson Guitars Interview with Don Felder». Gibson. 24 Ιουνίου 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Αυγούστου 2011. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2013. 
  23. 23,0 23,1 23,2 Pedersen, Erik (17 Απριλίου 2011). «Tom Petty Discusses Influences, Career During SiriusXM Q&A Session». Hollywood Reporter. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Μαΐου 2014. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2014. 
  24. Machen, Bernie (6 Σεπτεμβρίου 2006). «September 13, 2006 Speech to Campus Community Council». University of Florida Office of the President. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Σεπτεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2008. 
  25. «Tom Petty Gets Key to Gainesville, Fla.». Fox News Channel. 22 Νοεμβρίου 2006. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Απριλίου 2008. https://web.archive.org/web/20080406202958/http://www.foxnews.com/wires/2006Sep22/0%2C4670%2CPeopleTomPetty%2C00.html. Ανακτήθηκε στις 15 Απριλίου 2008. 
  26. 26,0 26,1 Zollo, Paul (2005). Conversations with Tom Petty. σελίδες 8–15. ISBN 1-84449-815-8. 
  27. DeYoung, Bill. "Full Steam Ahead". Goldmine July 13, 1990.
  28. Runnin' Down a Dream (2007). Ταινία ντοκυμαντέρ του Πήτερ Μπογκντάνοβιτς.
  29. Greenberg, Rudi (7 Ιουνίου 2016). «Tom Petty Turned Back the Clock with Mudcrutch at the 9:30 Club in D.C. on June 6». The Washington Post. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2021. 
  30. 30,0 30,1 Erlewine, Stephen Thomas (2006). [[[:Πρότυπο:AllMusic]] «Tom Petty: Biography»] Check |url= value (βοήθεια). AllMusic. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2021. 
  31. «Tom Petty and the Heartbreakers: History of the Band». Mudcrutch Farm. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Απριλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2021. 
  32. Finn, Natalie (23 Οκτωβρίου 2007). «Raitt, Browne & Nash Rerock Against Nukes». E!. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Μαΐου 2008. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2021. 
  33. Erlewine, Stephen Thomas. «No Nukes: Overview». AllMusic. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2021. 
  34. Zollo, Paul (Ιούλιος 2020). «Behind The Song: "Insider" by Tom Petty». American Songwriter. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2021. 
  35. «Jammin Me: Bob Dylan working with Tom Petty and Mike Campbell». Untold Dylan. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2021. 
  36. Graff, Gary (4 Ιουνίου 2008). «Tom Petty / 31 Μαΐου 2008 / Auburn Hills, Mich. (The Palace)». Billboard. http://www.billboard.com/articles/news/1045211/tom-petty-may-31-2008-auburn-hills-mich-the-palace. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2021. 
  37. «Album Review: "Full Moon Fever" By Tom Petty». I Love Classic Rock (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2021. 
  38. Kielty, Martin. «How Tom Petty's 'Songs From the Garage' Became 'Full Moon Fever'». Ultimate Classic Rock (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2021. 
  39. «Gold & Platinum». RIAA (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2021. 
  40. «Archives». Los Angeles Times (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2021. 
  41. Kelly, Sean. «Tom Petty's 'Wildflowers' Turns 25: The Stories Behind the Songs». Ultimate Classic Rock (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2021. 
  42. «Gold & Platinum». RIAA (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2021. 
  43. «ΔΥΟ ΑΔΕΛΦΙΑ, ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΡΩΜΕΝΗ». αθηνόραμα. Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2021. 
  44. «Tom Petty: From the Unchained Sessions to 'I Won't Back Down'». UNCUT (στα Αγγλικά). 16 Φεβρουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2021. 
  45. 45,0 45,1 «Tom Petty & the Heartbreakers - Chart history | Billboard». web.archive.org. 23 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2021. 
  46. Nast, Condé (26 Φεβρουαρίου 2014). «The Best Beatles Reunion». The New Yorker (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2021. 
  47. 47,0 47,1 «Petty has harsh words about music industry». UPI (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2021. 
  48. Halperin, Shirley· Halperin, Shirley (27 Οκτωβρίου 2011). «Jim Ladd, the Inspiration for Tom Petty's 'The Last DJ,' Laid Off From Radio Gig». The Hollywood Reporter (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2021. 
  49. Appleford, Steve· Appleford, Steve (30 Οκτωβρίου 2011). «Tom Petty Breaks Out Hits, Deep Cuts and Storytelling at Benefit». Rolling Stone (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2021. 
  50. «Stevie Nicks Joins Opening Leg Of Petty Tour». Billboard (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2021. 
  51. Stone, Rolling· Stone, Rolling (4 Ιουνίου 2014). «Readers' Poll: The 10 Greatest Duets of All Time». Rolling Stone (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2021. 
  52. «Get Lost in Tom Petty's Music with the Epic Documentary 'Runnin' Down a Dream'». Decider (στα Αγγλικά). 4 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2021. 
  53. Bogdanovich, Peter (2007-10-14), Tom Petty and the Heartbreakers: Runnin' Down a Dream, Warner Bros., https://www.imdb.com/title/tt0965382/?ref_=fn_al_tt_7, ανακτήθηκε στις 2021-11-14 
  54. Light, Alan· Light, Alan (20 Ιουλίου 2006). «Tom Petty's 'Highway Companion'». Rolling Stone (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2021. 
  55. MacNeil, Jason. «Petty Dusts Off Mudcrutch For Album, Tour». 20 Μαρτίου 2008. Billboard.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Απριλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2021.