Τιτουλάριος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Ο τιτουλάριος ή παλιότερα «ό ἐπί ψιλῷ ὀνόματι» (αγγικά: titular, γαλλικά: titulaire) είναι αυτός που έχει μόνο τον τίτλο, έχει τίτλο χωρίς ενεργό αντικείμενο ή τίτλο από τον οποίο δεν απορρέει ουσιαστική εξουσία. Τον συναντάμε σε τίτλους ευγενείας και εκκλησιαστικούς. Η χρήση του όρου στους εκκλησιαστικούς τίτλους έχει την έννοια του «επίτιμου», δηλαδή έχει δοθεί ο τίτλος σαν επιβράβευση. Στους τίτλους ευγενείας είναι κληρονομικός (από διαδοχή).

Ο Σκαρλάτος Δ. Βυζαντινός, στο Γαλλοελληνικό λεξικό τον αντίστοιχο γαλλικό όρο titulaire, τον μεταφράζει στα ελληνικά ως, «ὁ ἒχων μόνον τόν τίτλον, ἐπί ψιλῷ ὀνόματι, τιτουλάριος».[1][2] Ο όρος «τιτουλάριος» έχει λατινική προέλευση, ενώ ο όρος «ψιλός» αρχαιοελληνική και εκτός των άλλων σημαίνει «γυμνός από κάτι, ακάλυπτος γενικότερα, στερημένος από κάτι, δίχως κάτι που συνηθίζεται να συνοδεύει, σκέτος»[3][4]

Σήμερα τέτοιους τίτλους φέρουν μονάρχες για εδάφη που κάποτε ήταν υπό την ηγεμονία τους. Ο σημερινός βασιλιάς της Ισπανίας Φίλιππος ΣΤ΄ φέρει τον τίτλο «(τιτουλάριος) αρχιδούκας των Αθηνών και των Νέων Πατρών». Από το 1311, που οι Καταλανοί κυρίευσαν το δουκάτο των Αθηνών, ο βασιλιάς της Ισπανίας φέρει τον τίτλο του αρχιδούκα των Αθηνών. Από το 1388, όταν Φλωρεντίνος (Ιταλός) Νέριο Α΄ Ατσαγιόλι κατέλαβε την Αθήνα και έδιωξε του Καταλανούς, ο βασιλιάς της Ισπανίας είναι τιτουλάριος αρχιδούκας των Αθηνών.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Σκαρλάτου Δ. Βυζαντίου, 1846, «Λεξικόν Ελληνογαλλικόν και Γαλλοελληνικόν». Εν Αθήναις: Εκ του Τυπογραφείου Ανδρέου Κορομηλά. Σελ. 607
  2. Σκαρλάτου Δ. Βυζαντίου, 1892, «Λεξικόν Ελληνογαλλικόν και Γαλλοελληνικόν», Μέρος Α΄. Εκδοθέν υπό Ανδρέου Κορομηλά, Εν Αθήναις: Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων Ανέστη Κωνσταντινίδου. Σελ. 398
  3. «ψιλός - Αρχαία ελληνικά (grc)» από el.wiktionary.org.
  4. Σκαρλάτου Δ. του Βυζαντίου, 1895 «Λεξικόν της ελληνικής γλώσσης». Εν Αθήναις: Εκ του τυπογραφείου των καταστημάτων Ανέστη Κωνσταντινίδου. Σελ. 1569.

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]