Μετάβαση στο περιεχόμενο

Τζόυς ΝτιΝτονάτο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Τζόυς ΝτιΝτονάτο
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα		Joyce DiDonato (Αγγλικά)
Γέννηση13  Φεβρουαρίου 1969
Prairie Village
Χώρα πολιτογράφησηςΗνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΑγγλικά
ΣπουδέςΠολιτειακό Πανεπιστήμιο της Ουίτσιτα
Academy of Vocal Arts
Bishop Miege High School
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταλυρική τραγουδίστρια
μουσικός
Περίοδος ακμής1998
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΒραβεύσειςΒραβεία Grammy
βραβείο Χέντελ (2018)
Echo Klassik – Female Singer of the Year (2010)
Echo Klassik – Female Singer of the Year (2013)
Echo Klassik – Female Singer of the Year (2015)
Echo Klassik – Female Singer of the Year (2017)
Richard Tucker Award
επίτιμος διδάκτωρ (23  Μαΐου 2014)
Ιστότοπος
joycedidonato.com
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα

Η Τζόυς ΝτιΝτονάτο (αγγλ. Joyce DiDonato, γενν. 13 Φεβρουαρίου 1969), το γένος Φλάχερτυ (Flaherty) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια της όπερας. Ο τύπος της φωνής της είναι κολορατούρα μεσόφωνος (μέτζο-σοπράνο) και έχει ερμηνεύσει σε όπερες και συναυλίες ρόλους από έργα των Χαίντελ και Μότσαρτ έως έργα της ρομαντικής εποχής του 19ου αιώνα και σύγχρονα.

Η ΝτιΝτονάτο ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της στα μέσα της δεκαετίας του 1990, συμμετέχοντας σε προγράμματα νέων καλλιτεχνών αρκετών εταιρειών όπερας, με πιο αξιοσημείωτο εκείνο της Μεγάλης Όπερας του Χιούστον. Από τότε άρχισε να έχει προσκλήσεις από πολλές όπερες στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Τραγούδησε για πρώτη φορά στη Σκάλα του Μιλάνου ερμηνεύοντας τον ρόλο της Σταχτοπούτας στην ομώνυμη όπερα του Ροσσίνι το 2000-2001, και στη Μετροπόλιταν της Νέας Υόρκης ερμηνεύοντας τον Κερουμπίνο στους Γάμους του Φίγκαρο το 2005-2006. Από την άλλη, έχει ερμηνεύσει ρόλους στις παγκόσμιες πρεμιέρες νέων έργων όπερας, όπως των: Τζάκι Ο. του Μάικλ Ντόχερτυ (1997), Μικρές κυρίες του Μαρκ Αντάμο (1999/2000), Great Scott του Τζέικ Χέγκι (2015) και άλλων. Η τραγουδίστρια έχει κερδίσει πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων και τα Βραβεία Grammy των ετών 2012, 2016 και 2020 για το Καλύτερο Κλασικό φωνητικό σόλο.

Οικογένεια και σπουδές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ΝτιΝτονάτο γεννήθηκε στην πόλη Πραίρι Βίλατζ του Κάνσας ως το έκτο από τα επτά τέκνα ιρλανδικής καταγωγής Αμερικανών. Ο πατέρας της, Ντόναλντ Μάρτιν Φλάχερτυ, ήταν αυτοαπασχολούμενος αρχιτέκτονας που σχεδίαζε σπίτια στην περιοχή. Η μητέρα της, η Κάθλην Κλαιρ, το γένος Μακγκλίντσυ (McGlinchy), εργαζόταν για την Gas Service Co. γράφοντας συνταγές στη δοκιμαστική κουζίνα τους. Μία από τις αδελφές της, η Έιμυ, ήταν καθηγήτρια μουσικής στο καθολικό σχολείο Σαιν Ανν στο οποίο πήγαιναν η Τζόυς και τα αδέλφια της[1] Αργότερα πήγε στο Ρωμαιοκαθολικό γυμνάσιο Bishop Miege, όπου τραγούδησε σε σχολικές παραστάσεις μιούζικαλ και μετά σπούδασε στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Γουίτσιτο (WSU) διδακτική της φωνητικής μουσικής, επειδή αρχικώς ενδιαφερόταν περισσότερο να διδάξει τραγούδι και μουσικό θέατρο στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Ενδιαφέρθηκε για την όπερα μετά την παρακολούθηση στην τηλεόραση μιας παραστάσεως του Ντον Τζοβάννι και ως δευτεροετής, όταν πήρε ρόλο σε μια παραγωγή της οπερέτας Η Νυχτερίδα.

Μετά την αποφοίτησή της από το WSU την άνοιξη του 1992, η ΝτιΝτονάτο απεφάσισε να ακολουθήσει μεταπτυχιακές σπουδές στη φωνητική ερμηνεία στην Ακαδημία Φωνητικών Τεχνών, ιδιωτική σχολή όπερας στη Φιλαδέλφεια. Μετά τις σπουδές της στη Φιλαδέλφεια, έγινε δεκτή στο πρόγραμμα Apprentice Singer της Όπερας της Σάντα Φε για τη θερινή φεστιβαλική περίοδο του 1995, όπου εμφανίστηκε σε αρκετούς δευτερεύοντες ρόλους και εκπαιδεύθηκε για μεγαλύτερους ρόλους σε όπερες όπως Οι Γάμοι του Φίγκαρο του Μότσαρτ, η Σαλώμη του Ρίχαρντ Στράους, η Κόμησσα Μαρίζα του Ίμρε Κάλμαν και η παγκόσμια πρεμιέρα των Μοντέρνων Ζωγράφων του Ντέιβιντ Λανγκ το 1994. Τιμήθηκε ως μία από τις πολλές «Εξαιρετικές Μαθητευόμενες Καλλιτέχνιδες» από την Όπερα της Σάντα Φε εκείνη τη χρονιά.[2]

Το 1996 η ΝτιΝτονάτο έγινε μέρος του προγράμματος νέων καλλιτεχνών της Μεγάλης Όπερας του Χιούστον. Τραγούδησε εκεί από το φθινόπωρο του 1996 μέχρι την άνοιξη του 1998. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1997, η ΝτιΝτονάτο συμμετείχε στο Πρόγραμμα «Μερόλα» της Όπερα του Σαν Φρανσίσκο.[3]

Κατά τη διάρκεια των χρόνων της μαθητείας της, η ΝτιΝτονάτο συμμετέσχε σε αρκετούς διαγωνισμούς κλασικού τραγουδιού. Το 1996 κέρδισε το δεύτερο βραβείο στον διαγωνισμό Eleanor McCollum και ήταν περιφερειακή νικήτρια των ακροάσεων του Εθνικού Συμβουλίου της Μετροπόλιταν. Το 1997 κέρδισε ένα Βραβείο Σάλιβαν, ενώ το 1998 κέρδισε το δεύτερο βραβείο στον Διαγωνισμό Operalia, την πρώτη θέση στα Stewart Awards, κέρδισε τον Διαγωνισμό Τζωρτζ Λόντον και έλαβε μια υποτροφία από

Σε μια συνέντευξη του 2016 με την επίσης μεσόφωνο Αγγλίδα Τζάνετ Μπέικερ, η ΝτιΝτονάτο είπε ότι από την ηλικία των 26 έως 29 ετών (περίπου 1995-1998), άλλαξε ριζικά τη φωνητική της τεχνική. «Όταν πολλές φίλες μου έπαιρναν διασκευές στη Met και πρωταγωνιστικούς ρόλους στην Όπερα της Νέας Υόρκης,... αυτό δεν γινόταν για εμένα. Και σταμάτησα και είπα: «Εντάξει, ας ανανεωθούμε». Και ήμουν πολύ άσχημα για περίπου ενάμιση χρόνο, επειδή ο δάσκαλός μου αφαιρούσε όλο τον μηχανισμό που χρησιμοποιούσα για να τραγουδήσω. Και ήταν το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί».[4]

Σταδιοδρομία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1998-2008

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ΝτιΝτονάτο ξεκίνησε την επαγγελματική της σταδιοδρομία τη σεζόν 1998-1999 τραγουδώντας με διάφορους περιφερειακούς θιάσους όπερας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αξιόλογη ήταν η εμφάνισή της ως κύρια ηρωίδα (Μάσλοβα) στην παγκόσμια πρεμιέρα της όπερας Resurrection του Tod Machover με τη Μεγάλη Όπερα του Χιούστον.[5] Έδωσε ένα ρεσιτάλ στο Σαν Φρανσίσκο εκείνη τη χρονιά ως μέρος της σειράς ρεσιτάλ Schwabacher.

Επίσης στη Μεγάλη Όπερα του Χιούστον, ερμήνευσε τον ρόλο της Μεγκ στην παγκόσμια πρεμιέρα (σεζόν 1999/2000) της όπερας Μικρές κυρίες του Μαρκ Αντάμο, με την Τσαντ Σέλτον ως Λώρι. Εκείνη τη σεζόν τραγούδησε επίσης τον ρόλο του Κερουμπίνο στους Γάμους του Φίγκαρο με την Όπερα της Σάντα Φε και τον ρόλο της Ισαβέλλας στην Ιταλίδα στο Αλγέρι με τη Νέα Ισραηλινή Όπερα. Έδωσε ένα ρεσιτάλ στη Νέα Υόρκη (στη Βιβλιοθήκη Μόργκαν) υπό την αιγίδα του Ιδρύματος Τζωρτζ Λόντον και εμφανίστηκε ως σολίστ στην παραγωγή του Μεσσία του Χαίντελ από τη Συμφωνική Ορχήστρα του Σιάτλ.[6]

Η ΝτιΝτονάτο έκανε το ντεμπούτο της στη Σκάλα του Μιλάνου ως Αντζελίνα στη Σταχτοπούτα του Ροσσίνι τη σεζόν 2000-2001, επέστρεψε στη Μεγάλη Όπερα του Χιούστον ως Ντοραμπέλλα στο Έτσι κάνουν όλες και τραγούδησε τα σόλο μέτζο-σοπράνο στη Λειτουργία σε σι ελάσσονα του Μπαχ με το Ensemble Orchestral de Paris και μαέστρο τον Τζων Νέλσον.[6]

Η σεζόν 2001-2002 περιελάμβανε το «ντεμπούτο» της στην Εθνική Όπερα της Ουάσιγκτον ως Ντοραμπέλλα, στην Εθνική Όπερα της Ολλανδίας ως Σέστο στο έργο του Χαίντελ Ο Ιούλιος Καίσαρ στην Αίγυπτο, στην Όπερα του Παρισιού ως Ροζίνα του Κουρέα της Σεβίλλης, και στην Κρατική Όπερα της Βαυαρίας ως Κερουμπίνο υπό τη διεύθυνση του Ζούμπιν Μέτα. Επίσης, επέστρεψε στην Όπερα της Σάντα Φε για να ερμηνεύσει τον ρόλο του Annio στη Μεγαλοψυχία του Τίτου και έκανε αρκετές εμφανίσεις σε συναυλίες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων με τον Ρικάρντο Μούτι να διευθύνει την Ορχήστρα της Σκάλας του Μιλάνου στην Gloria του Βιβάλντι και την παρουσίαση από το Ensemble Orchestral de Paris του Ονείρου καλοκαιρινής νύχτας του Μέντελσον.

Τη σεζόν 2002-2003 ερμήνευσε για πρώτη φορά ρόλους στην Όπερα της Νέας Υόρκης (ως αδελφή Έλεν στην όπερα Dead Man Walking του Τζέικ Χέγκι), στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου (ως αλεπού Zlatohřbítek στο έργο όπερας του Λέος Γιάνατσεκ Η πονηρή αλεπουδίτσα υπό τον σερ Τζων Έλιοτ Γκάρντινερ) και στο Νέο Εθνικό Θέατρο του Τόκιο (ως Ροζίνα του Κουρέα της Σεβίλλης). Ερμήνευσε επίσης τον ομώνυμο ρόλο στο έργο του Ροσσίνι Αντίνα στο Φεστιβάλ όπερας Ροσσίνι και του Κερουμπίνο στην Όπερα της Βαστίλης.

Σε συναυλία ερμήνευσε το Ρέκβιεμ του Μότσαρτ με τη Συμφωνική του Σιάτλ, το «Les nuits d'été» του Μπερλιόζ με το Ensemble Orchestral de Paris, ενώ έκανε το ντεμπούτο της στο Κάρνεγκι Χολ με μια παραγωγή της Λειτουργίας σε σι ελάσσονα του Μπαχ με τη νεοϋορκέζικη Ορχήστρα του Αγίου Λουκά υπό τη διεύθυνση του Πέτερ Σράιερ. Περιόδευσε στην Ευρώπη με τον Μαρκ Μινκοβσκί και τους Musiciens du Louvre ερμηνεύοντας τα τραγούδια της σειράς Les nuits d'été.[7]

Τη σεζόν 2003-2004 η ΝτιΝτονάτο έκανε το ντεμπούτο της στην Όπερα του Σαν Φρανσίσκο ως Ροζίνα και στη συνέχεια επανέλαβε τον ρόλο στη Μεγάλη Όπερα του Χιούστον. Ερμήνευσε τον Ιδαμάντη στον Ιδομενέα του Μότσαρτ με την De Nederlandse Opera και στο Φεστιβάλ του Αιξ-αν-Προβάνς, και τραγούδησε επίσης τον ρόλο τον Ασκάνιο σε μια συναυλιακή παρουσίαση της όπερας του Μπερλιόζ Μπενβενούτο Τσελλίνι με την Εθνική Ορχήστρα της Γαλλίας. Τραγούδησε και στο Hollywood Bowl σε μια παραγωγή της 9ης Συμφωνίας του Μπετόβεν με τη Φιλαρμονική του Λος Άντζελες.[7]

Έδωσε τις πρώτες της παραστάσεις στο έργο του Ντονιτσέττι Μαρία Στουάρντα ως Ελιζαμπέττα στο Μέγα Θέατρο της Γενεύης κατά τη διάρκεια της σεζόν 2004-2005. Επίσης, επέστρεψε στη Σκάλα του Μιλάνου ως Αντζελίνα στη Σταχτοπούτα του Ροσσίνι και για άλλη μια φορά έπαιξε τη Ροζίνα σε μια νέα παραγωγή του Κουρέα της Σεβίλλης σε σκηνοθεσία του Λούκα Ρονκόνι στο Φεστιβάλ του Πέζαρο και στο Δημοτικό Θέατρο της Μπολόνια.[6]

Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2005-2006 η ΝτιΝτονάτο έκανε το ντεμπούτο της στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης ως Κερουμπίνο στους Γάμους του Φίγκαρο και έπαιξε επίσης τον Στέφανο στο Ρωμαίος και Ιουλιέτα του Γκουνό εκεί. Επέστρεψε στη Βασιλική Όπερα ως Ροζίνα στον «Κουρέα της Σεβίλλης» και κατόπιν τραγούδησε τον ρόλο της Δηιάνειρας στην όπερα του Χαίντελ Ηρακλής στην Ακαδημία Μουσικής του Μπρούκλιν (Νέα Υόρκη) και στο Μπάρμπικαν Σέντερ του Λονδίνου με μαέστρο τον Γουίλιαμ Κρίστι. Εμφανίστηκε σε αρκετές συναυλίες με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Νέας Υόρκης και έδωσε ρεσιτάλ στο Γουίγκμορ Χολ, ενώ έκλεισε την 50ή επετειακή σεζόν της Όπερας της Σάντα Φε με τον ομώνυμο ρόλο στην όπερα του Μασνέ Σαντριγιόν.[6]

Η ΝτιΝτονάτο πρωτοεμφανίσθηκε στο Τεάτρο Ρεάλ της Μαδρίτης στην Αριάδνη στη Νάξο τη σεζόν 2006-2007 και επέστρεψε στην Όπερα του Παρισιού ως Ιδαμάντης, και στη Μεγάλη Όπερα του Χιούστον ως Αντζελίνα στη Σταχτοπούτα του Ροσσίνι. Τραγούδησε τη Ροζίνα στον Κουρέα της Σεβίλλης στη Μετροπόλιταν Όπερα και τον πρώτο της Οκταβιανό στο «Ο Ιππότης με το Ρόδο με την Όπερα του Σαν Φρανσίσκο, πέρα από μια εκτεταμένη περιοδεία ρεσιτάλ στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη συνοδευόμενη από τον πιανίστα Γιούλιους Ντρέικ.[8]

Οι εμφανίσεις της τη σεζόν 2007-2008 περιελάμβαναν την πρώτη της εμφάνιση στο Λισέου (με τον γνωστό της ρόλο της Αντζελίνα) και στη Λυρική Όπερα του Σικάγου (ως Ροζίνα). Τραγούδησε τον ομώνυμο ρόλο στην Αλτσίνα και στον Αριοδάντη του Χαίντελ στο Μέγα Θέατρο της Γενεύης. Τραγούδησε και έναν ακόμα ανδρικό ρόλο, εκείνον του Ρωμαίου στο Οι Καπουλέτοι και οι Μοντέκκοι του Βιντσέντζο Μπελίνι, στην Όπερα της Βαστίλης. Έδωσε ρεσιτάλ στη Σκάλα του Μιλάνου, στο Λίνκολν Σέντερ του Μανχάταν και στην Ακαδημία Μουσικής του Μπρούκλιν, εν πραγματοποίησε μια ειδική συναυλία με άριες του Χαίντελ που ηχογραφήθηκε στις Βρυξέλλες.[9]

2009-σήμερα

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τη σεζόν 2008-2009 η ΝτιΝτονάτο επέστρεψε στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου ως Ντόννα Ελβίρα στον Ντον Τζοβάννι. Σε μια παράσταση ως Ροζίνα στο ίδιο θέατρο, στις 7 Ιουλίου 2009, γλίστρησε στη σκηνή και έσπασε τη δεξιά της περόνη, στην στην πρώτη ήδη πράξη του έργου. Στη συνέχεια πραγματοποίησε τις υπόλοιπες πέντε παραστάσεις σε αναπηρικό καροτσάκι.[10] Ερμήνευσε τους ρόλους της Βεατρίκης στο έργο του Μπερλιόζ Βεατρίκη και Βενέδικτος στη Μεγάλη Όπερα του Χιούστον, του Ιδαμάντη στην Εθνική Όπερα του Παρισιού και της Ροζίνα στο «ντεμπούτο» της στην Κρατική Όπερα της Βιέννης.

Εμφανίστηκε επίσης σε συναυλίες με τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης, τη Συμφωνική του Κάνσας Σίτι και τη Μητροπολιτική Ορχήστρα της Όπερας, η τελευταία εκ των οποίων υπό τη διεύθυνση του Τζέιμς Λεβίν. Περιόδευσε στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες με το Les Talens Lyriques, δίνοντας συναυλίες με άριες του Χαίντελ.[11]

Τραγούδησε το ρόλο της Ιζολιέ στο έργο του Ροσσίνι Ο Κόμης Ορύ στη Metropolitan Opera τον Απρίλιο του 2011. Τον Απρίλιο του 2012, τραγούδησε τον ομώνυμο ρόλο στο έργο του Ντονιτσέττι Μαρία Στουάρντα στη Μεγάλη Όπερα του Χιούστον, επαναλαμβάνοντας τον ρόλο στην πρεμιέρα του έργου στη Μετροπόλιταν Όπερα τον Ιανουάριο του 2013. Την άνοιξη του 2013 πρωταγωνίστησε σε μια νέα παραγωγή της Κυράς της λίμνης στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου.[12] Μια νέα παραγωγή του έργου ανέβηκε από την Όπερα της Σάντα Φε κατά τη διάρκεια της φεστιβαλικής σεζόν του 2013, με πρωταγωνιστές την ΝτιΝτονάτο και τον Αφροαμερικανό τενόρο Λώρενς Μπράουνλη στον ρόλο του Ουμπέρτο[13] Για πρώτη φορά στην 57χρονη ιστορία της, η Όπερα της Σάντα Φε πρόσθεσε μια επιπλέον παράσταση της Κυράς της λίμνης εξαιτίας της άνευ προηγουμένου ζητήσεως εισιτηρίων.[14]

Στις 7 Σεπτεμβρίου 2013 η ΝτιΝτονάτο εμφανίστηκε στην τελευταία βραδιά των BBC Proms, τραγουδώντας άριες των Μασνέ, Χαίντελ («Ombra mai fu») και Ροσσίνι («Tanti affetti in tal momento!» από την Κυρά της λίμνης), καθώς και το «You'll Never Walk Alone» από το μιούζικαλ Καρουζέλ και το «Over the Rainbow» από τον Μάγο του Οζ ως φόρο τιμής στην ιδιαίτερη πατρίδα της, το Κάνσας.[15] Στις 21 Σεπτεμβρίου 2013 τραγούδησε τον ρόλο του Ρωμαίου, καθώς η Λυρική Όπερα του Κάνσας Σίτι άνοιξε τη σεζόν της με το έργο του Μπελίνι Οι Καπουλέτοι και οι Μοντέκκοι.[16]

Τον Ιανουάριο του 2014 η ΝτιΝτονάτο ονομάστηκε καλλιτέχνης των «Perspectives» για τη διάρκεια της σεζόν 2014-2015 του Κάρνεγκι Χολ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου συνεργάσθηκε μεταξύ άλλων με το The English Concert, με το Κουαρτέτο Εγχόρδων Μπρεντάνο και με την Ορχήστρα της Φιλαδέλφειας υπό τη διεύθυνση του Μαουρίτσιο Μπενίνι.[17] Εμφανίστηκε στο έργο του Ροσσίνι Η Σταχτοπούτα, στον ομώνυμο ρόλο, στη Μετροπόλιταν Όπερα τον Απρίλιο και τον Μάιο.[18][19]

Στις αρχές Σεπτεμβρίου του 2014, άνοιξε τη σεζόν 2014-2015 του Γουίγκμορ Χολ του Λονδίνου με δύο συναυλίες και με τον Αντόνιο Παππάνο στο πιάνο. Το πρόγραμμα περιελάμβανε έργα των Χάυντν, Ροσσίνι, Σαντολικουίντο και τραγούδια από το Great American Songbook. Μια ζωντανή ηχογράφηση κυκλοφόρησε το 2015 ως Joyce and Tony: Live at Wigmore Hall, η οποία κέρδισε το βραβείο του Καλύτερου άλμπουμ κλασικού φωνητικού σόλο» στα Βραβεία Grammy[20] του 2016.

Στα τέλη Σεπτεμβρίου 2014 η ΝτιΝτονάτο άνοιξε την κλασική σεζόν 2014/2015 του Μπάρμπικαν Σέντερ με μια συναυλία με τίτλο «Stella di Napoli»[21] με την Ορχήστρα και χορωδία της Όπερας της Λυών υπό τη διεύθυνση του Ρικκάρντο Μινάζι. Αυτή ήταν η πρώτη συναυλία πέντε εκδηλώσεων για την ΝτιΝτονάτο στη σειρά Artist Spotlight του Μπάρμπικαν. Οι υπόλοιπες 4 εκδηλώσεις ήταν οι εξής τρεις συναυλίες:

Το 2015 η ΝτιΝτονάτο άρχισε να δίνει masterclasses ετησίως στο Κάρνεγκι Χολ, πιο συγκεκριμένα στο Weill Music Institute.[26] Πρόκειται για ένα τριήμερο πρόγραμμα όπου αρκετοί επίδοξοι τραγουδιστές (συνήθως σπουδαστές) μελετούν μαζί της προσωπικά για τρεις ημέρες και λαμβάνουν σημαντικά σχόλια σχετικά με την απόδοση και τις φωνητικές τους ικανότητες.

Τον Νοέμβριο του 2016 η τραγουδίστρια κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ με τίτλο In War &; Peace: Harmony through Music (= «Στον πόλεμο και στην ειρήνη: Αρμονία μέσα από τη μουσική»), ένα πρότζεκτ που σχεδιάσθηκε ως απάντηση στις τρομοκρατικές επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου 2015 στο Παρίσι.[27] Συνεργάστηκε με τους Μαξίμ Εμελιάνιτσεφ και Il Pomo d'Oro σε μια σειρά από ρεσιτάλ συναυλιών εμπλουτισμένων με χορογραφία και θεατρικά εφέ. Στη συνέχεια περιόδευσαν αυτό το πρόγραμμα στη Δυτική Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μετά την επιτυχία του περιόδευσε επίσης στη Ρωσία, την Ασία και τη Νότια Αμερική, συνολικά επί τριετία. Η παράσταση της 4ης Ιουνίου 2017 στο Λισέου γυρίστηκε σε ταινία και αργότερα κυκλοφόρησε σε DVD. Τις τελευταίες παραστάσεις τον Νοέμβριο του 2019 που ανέβηκαν στο Κέντρο Τζων Φ. Κένεντυ για τις ερμηνευτικές τέχνες, στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ Ουάσινγκτον, ακολούθησε μια συζήτηση με τη συγγραφέα Ντόνα Λεόν και την ανώτατη δικαστικό Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπεργκ.[28]

Στις 31 Δεκεμβρίου 2017 η ΝτιΝτονάτο η τραγούδησε σε μια «Συναυλία την παραμονή της Πρωτοχρονιάς» με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βερολίνου. Το 2019 κυκλοφόρησε το άλμπουμ της Songplay, το οποίο αναμιγνύει ρυθμούς τζαζ, λάτιν και τάνγκο μέσα σε διασκευές ιταλικών αριών μπαρόκ, τζαζ προτύπων και επιλογών από το Great American Songbook. Μετά από μια κυκλοφορία άλμπουμ, συνέχισε να κάνει μια εθνική περιοδεία, αφού το άλμπουμ κυκλοφόρησε μεταξύ 18 Φεβρουαρίου και 10 Μαρτίου 2019.[29] Αυτό το άλμπουμ έλαβε βραβείο Grammy 2020 - το τρίτο του ΝτιΝτονάτο.[30]

Η ΝτιΝτονάτο έπαιξε και τραγούδησε στην παραγωγή της Μετροπόλιταν Όπερας Αγριππίνα του Χαίντελ το 2020, στον ομώνυμο ρόλο.[31] Ερμήνευσε τον ρόλο της Βιρτζίνια Γουλφ στην παγκόσμια πρεμιέρα της όπερας του Κέβιν Πουτς Οι ώρες[32] τον Νοέμβριο του 2022. Στις 8 Απριλίου 2025 τραγούδησε σε ρεσιτάλ στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών έργα των Ντεμπυσύ, Άλμα Μάλερ, Χάυντν και Τζέικ Χέγκι με συνοδεία πιάνου από τον Κραιγκ Τέρυ.

  • Το 2017 η ΝτιΝτονάτο ήταν η αφηγήτρια στο ντοκιμαντέρ Maria by Callas: Η Μαρία Κάλλας εξομολογείται.

Προσωπική ζωή

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σε ηλικία 21 ετών η Τζόυς παντρεύτηκε τον Άλεξ ΝτιΝτονάτο, του οποίου διετήρησε το επώνυμο μετά το διαζύγιό τους 14 χρόνια αργότερα.[33] Στο Φεστιβάλ όπερας Ροσσίνι το 2003 η τραγουδίστρια γνώρισε τον Ιταλό διευθυντή ορχήστρας Λεονάρντο Βορντόνι και τον «ερωτεύτηκε με την πρώτη ματιά». Παντρεύτηκαν τον Αύγουστο του 2006 στο ξενοδοχείο «The Venetian» έξω από το Λας Βέγκας μέσα σε μία γόνδολα, τις ημέρες που η τραγουδίστρια ερμήνευε τη Σαντριγιόν στην όπερα της Σάντα Φε. Ο τόπος μόνιμης διαμονής τους κατά τον κοινό βίο τους ήταν στο Κάνσας Σίτυ (Κάνσας).[34] Και ο γάμος αυτός κατέληξε σε διαζύγιο[1], το 2013. Σήμερα η ΝτιΝτονάτο ζει κοντά στη Βαρκελώνη.[35]


Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. 1 2 Ross, Alex (7 Οκτωβρίου 2013). «Mastersinger: How Joyce DiDonato, of Prairie Village, Kansas, conquered opera». The New Yorker. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2016.
  2. ↑ «Joyce DiDonato». Opera-Arias.com. Ανακτήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2023.
  3. ↑ Carie J. Delmar: «A conversation with mezzo-soprano Joyce DiDonato about her roller coaster ride to success amidst doubt and faith» Αρχειοθετήθηκε July 19, 2011, στο Wayback Machine. στο operaonline.us, ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2013
  4. ↑ «Janet Baker and Joyce DiDonato In Conversation». Το «κανάλι» της Βασιλικής Όπερας του Λονδίνου στο YouTube. 22 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2018.
  5. ↑ «Houston Grand Opera presents RESURRECTION: An Opera in Two Acts», Απρίλιος 1999. Λεπτομέρειες της όπερας στο houstontheatre.com. Ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2013
  6. 1 2 3 4 «Joyce DiDonato (μέτζο-σοπράνο)», στο bach-cantatas.com, ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2013.
  7. 1 2 "About the Performer – Joyce DiDonato" στην ιστοσελίδα της Φιλαρμονικής του Λος Άντζελες. ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2013
  8. ↑ αρχεία της Όπερας του Σαν Φρανσίσκο Αρχειοθετήθηκε 2012-03-05 στο Wayback Machine., sfopera.com, ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2018.
  9. ↑ Βιογραφία Αρχειοθετήθηκε 18 September 2008[Date mismatch] στο Wayback Machine., joycedidonato.com; ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2013.
  10. ↑ Tommasini, Anthony (7 Ιουλίου 2009). «Opera Singer Soldiers on After Onstage Accident». The New York Times. Ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2013.
  11. ↑ Schedule Αρχειοθετήθηκε 21 August 2008[Date mismatch] στο Wayback Machine., joycedidonato.com, ανακτ. στις 16 Φεβρουαρίου 2018.
  12. ↑ Ashley, Tim (20 Μαΐου 2013). «La Donna del Lago – review». The Guardian. Λονδίνο. Ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2013.
  13. ↑ «Η Όπερα της Σάντα Φε ανακοινώνει νέα έργα για τις επόμενες σεζόν». www.santafeopera.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2022.
  14. ↑ «La donna del lago Performance Added», Santafeopera.org, 17 Ιουλίου 2013
  15. ↑ «Prom 75: Last Night of the Proms». Bbc.co.uk. Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2018.
  16. ↑ Libby Hanssen, «Passionate, psychological Capulets and Montagues features hometown diva Joyce DiDonato», The Kansas City Star, 22 Σεπτεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2013
  17. ↑ Joyce DiDonato's Perspectives Carnegie Hall, Carnegiehall.org, ανακτ. 16 Φεβρουαρίου 2018.
  18. ↑ «La Cenerentola». Metopera.org. Ανακτήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2019.
  19. ↑ Tommasini, Anthony (22 Απριλίου 2014). «Η Σταχτοπούτα και ο πρίγκιπάς της, With Palpable Longing». The New York Times.
  20. ↑ «Grammy Awards website». Grammy.com. Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2017.
  21. ↑ «Stella di Napoli, Artist Spotlight, Barbican, London». Barbican.org.uk. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2017.
  22. ↑ «Handel's Alcina, Artist Spotlight, Barbican, London». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2017.
  23. ↑ «Camille Claudel – Into the Fire, Artist Spotlight, Barbican, London». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2017.
  24. ↑ «Masterclass με την Joyce DiDonato, Artist Spotlight, Milton Court Concert Hall». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2017.
  25. ↑ «Guildhall Masterclass: Joyce DiDonato Vocal Masterclass – Francesca Chiejina». YouTube. 17 Νοεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2017.
  26. ↑ «Joyce DiDonato Master Classes». Carnegiehall.org. Ανακτήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2019.
  27. ↑ «Joyce DiDonato: how I found harmony in music of war and peace». The Guardian. 18 Οκτωβρίου 2016.
  28. ↑ Salazar, Francisco (1 Νοεμβρίου 2019). «Joyce DiDonato's In War &; Peace Tour Comes To An End». OperaWire.
  29. ↑ «Joyce DiDonato - Η επίσημη ιστοσελίδα της JOYCE DiDONATO». Ανακτήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2019.
  30. ↑ «Joyce DiDonato Wins The Grammy Award». Operawire.com. 26 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2020.
  31. ↑ «Metropolitan Opera Association». Archives.metoperafamily.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Αυγούστου 2023. Ανακτήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2020.
  32. ↑ Met Opera performance of The Hours, 22 Νοεμβρίου 2022, CID:357754 Αρχειοθετήθηκε 2022-12-13 στο Wayback Machine.
  33. ↑ Wroe, Nicholas (19 Σεπτεμβρίου 2014). «Joyce DiDonato: Not just Joyce from Kansas». The Guardian. Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2018.
  34. ↑ von Rhein, John (10 Φεβρουαρίου 2008). «'Seville' star is Midwestern opera diva with much to offer». Chicago Tribune. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2019.
  35. ↑ Life, Country (22 Φεβρουαρίου 2022). «Joyce DiDonato: 'Lockdown was the sabbatical I really needed, but would never have given myself'». Country Life. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2024.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Τζόυς_ΝτιΝτονάτο&oldid=11778032"