Τζοβάνι Πάσκολι

Τζοβάνι Πάσκολι
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση	31  Δεκεμβρίου 1855 Σαν Μάουρο Πάσκολι
Θάνατος	6  Απριλίου 1912 Μπολόνια
Αιτία θανάτου	καρκίνος του ήπατος
Συνθήκες θανάτου	φυσικά αίτια
Τόπος ταφής	Μπάργκα
Χώρα πολιτογράφησης	Βασίλειο της Ιταλίας (από 1861)
Θρησκεία	αθεϊσμός
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσα	Ιταλικά
Ομιλούμενες γλώσσες	Λατινικά Ιταλικά
Σπουδές	Πανεπιστήμιο της Μπολόνια
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα	ποιητής μεταφραστής συγγραφέας κριτικός λογοτεχνίας
Εργοδότης	Πανεπιστήμιο της Μεσσήνης Πανεπιστήμιο της Πίζας Πανεπιστήμιο της Μπολόνια
Οικογένεια
Γονείς	Ruggero Pascoli
Αδέλφια	Maria Pascoli
Υπογραφή
Σχετικά πολυμέσα

Ο Τζοβάνι Πάσκολι (ιταλικά: Giovanni Pascoli‎‎) (31 Δεκεμβρίου 1855 - 6 Απριλίου 1912) ήταν Ιταλός ποιητής, μελετητής κλασικής λογοτεχνίας, ακαδημαϊκός και εμβληματική μορφή της ιταλικής λογοτεχνίας στα τέλη του 19ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Τζοβάνι Πάσκολι γεννήθηκε στο Σαν Μάουρο στην ιταλική περιφέρεια Εμίλια-Ρομάνια το 1855. Το 1867, όταν ήταν 12 ετών, ο πατέρας του, Ρουτζέρο Πάσκολι, διαχειριστής της περιουσίας του πρίγκιπα Αλεσάντρο Ραφαέλε Τορλόνια, σκοτώθηκε σε ενέδρα από έναν δολοφόνο που δεν συνελήφθη ποτέ. Την επακόλουθη οικονομική κατάρρευση της πολυμελούς οικογένειας, ακολούθησε ο θάνατος της μητέρας του τον επόμενο χρόνο και μιας αδελφής και δύο αδελφών του. Αυτά τα γεγονότα άφησαν βαθύ σημάδι στη ζωή και το έργο του ποιητή.

Το 1871, εγκαταστάθηκε στο Ρίμινι, όπου συνέχισε τις γυμνασιακές του σπουδές και έγινε φίλος με τον Αντρέα Κόστα. Άρχισε να συμμετέχει σε κύκλους σοσιαλιστών και αναρχικών, γεγονός που οδήγησε στη σύντομη φυλάκισή του στη Μπολόνια μετά από μια διαμαρτυρία κατά της σύλληψης του αναρχικού Τζοβάνι Πασσανάντε, ο οποίος το 1878 επιχείρησε να δολοφονήσει τον βασιλιά Ουμβέρτο Α΄. Ο Πάσκολι συνέθεσε μια Ωδή στον Πασσανάντε, την οποία έσκισε αφού τη διάβασε σε συγκέντρωση στη Μπολόνια.

Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, όπου καθηγητής και μέντοράς του ήταν ο ποιητής Τζοζουέ Καρντούτσι. Το 1882 μυήθηκε στην τεκτονική στοά της Μπολόνια. Μετά την αποφοίτησή του, πήρε τις δύο αδελφές του να ζήσουν μαζί και από το 1882 ξεκίνησε να εργάζεται ως καθηγητής, πρώτα σε γυμνάσια και στη συνέχεια σε διάφορα ιταλικά πανεπιστήμια, ως καθηγητής ελληνικής, λατινικής και ιταλικής λογοτεχνίας.

Η αδελφή του Ίντα παντρεύτηκε και το 1895, αυτός και η αδερφή του Μαρία, επίσης ποιήτρια, εγκαταστάθηκαν σε ένα σπίτι στο Καστελβέκιο, κοντά στη Μπάργκα, στην Τοσκάνη, το οποίο αγόρασαν με χρήματα που είχαν κερδίσει από λογοτεχνικά βραβεία. Η πολιτική και κοινωνική αναταραχή των αρχών του 20ού αιώνα, η οποία επρόκειτο να οδηγήσει στη συμμετοχή της Ιταλίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και στην άνοδο του φασισμού, ενίσχυσε περαιτέρω την ανασφάλεια, τη μελαγχολία και την απαισιοδοξία του Πάσκολι.

Από το 1897 έως το 1903, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Μεσσήνης και στη συνέχεια στην Πίζα. Το 1905, όταν ο Καρντούτσι συνταξιοδοτήθηκε, ο Πάσκολι τον διαδέχθηκε στην έδρα ιταλικής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Το 1912, ήδη άρρωστος από κίρρωση (από κατάχρηση αλκοόλ), ο Τζοβάνι Πάσκολι πέθανε από καρκίνο του ήπατος σε ηλικία 56 ετών στη Μπολόνια. Ως άθεος, ενταφιάστηκε στο παρεκκλήσι του σπιτιού του στο Καστελβέκιο. Κληρονόμος στη διαθήκη του ήταν η Μαρία Πάσκολι, η οποία έζησε έως το 1953 φροντίζοντας το αρχείο εγγράφων και επιστολών του αδελφού της.

Λογοτεχνικό έργο

Αν και δεν συμμετείχε ενεργά σε κανένα λογοτεχνικό κίνημα της εποχής, ούτε έδειξε κάποια ιδιαίτερη κλίση προς τη σύγχρονη ευρωπαϊκή ποίηση, στα έργα του εμφανίζεται μια συνεχής ένταση μεταξύ της παλιάς κλασικιστικής παράδοσης που κληρονόμησε από τον δάσκαλό του Τζοζουέ Καρντούτσι και των νέων θεμάτων του Συμβολισμού και του Παρακμιακού κινήματος.

Η πρώτη του ποιητική συλλογή, Μυρτιές (Myricae,1891), αντικατοπτρίζει τα δυστυχισμένα παιδικά του χρόνια και την ψυχολογική αναταραχή των φοιτητικών του χρόνων. Κάποια χαλάρωση της διάθεσής του είναι εμφανής στον επόμενο τόμο του, που συνήθως θεωρείται ο καλύτερός του, Τραγούδια του Καστελβέκιο (Canti di Castelvecchio, 1903), μια συλλογή συγκινητικών αναμνήσεων της θλιβερής παιδικής του ηλικίας και εξύμνηση της φύσης και της οικογενειακής ζωής.

Οι μεταγενέστερες ποιητικές συλλογές του Πάσκολι - Poemi conviviali (1904), Primi poemetti (1904) και Nuovi poemetti (1909) - μοιράζονται παρόμοια θέματα, αλλά είναι πιο πειραματικές και αντανακλούν τις γνώσεις του για την κλασική αρχαιότητα. Η ποίησή του άσκησε μεγάλη επιρροή σε μεταγενέστερους Ιταλούς ποιητές, οι οποίοι ενσωμάτωσαν τα μελαγχολικά του θέματα στα δικά τους έργα. Έγραφε τόσο στα ιταλικά όσο και στα λατινικά, τα πολυάριθμα ποιήματά του στα λατινικά κέρδισαν πολλά διεθνή βραβεία. Ο Γκαμπριέλε Ντ' Ανούντσιο τον θεωρούσε τον καλύτερο Λατίνο ποιητή από την αρχαιότητα.

Κατά τα τελευταία του χρόνια, ο Πάσκολι έγραψε αρκετά πατριωτικά και ιστορικά ποιητικά έργα, όπως Ποιήματα του Αναστάσεως (1913). Μετέφρασε επίσης αγγλική ποίηση του ρομαντισμού: ποιήματα των Ουίλιαμ Γουόρντσγουορθ, Πέρσι Σέλλεϋ, Άλφρεντ Τέννυσον και άλλων. Ήταν επίσης γνωστός ως δοκιμιογράφος ιδιαίτερα για τις μελέτες του για τον Δάντη.

Ο Πάσκολι αφιέρωσε έργα του στη μνήμη του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι, ηγετική φυσιογνωμία της Ιταλικής ενοποίησης, καθώς και στον Τζοζουέ Καρντούτσι, τον αγαπημένο του δάσκαλο και στενό φίλο.

Το ιταλικό λογοτεχνικό Βραβείο Πάσκολι καθιερώθηκε το 1962 για να τιμήσει την 50ή επέτειο από τον θάνατό του και ο τόπος γέννησής του μετονομάστηκε σε Σαν Μάουρο Πάσκολι.