Μετάβαση στο περιεχόμενο

Τερέζ ντε Λισιέ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Θηρεσία του Λισιέ
Η Αγία Θηρεσία του Λισιέ, 15 Απριλίου 1895
Παρθένα και Διδάσκαλος της Εκκλησίας
Γέννηση2 Ιανουαρίου 1873 (1873-01-02)
Αλανσόν,[1] Ορν, Τρίτη Γαλλική Δημοκρατία
Γενέτειρα πόληΑλανσόν,[2] Ορν, Τρίτη Γαλλική Δημοκρατία
Κοίμηση30 Σεπτεμβρίου 1897 (24 ετών)
Λιζιέ, Καλβαντός, Γαλλία
Τιμάται απόΚαθολική Εκκλησία
Μακαριοποίηση29 Απριλίου 1923 από τον Πάπα Πίο ΙΑ΄, Πλατεία του Αγίου Πέτρου, Πόλη του Βατικανού από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄
Αγιοκατάταξη17 Μαΐου 1925 από τον Πάπα Πίο ΙΑ΄
Μείζον ιερόΒασιλική της Αγίας Θηρεσίας, Λιζιέ, Γαλλία
Εθνικός Ναός της Αγίας Θηρεσίας, Ντάριεν, Ιλινόι, ΗΠΑ
Εκκλησία της Αγίας Θηρεσίας του Βρέφους Ιησού, Καντανβιλάι, Ταμίλ Ναντού, Ινδία
Σχολείο της Αγίας Θηρεσίας, Μοριγκάον, Ασάμ, Ινδία
Βασιλική του Εθνικού Ναού του Μικρού Λουλουδιού, Σαν Αντόνιο, Τέξας, ΗΠΑ
Εθνικός Ναός της Βασιλικής της Αγίας Θηρεσίας, Ρόγιαλ Ωκ, Μίσιγκαν, ΗΠΑ
Ναός της Αγίας Θηρεσίας, Διδάσκαλου της Εκκλησίας, Πασάι, Μανίλα, Φιλιππίνες
Εορτασμός
ΣύμβολαΡάσο Καρμηλίτισσων μοναχών, κρατώντας έναν εσταυρωμένο καλυμμένο με λουλούδια
ΠροστάτηςΙεραποστολές και ιεραπόστολοι, Γαλλία, Ρωσικοί Καθολικοί, αυτών που υποφέρουν από ανίατες ασθένειες ή φυματίωση, ανθοπώληδων και κηπουρών, ορφανών, αυτών που δεν έχουν στέγη, αεροπόρων και του δήμου Κερκέρα Κέσαρ στη Βραζιλία
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π • σ • ε )

Η Μαρί-Φρανσουάζ Τερέζ Μαρτέν (γαλλικά: Marie-Françoise Thérèse Martin, 2 Ιανουαρίου 1873 - 30 Σεπτεμβρίου 1897), με θρησκευτικό όνομα Αδελφή Τερέζα του Βρέφους Ιησού και του Αγίου Προσώπου, επίσης γνωστή με τα ονόματα Αγία Θηρεσία του Λιζιέ ή στα γαλλικά Μικρή Τερέζα (la petite Thérèse)[3][4], ήταν Γαλλίδα Καρμελίτισσα μοναχή και συγγραφέας που γεννήθηκε στην Αλανσόν του νομού Ορν της Γαλλίας στις 2 Ιανουαρίου 1873 και πέθανε στο Λιζιέ στον νομό Καλβαντός στην περιοχή της Νορμανδίας στη βορειοδυτική Γαλλία στις 30 Σεπτεμβρίου 1897. Το 1997 ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ την έχρισε «Διδάσκαλο της Εκκλησίας».[5]

Η Τερέζα υπήρξε ένα εξαιρετικά επιδραστικό πρότυπο αγιότητας για τους Καθολικούς και για άλλους, λόγω της απλότητας και της πρακτικότητας της προσέγγισής της στην πνευματική ζωή. Είναι μία από τις πιο δημοφιλείς αγίες στην ιστορία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας,[6][7] αν και κατά τη διάρκεια της ζωής της δεν ήταν τόσο γνωστή.[8] Ο Πάπας Πίος Ι΄ την αποκάλεσε «τη μεγαλύτερη αγία των σύγχρονων καιρών».[9][10]

Η Τερέζα ένιωσε από νωρίς κλήση προς τον μοναστικό βίο και, αφού ξεπέρασε διάφορα εμπόδια, το 1888, σε ηλικία 15 ετών,[11] έγινε μοναχή και εντάχθηκε μαζί με δύο από τις μεγαλύτερες αδελφές της στην κλειστή κοινότητα των Καρμελήτισσων του Λιζιέ στη Νορμανδία (μια ακόμη αδελφή, η Σελίν, προσχώρησε αργότερα στο τάγμα). Μετά από εννέα χρόνια ως μοναχή Καρμελίτισσα, έχοντας εκπληρώσει διάφορα καθήκοντα όπως της νεωκόρου και της βοηθού της υπεύθυνης των δοκίμων, τους τελευταίους δεκαοκτώ μήνες της στη μονή βίωσε μια «νύχτα πίστης», κατά την οποία λέγεται ότι ένιωθε την απουσία του Ιησού και βασανιζόταν από αμφιβολίες για την ύπαρξη του Θεού.[8] Η Τερέζα πέθανε σε ηλικία 24 ετών από φυματίωση.

Μετά τον θάνατό της, η Τερέζα έγινε παγκοσμίως γνωστή μέσω του πνευματικού της απομνημονεύματος, Η Ιστορία μιας Ψυχής, το οποίο εξηγεί τη θεολογία της «Μικρής Οδού». Ως αποτέλεσμα της τεράστιας δημοτικότητάς της και της φήμης της αγιότητάς της, ανακηρύχθηκε γρήγορα οσία και άγια από τον Πάπα Πίο ΙΑ΄, ο οποίος ολοκλήρωσε τη διαδικασία μόλις 28 χρόνια μετά τον θάνατό της, σχετικά μικρός χρόνος για την διαδικασία της αγιοκατάταξης. Το 1997, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ την ανακήρυξε Διδάσκαλο της Εκκλησίας. Η εορτή της στο Γενικό Ρωμαϊκό Ημερολόγιο ήταν στις 3 Οκτωβρίου από το 1927 έως ότου μεταφέρθηκε το 1969 στην 1η Οκτωβρίου.[12]

Η μνήμη της τιμάται την 1η Οκτωβρίου.[13] Η Τερέζα του Λιζιέ είναι γνωστή σε όλο τον κόσμο, καθώς η βασιλική του Λιζιέ είναι ο δεύτερος πιο δημοφιλής τόπος προσκυνήματος στη Γαλλία μετά τη Λούρδη, με σχεδόν ενάμισι εκατομμύριο προσκυνητές και επισκέπτες κάθε χρόνο.

Βιογραφία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Η Αγία Τερέζα του Λιζιέ σε ηλικία 15 ετών
Ιερή εικόνα που αναπαριστά τη θεραπεία της μικρής Τερέζας από τη Θεοτόκο.
Η βασιλική της Αγίας Τερέζας στο Λιζιέ

Η Αγία Τερέζα γεννήθηκε το 1873 στην Αλανσόν του νομού Ορν της Γαλλίας. Ο πατέρας της Λουί είχε ένα κατάστημα και εργαστήριο ωρολογοποιίας και η μητέρα της Ζέλια, ήταν πλέκτρια δαντέλας που κατασκεύαζε τη δαντέλα της Αλανσόν.[14] Η μικρή Τερέζα είχε τέσσερις ακόμη αδελφές, οι οποίες αργότερα στράφηκαν προς τον μοναχισμό και επιπλέον τέσσερα αδέλφια που πέθαναν σε βρεφική ηλικία. Η οικογένειά της αποτελούσε παράδειγμα χριστιανικής αγάπης προς τον πλησίον. Αρχικά, η Τερέζα και η οικογένειά της ζούσαν στην Αλανσόν αλλά όταν ήταν τεσσάρων ετών, η μητέρα της πέθανε και η οικογένεια μετακόμισε στο Λιζιέ.[15]

Η αδελφή της Πωλίν που φρόντιζε για την εκπαίδευση του κοριτσιού, που ήταν όλο και λιγότερο σε επαφή με τον έξω κόσμο, αποφάσισε να πάει στο μοναστήρι κι αυτό ήταν ένα νέο χτύπημα μετά την απώλεια της μητέρας της. Ταυτόχρονα, μια ατέλειωτη θλίψη, η οποία δεν μπορούσε να χαρακτηριστεί από γιατρούς, την κατέλαβε: παράξενες ψευδαισθήσεις, επιθέσεις πανικού και ανεξήγητες οδυνηρές αντιδράσεις. Η οικογένεια προσπάθησε να τη βοηθήσει, αλλά όλα ήταν μάταια: το παιδί βρίσκονταν στα πρόθυρα του θανάτου. Μετά από αίτημά της, το άγαλμα της Παναγίας μεταφέρθηκε στο δωμάτιό της για να μπορεί να προσεύχεται, επειδή η Τερέζα δεν είχε πλέον τη δύναμη να σηκωθεί. Το κορίτσι άρχισε να προσεύχεται θερμά ζητώντας βοήθεια και προστασία. Και σύμφωνα με την ίδια την Τερέζα είδε το Άγιο Πρόσωπο της Θεοτόκου να της χαμογελά. Από εκείνη τη στιγμή ανάρρωσε με θαυματουργό τρόπο.

Μετά από αυτό το περιστατικό η πίστη της κοπέλας ενισχύθηκε και αποφάσισε σταθερά να γίνει μοναχή. Η επιθυμία της ήταν τόσο δυνατή που αποφάσισε να πάει στη Ρώμη, στον ίδιο τον Πάπα Λέοντα ΙΓ', για να ζητήσει άδεια γιατί ήταν ανήλικη και δεν τη δέχονταν στο μοναστήρι. Το επόμενο έτος, 1888, όταν ήταν 15 χρονών, ο κλήρος, βλέποντας την αβίαστη δίψα της για τον μοναχισμό, συμφώνησε: η Τερέζα έγινε δόκιμη μοναχή. [16]Την ίδια εποχή, ο πατέρας της υπέφερε από κρίσεις, λόγω των οποίων έχασε εν μέρει τα λογικά του, γι' αυτό η Τερέζα και οι αδελφές της ονομάζονται «κόρες τρελού». Ένα χρόνο αργότερα, εκάρη καλόγρια, επιλέγοντας για τον εαυτό της το όνομα Αδελφή Τερέζα του Βρέφους Ιησού και του Αγίου Προσώπου.

Άρχισε να γράφει ποιήματα, έργα στα οποία εξέφραζε τη βαθιά αγάπη της για τον Θεό. Τα λόγια της: «Έχω καταλάβει ότι η αγάπη περιλαμβάνει όλους τους χρόνους και τους χώρους και ότι είναι αιώνιος» γίνεται το σύνθημά της στη ζωή.

Η Αγία Τερέζα έπασχε από πόνους στο στήθος και βήχα για αρκετά χρόνια και οι γιατροί διέγνωσαν πνευμονική φυματίωση. Μετά από 7 χρόνια παραμονής στο μοναστήρι, πέθανε στις 30 Σεπτεμβρίου 1897 σε ηλικία μόλις 24 ετών.[17]

Η ιστορία μιας ψυχής

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, με την έντονη παρότρυνση της ηγουμένης της μονής, έγραψε μια αυτοβιογραφική αφήγηση στην οποία αναφερόταν στις σκέψεις της για τον Θεό, την πίστη και τις αναμνήσεις της από την παιδική ηλικία. Σε γενικές γραμμές, ήταν το ημερολόγιο ενός νεαρού κοριτσιού. Το έργο αυτό ονομάστηκε «Η ιστορία μιας ψυχής» και δημοσιεύτηκε ένα χρόνο μετά τον θάνατό της σε μια έκδοση μόνο δύο χιλιάδων αντιγράφων. Ήταν ένα είδος μεταθανάτιου δώρου, το οποίο απροσδόκητα κέρδισε εκπληκτική επιτυχία αμέσως ανάμεσα στους κληρικούς, αλλά σύντομα και ανάμεσα στους απλούς ανθρώπους. Οι κυκλοφορίες πολλαπλασιάστηκαν, εξαπλώθηκαν και στις αρχές του 20ού αιώνα το βιβλίο μεταφράστηκε σε όλες τις κορυφαίες γλώσσες του κόσμου. Μερικά χρόνια αργότερα αποκαλύφθηκε ότι συγγραφέας ήταν η Αγία Τερέζα.

Αγιοποίηση

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η αδελφή Τερέζα αγιοποιήθηκε στις 17 Μαΐου 1925 από τον Πάπα Πίο ΙΑ', μόλις 28 χρόνια μετά τον θάνατό της.

Ο Πάπας Πίος Ι' τη χαρακτήρισε «Η μεγαλύτερη αγία της σύγχρονης εποχής».[18] Το 1997 ονομάστηκε «Διδάκτωρ της Εκκλησίας» από τον πάπα Ιωάννη Παύλο Β'[5] και έτσι έγινε μία από τις τέσσερις μόνο γυναίκες που απέκτησαν ποτέ αυτόν τον τίτλο. Οι άλλες τρεις ήταν η Αικατερίνη της Σιένα, η Χίλντεγκαρντ του Μπίνγκεν και η Τερέζα της Άβιλας.

Βασιλική της Αγίας Τερέζας

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη μικρή πόλη Λιζιέ, στη Νορμανδία, η οποία έγινε τόπος προσκυνήματος εκατομμυρίων πιστών κάθε χρόνο, κτίστηκε η Βασιλική της Αγίας Τερέζας. Πιστοί συρρέουν για να τιμήσουν τη μνήμη της αγίας και γαι να κερδίσουν τη δύναμη της πίστης τους. Η εκκλησία άρχισε να κατασκευάζεται το 1929, τέσσερα χρόνια μετά την αγιοποίησή της. Η κατασκευή συνεχίστηκε μέχρι το 1954, καθώς οι προσκυνητές στον τάφο της Τερέζας σχημάτιζαν ένα ατελείωτο ρεύμα, γεγονός που δυσκόλευε την κατασκευή. Η βασιλική του Λιζιέ είναι ο δεύτερος πιο δημοφιλής τόπος θρησκευτικού προσκυνήματος στη Γαλλία μετά τη Λούρδη, με σχεδόν ενάμισι εκατομμύριο προσκυνητές και επισκέπτες κάθε χρόνο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ Simar, Jean-Marie· Boubli, Nathalie (7 Δεκεμβρίου 2013). «St. Therese's birthplace». Sanctuaire d'Alençon (Shirne of Alençon). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2018.CS1 maint: Unfit url (link)
  2. ↑ Simar, Jean-Marie· Boubli, Nathalie (7 Δεκεμβρίου 2013). «St. Therese's birthplace». Sanctuaire d'Alençon (Shirne of Alençon). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2018.CS1 maint: Unfit url (link)
  3. ↑ «Prière de la "petite Thérèse" de Lisieux». site-catholique.fr. 11 Σεπτεμβρίου 2014.
  4. ↑ The Autobiography of St. Thérèse of Lisieux: The Story of a Soul. Νέα Υόρκη: Image Books. Αύγουστος 2001. σελ. vii. ISBN 0-385-02903-9.
  5. 1 2 . «croire.la-croix.com/Definitions/Figures-spirituelles/Petite-biographie-sainte-Therese-Lisieux-2019-10-30-1701057460». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Μαΐου 2020.
  6. ↑ McBrien, Richard P. (2001). The Pocket Guide to the Saints (1st paperback έκδοση). Νέα Υόρκη: HarperCollins. σελ. 672. ISBN 0-06065340-X. Ανακτήθηκε στις 29 Μαΐου 2013.
  7. ↑ Flinn, Frank K. (2006). Encyclopedia of Catholicism. Νέα Υόρκη: Infobase Publishing. σελ. 598. ISBN 0-8160-7565-4. Ανακτήθηκε στις 29 Μαΐου 2013.
  8. 1 2 The Autobiography of St. Thérèse of Lisieux: The Story of a Soul. Νέα Υόρκη: Image Books. Αύγουστος 2001. σελ. vii. ISBN 0-385-02903-9.
  9. ↑ Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ (19 Οκτωβρίου 1997). «Angelus － Proclamation of St Therese of the Child Jesus and the Holy Face as a "Doctor of the Church"». Αγία Έδρα: Libreria Editrice Vaticana. Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2018.
  10. ↑ Descouvemont, 1996, σ. 5
  11. ↑ «The Life of Saint Thérèse of Lisieux». Αγία Έδρα: Libreria Editrice Vaticana. Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2018.
  12. ↑ Calendarium Romanum (Libreria Editrice Vaticana, 1969), σ. 104, 141.
  13. ↑ Calendarium Romanum (Libreria Editrice Vaticana, 1969), pp. 104, 141.
  14. ↑ Simar, Jean-Marie; Boubli, Nathalie (2015). "Louis a reliable and committed man[νεκρός σύνδεσμος]". Sanctuaire d’Alençon (Shirne of Alençon).
  15. ↑ . «aleteia.org/2018/09/28/tout-savoir-sur-sainte-therese-de-lisieux/».
  16. ↑ . «carmeldelisieux.fr/sainte-therese.html». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Ιουνίου 2019.
  17. ↑ . «catholic.org/saints».
  18. ↑ . «carmel.asso.fr/-Therese-de-Lisieux-.html».


Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Τερέζ_ντε_Λισιέ&oldid=11613230"