Ταϊλανδική λογοτεχνία
Η ταϊλανδική λογοτεχνία ως η λογοτεχνία που αναπτύχθηκε από τον ταϊλανδικό λαό, είναι γραμμένη σχεδόν αποκλειστικά, αλλά όχι στο σύνολό της, στην ταϊλανδική γλώσσα (γραμμένη και σε άλλα συστήματα γραφής εκτός από το ταϊλανδικό αλφάβητο). Το μεγαλύτερο μέρος των λογοτεχνικών έργων που γράφηκαν στην ταϊλανδική γλώσσα πριν τον 19ο αιώνα είναι ποιητικά. Ο πεζός λόγος περιοριζόταν στις ιστορικές καταγραφές, τα χρονικά και τα νομικά έγγραφα. Κατά συνέπεια, οι ποιητικές μορφές στην ταϊλανδική γλώσσα είναι πολυάριθμες και πολύ ανεπτυγμένες. Ο όγκος αυτών των προνεωτερικών ποιητικών έργων είναι επίσης μεγάλος.[1] Παρά το ότι πολλά λογοτεχνικά έργα χάθηκαν κατά την καταστροφή της Αγιουτάγια το 1767, η Ταϊλάνδη κατέχει ακόμα μεγάλο αριθμό έργων επικής και αφηγηματικής ποιήσεως.[2]. Υπάρχει έτσι μια αντίθεση ανάμεσα στην ταϊλανδική λογοτεχνική παράδοση και σε εκείνες άλλων χωρών της Ανατολικής Ασίας, όπως την κινεζική και την ιαπωνική, στις οποίες η αφηγηματική ποίηση είναι σπάνια και τα επικά ποιήματα σχεδόν ανύπαρκτα. Η ταϊλανδική κλασική λογοτεχνία άσκησε σημαντική επίδραση στη λογοτεχνία γειτονικών χωρών, ιδίως της Καμπότζης και της Βιρμανίας.
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Layden, J. (1808). «On the Languages and Literature of the Indo-Chinese Nations». Miscellaneous Papers Relating to Indo-China Vol.1. Trübner & Co., Λονδίνο 1886. σελίδες 84–171.
- ↑ Low, James (1836). On Siamese Literature (PDF). σελίδες 162–174.