Ταξίδι στο Φόβο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ταξίδι στο Φόβο
Journey into Fear.jpg
Η Κινηματογραφική αφίσα της ταινίας
ΣκηνοθεσίαΝόρμαν Φόστερ και Όρσον Γουέλς[1]
ΠαραγωγήΌρσον Γουέλς
ΣενάριοΤζόζεφ Κότεν, Μπεν Χεκτ, Όρσον Γουέλς, Ρίτσαρντ Τζ. Κόλινς και Έρικ Άμπλερ
Βασισμένο σεJourney into Fear
ΠρωταγωνιστέςΤζόζεφ Κότεν, Ντολόρες Ντελ Ρίο, Ρουθ Ουόρικ, Άγκνες Μούρχεντ, Έβερετ Σλόουν, Όρσον Γουέλς, Χανς Κόνραϊτ, Ρίτσαρντ Μπένετ, Έντγκαρ Μπάριερ, Φρανκ Πούλια, Ιβάν Λεμπέντεφ, Ρόμπερτ Μέλτζερ, Γιουστάς Ουάιατ και Στέφαν Σνέιμπελ
ΜουσικήΡόι Ουέμπ
ΦωτογραφίαΚαρλ Στρους
ΜοντάζΜαρκ Ρόμπσον
Εταιρεία παραγωγήςΌρσον Γουέλς
Πρώτη προβολή1943
Διάρκεια68 λεπτό
ΠροέλευσηΗνωμένες Πολιτείες Αμερικής
ΓλώσσαΑγγλικά
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Το Ταξίδι στο Φόβο (αγγλικά: Journey into Fear) γνωστή και ως "Κατάσκοποι της Ισταμπούλ", είναι μια αμερικανική κατασκοπευτική ταινία του 1943 σε σκηνοθεσία Νόρμαν Φόστερ, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Έρικ Άμπλερ. Το σενάριο της ταινίας, το οποίο το έγραψε ο Τζόζεφ Κότεν ακολουθεί ευρέως την πλοκή του βιβλίου, με την μόνη διαφορά ότι ο πρωταγωνιστής είναι ένας Αμερικανός μηχανικός. Πρωταγωνιστούν οι Τζόζεφ Κότεν, Ντολόρες Ντελ Ρίο και ο Όρσον Ουέλς.

Η ταινία ήταν μια συμπαραγωγή της RKO Pictures και της Mercury Productions του Ουέλς.[2]

Πλοκή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Χάουαρντ Γκράχαμ, Αμερικανός μηχανικός, ταξιδεύει στο σοβιετικό λιμάνι του Μπατούμι με τη σύζυγό του Στεφανία για να επιστρέψουν στις Ηνωμένες Πολιτείες, έχοντας ολοκληρώσει τις δουλειές του με το Τουρκικό ναυτικό. Ο Γκράχαμ και η σύζυγός του θα κάνουν μια στάση στην Κωνσταντινούπολη και θα γνωρίσουν εκεί τον Κοπέιτκιν, έναν Τούρκο υπάλληλο της εταιρείας του Γκράχαμ, ο οποίος με τη δικαιολογία να συζητήσει κάποια θέματα για την εταιρεία, οδηγεί τον Γκράχαμ σε ένα βραδυνό καμπαρέ όπου και θα του γνωρίσει την χορεύτρια Ζόζετ Μάρελ και τον συνεργάτης της Γκόγκο.

Κατά τη διάρκεια της παράστασης του μάγου, ο οποίος προσκαλεί τον Γκράχαμ να πάρει μέρος και εκείνος θα δεχτεί απρόθυμα να συμμέτεχει, ένας μισθωμένος δολοφόνος ονομάτι Μπάνατ θα προσπάθησει να σκοτώσει τον Γκράχαμ, αλλά λανθασμένα θα σκοτώσει τον μάγο. Η αστυνομία που θα φτάσει αμέσως στο καμπαρέ, μεταφέρει όλους τους θαμώνες στην έδρα της τουρκικής μυστικής αστυνομίας, όπου ο επικεφαλής της, Συνταγματάρχης Χακί, προσκαλεί αμέσως τον Γκράχαμ στο γραφείο του.

Ο Χακί θα ισχυριστεί ότι η δολοφονία του μάγου διαπράχθηκε από έναν γερμανό πράκτορα και ότι ο μάγος σκοτώθηκε κατά λάθος, αφού στην πραγματικότητα, ο στόχος των Γερμανών κατασκόπων ήταν ο Γκράχαμ. Ο Χακί δείχνει στον τρομοκρατημένο Γκράχαμ φωτογραφία του Μπάνατ, του δολοφόνου που προσλήφθηκε στη Σόφια από τον ναζιστή πράκτορα Μίλερ ειδικά για να σκοτώσει τον Γκράχαμ. Για να εξασφαλίσει την ασφάλειά του, ο Χακί προτείνει στον Γκράχαμ να εγκαταλείψει αμέσως την πόλη και να πάει στο Μπατούμι με ένα μικρό ιδιωτικό πλοίο. Ο Χακί προσωπικά εγγυάται στον Γκράχαμ ότι την συζυγό του Στεφανία θα την φυγαδεύσει με ασφάλεια και ότι θα την συναντήσει σε ξενοδοχείο στο Μπατούμι.

Ο Χακί θα συνοδεύσει τον Γκράχαμ μέχρι το πλοίο μαζί με την Ζόζετ και τον Γκόγκο. Πάνω στο πλοίο θα υπάρχουν και επίσης ο γοητευτικός τουρκος πωλητής καπνού Κοβέιτλι, ο καθηγητής Χάλερ, ο οποίος είναι γερμανός αρχαιολόγος και ο Μαθιους με την γαλλίδα σύζυγό του. Η Ζόζετ βλέπει ότι ο Γκράχαμ φοβάται και χωρίς να ξέρει ότι είναι παντρέμενος, προσπαθεί να τον πλησιάσει. Κατά τη διάρκεια μιας στάσης του πλοίου, ο Γκράχαμ ενημερώνεται για την άφιξη ενός νέου επιβάτη, ενώ ο Χάλερ τον προειδοποιεί ότι ο Κοβέιτλι δεν είναι αυτός που ισχυρίζεται.

Λίγο αργότερα ο Γκράχαμ θα δει ότι ο Μπανάτ βρίσκεται πάνω στο πλοίο και κατευθύνεται αμέσως στον καπετάνιο, ζητώντας του να επιστρέψει πίσω στο λιμάνι και να αποβίβαστει, ωστόσο ο καπετάνιος και ο βοηθός του το μόνο που θα κάνουν είναι να γελάσουν μαζί του. Μπαίνοντας στην καμπίνα του, ο Γκράχαμ ανακαλύπτει ότι το περίστροφο του έχει εξαφανιστεί από εκεί που το είχε κρύψει. Ο Γκράχαμ τότε στρέφεται προς τη Ζόζετ για βοήθεια και τον Γκόγκο ζητώντας τους να εμπλέξουν τον Μπανάτ σε ένα παιχνίδι πόκερ, προκειμένου αυτός να ψάξει ανεπιφύλακτα την καμπίνα του Μπανάτ για να βρει το όπλο του. Όταν ο Γκράχαμ επιστρέψει στην καμπίνα του, συναντάται με τον οπλισμένο Χάλερ και συμπεραίνει ότι είναι στην πραγματικότητα ότι είναι ο ναζιστής κατασκόπος Μίλερ.

Διανομή ρόλων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο καστ της ταινίας περιλαμβάνοντα αρκετά μέλη της του προσωπικού της Mercury Productions, όπως του Χερμπ Ντρέικ (δημοσιογράφος), Ζίφρα Χάραν (γραμματέας), Έντι Χάουαρντ (σοφέρ), Ρόμπερτ Μέτζερ (συγγραφέας), Μπιλ Ρόμπερτς (δημοσιογράφος), και Τζακ Μος (διευθυντής επιχειρήσεων).[3]

Υποδοχή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ταινία στη ιστοσελίδα κριτικών Rotten Tomatoes, έχει βαθμολογία θετικής έγκρισης σε ποσοστό 75%, με βάση 12 κριτικές και μέση βαθμολογία 8/10.[4]

Πληροφορίες παραγωγής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η RKO αγόρασε τα δικαιώματα του βιβλίου για τον κινηματογράφο το 1941 και σχεδιάζε να χρησιμοποιήσει τον Μπεν Χεχτ για να γράψει το σενάριο, τον Ρόμπερτ Στίβενσον να την σκηνοθέτησει και τον Ντέιβιντ Χέμπστεντ να αναλάβει την παραγωγή. Ο Φρεντ Άστερ είχε προταθεί για τον κύριο χαρακτήρα της ταινίας. Ο Ντένις Ό Κιφ είχε συζητηθεί επίσης. Τελικά ο ρόλος ανατέθηκε στον Τζόζεφ Κότεν με βάση τις επιδόσεις του στο Πολίτης Κέιν.

Τον Ιούλιο του 1941 ανακοινώθηκε ότι ο Όρσον Ουέλς θα διαδραματίσει ηγετικό ρόλο και θα σκηνοθέτησει την ταινία, μετά την ολοκλήρωση της δεύτερης ταινίας του, Οι Υπέροχοι Άμπερσον και σκόπευε να το κάνει πριν ξεκινήσει την ταινία Όλα είναι αλήθεια.

Ο Ουέλς αγνόησε το σενάριο του Χεχτ και έγραψε ένα νέο μαζί με τον Τζόζεφ Κότεν και έφερε επίσης τον Τζακ Μος από την Paramount να αναλάβει την παραγωγή.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. (Τσεχικά) ČSFD. 2001.
  2. Το ταξίδι στο φόβο, τρίτη συμπαραγωγή της RKO Pictures με την Mercury Productions του Ουελς. variety.com ανακτήθηκε 18 Φεβρουαρίου 2020 (Αγγλικά)
  3. «Jack Moss: The Man Who Ruined Welles?». Wellesnet.com. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2020. 
  4. «Η αναθεώρηση κριτικών της ταινίας». Rottentomatoes.com. Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2020. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]