Τίτος Μαγιορέσκου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Τίτος Μαγιορέσκου
Titu Maiorescu.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση15  Φεβρουαρίου 1840[1]
Κραϊόβα[2]
Θάνατος18  Ιουνίου 1917
Βουκουρέστι[3]
Τόπος ταφήςκοιμητήριο Μπελού και κεντρικό νεκροταφείο του Κισινάου
Χώρα πολιτογράφησηςΡουμανία
ΘρησκείαΟρθόδοξη Εκκλησία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΡουμανικά[4]
ΣπουδέςΠανεπιστήμιο του Παρισιού
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταδιπλωμάτης
φιλόλογος
φιλόσοφος
δικηγόρος
κριτικός λογοτεχνίας
πολιτικός
ΕργοδότηςΠανεπιστήμιο Αλέξανδρος Ιωάννης Α' Κούζας
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/ΚίνημαΣυντηρητικό Κόμμα
Οικογένεια
ΓονείςΙοάν Μαγιορέσκου
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΠρωθυπουργός της Ρουμανίας (1912–1913)
μέλος της Γερουσίας της Ρουμανίας
μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Ρουμανίας
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Τίτος Μαγιορέσκου (Titu Liviu Maiorescu, 15 Φεβρουαρίου 184018 Ιουνίου 1917) ήταν Ρουμάνος πολιτικός, καθηγητής Πανεπιστημίων και συγγραφέας.

Γεννήθηκε στην Κραϊόβα το 1840 και πέθανε στο Βουκουρέστι το 1917. Μετά τις πανεπιστημιακές του σπουδές διορίστηκε αρχικά καθηγητής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Ιασίου (1862) και από το 1884-1909 στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου. Υπήρξε ένας από τους κύριους παράγοντες του συντηρητικού κόμματος και επανειλημμένα ανέλαβε υπουργός Παιδείας και Δικαιοσύνης, μέχρι το 1913 οπότε ανέλαβε Πρωθυπουργός, θέση που διατήρησε μέχρι το 1914.

Ως πρωθυπουργός συνυπέγραψε τη Συνθήκη Βουκουρεστίου (1913), ενώ τον ίδιο χρόνο ανανέωσε συνθήκη της Ρουμανίας με τις κεντρικές Αυτοκρατορίες. Με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου ο Μαγιορέσκου συνέστησε τη πλήρη ουδετερότητα της Χώρας του.

Ο Τίτος Μαγιορέσκου δεν ήταν μόνο δεινός ρήτορας, αλλά και σπουδαίος συγγραφέας, από τους καλύτερους της νεότερης Ρουμανίας. Σπουδαία έργα του είναι η «Κριτική», η «Λογική», η «Ρουμανική ποίηση» κ.ά., τα οποία διακρίνονται για τη σαφήνεια και το κομψό ύφος τους.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Μεγάλη Ελληνική Εγκκλοπαίδεια Δρανδάκη, τόμ. ΙΣΤ΄, σελ. 429