Στόγιαν Μιχαϊλόφσκι
| Στόγιαν Μιχαϊλόφσκι | |
|---|---|
 | |
| Γενικές πληροφορίες | |
| Γέννηση | 7 Ιανουαρίου 1856 Ελένα (πόλη) |
| Θάνατος | 3 Αυγούστου 1927 Σόφια |
| Τόπος ταφής | Κεντρικό Νεκροταφείο της Σόφιας |
| Χώρα πολιτογράφησης | Οθωμανική Αυτοκρατορία Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας Βασίλειο της Βουλγαρίας |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Μητρική γλώσσα | Βουλγαρικά |
| Ομιλούμενες γλώσσες | Βουλγαρικά |
| Σπουδές | Λύκειο Γαλατασαράι Πανεπιστήμιο Πωλ Σεζάν-Αιξ-Μαρσέιγ 3 |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | συγγραφέας ποιητής πολιτικός φιλόσοφος |
| Εργοδότης | Πανεπιστήμιο της Σόφιας |
| Οικογένεια | |
| Γονείς | Nikola Makariopolski |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | μέλος της Βουλγαρικής Εθνοσυνέλευσης |
| Υπογραφή | |
.svg){kind=small} | |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Ο Στόγιαν Νικόλοφ Μιχαϊλόφσκι (βουλγαρικά: Стоян Николов Михайловски, 7 Ιανουαρίου 1856 - 3 Αυγούστου 1927) ήταν Βούλγαρος συγγραφέας και κοινωνική προσωπικότητα.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Μιχαϊλόφσκι γεννήθηκε σε μια εξέχουσα οικογένεια της Βουλγαρικής Εθνικής Αναγέννησης στην Ελένα. Ήταν γιος του Νικόλα Μιχαϊλόφσκι και ανιψιός του θρησκευτικού ηγέτη Στόγιαν Μιχαϊλόφσκι, γνωστού ως Ιλαρίων Μακαριουπόλεως.[1] Ξεκίνησε την εκπαίδευση του στο Τάρνοβο το 1865-1868 και τελείωσε το Λύκειο Γαλατασαράι στην οθωμανική πρωτεύουσα, Κωνσταντινούπολη, το 1872.[1] Στο Λύκειο Γαλατασαράι, ο Μιχαϊλόφσκι ήταν συμμαθητής του συγγραφέα Κονσταντίν Βελίτσκοφ. Από το 1872 έως το 1874, ο Μιχαϊλόφσκι ήταν δάσκαλος στη Δοϊράνη της Μακεδονίας.[1] Το 1875, ταξίδεψε στη Γαλλία για να σπουδάσει νομική στο Πανεπιστήμιο της Αιξ[2] στην Αιξ-αν-Προβάνς.[3]
Μετά την Απελευθέρωση της Βουλγαρίας το 1878, ο Μιχαϊλόφσκι εργάστηκε ως δικηγόρος και δικαστής στο Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας.[1] Από το 1878 έως το 1879 ήταν μέλος του νομικού συμβουλίου του Σβιστόφ. Το 1880 ήταν επικεφαλής συντάκτης της εφημερίδας Λαϊκή Φωνή, με έδρα την Πλόβντιφ. Το ίδιο έτος, ήταν επικεφαλής ενός τμήματος του βουλγαρικού Υπουργείο Εξωτερικών.[3]
Το 1883, ο Μιχαϊλόφσκι αποφοίτησε από τη νομική στη Γαλλία και διορίστηκε αρχιγραμματέας του Υπουργείου Δικαιοσύνης, μια θέση που κατέλαβε μέχρι το 1884. Το 1887, ήταν μέλος του δικαστηρίου προσφυγών του Ρούσε και το 1889 εργάστηκε ως δάσκαλος γαλλικής γλώσσας στο γυμνάσιο αρρένων του Ρούσε. Από το 1892 έως το 1894 και από το 1897 έως το 1899, ήταν εξωσχολικός καθηγητής γαλλικών στο Τμήμα Νομικής και στο Τμήμα Ιστορίας και Φιλολογίας του Πανεπιστημίου της Σόφιας, αντίστοιχα. Από το 1895 έως το 1899, ήταν αναγνώστης λογοτεχνικής ιστορίας στο ίδιο πανεπιστήμιο. Το 1882, έγινε μέλος της Βουλγαρικής Ακαδημίας Επιστημώνς ως μέλος δι΄ αλληλογραφίας. Προωθήθηκε σε πλήρες μέλος το 1898.[1][3]
Από το 1901 έως το 1903, ο Μιχαϊλόφσκι ήταν πρόεδρος της Ανωτάτης Μακεδονο-Αδριανουπολικής Επιτροπής, μιας οργάνωσης με έδρα τη Σόφια, που επιδίωκε την αυτονομία της Μακεδονίας και της Θράκης. Ήταν μέλος της Εθνοσυνέλευσης της Βουλγαρίας το 1886-1887, το 1894-1896 και το 1903-1908. Μετά από ένα δημόσιο σκάνδαλο το 1904, τιμωρήθηκε για ένα άρθρο που επίκρινε τον Πρίγκιπα Φερδινάνδο της Βουλγαρίας. Το 1905, αποσύρθηκε από τις ενεργές κοινωνικές του δραστηριότητες.[1] Ο Μιχαϊλόφσκι πέθανε στη Σόφια το 1927.[3]
Έργα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η λογοτεχνική δραστηριότητα του Μιχαϊλόφσκι χρονολογείται από το 1872 και το περιοδικό Chitalishte, με έδρα την Κωνσταντινούπολη. Τα έργα του καταλαμβάνουν μια ποικιλία ειδών και καλύπτουν αλληγορικούς μύθους, επιγράμματα, αποφθέγματα, παρωδίες, ποιήματα και δράματα. Οι μύθοι του, όπως Ο Αετός και το Σαλιγκάρι, Η Κουκουβάγια και η Πυγολαμπίδα, Τσεκούρι και Αξίνα, είναι μεταξύ των κλασικών της βουλγαρικής λογοτεχνίας. Ένα από τα βασικά κίνητρα σε όλο το σώμα του έργου είναι η διαρκής ανεφικτότητα της ελευθερίας και ο θρίαμβος της μετριότητας και της καταπίεσης.[3]
Ο Μιχαϊλόφσκι είναι δημοφιλής για το ύμνο του βουλγαρικού πολιτισμού και εκπαίδευσης, το τραγούδι Κύριλλος και Μεθόδιος, γραμμένο στο Ρούσε το 1882 και δημοσιευμένο στο περιοδικό Σκέψη.[1][4] Η μουσική του ύμνου συντέθηκε από τον Λιουμπομίρ Πίπκοφ το 1901, την παραμονή της 24ης Μαΐου, την ημέρα εορτασμού του βουλγαρικού πολιτισμού.[5]
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 3 4 5 6 7 «Стоян Михайловски» (στα Βουλγαρικά). Pravoslavieto.com. Ανακτήθηκε στις 6 Μαΐου 2009.
- ↑ Пундев, Васил (2003). «Стоян Михайловски» (στα Βουλγαρικά). LiterNet. Ανακτήθηκε στις 6 Μαΐου 2009.
- 1 2 3 4 5 Чернокожев, В. «Стоян Михайловски — биографични бележки» (στα Βουλγαρικά). Slovo.bg. Ανακτήθηκε στις 6 Μαΐου 2009.
- ↑ «Стоян Михайловски — Кирил и Методий» (στα Βουλγαρικά). Slovo.bg. Ανακτήθηκε στις 6 Μαΐου 2009.
- ↑ «105 години от първото тържествено изпълнение на "Върви, народе възродени"» (στα Βουλγαρικά). Dir.bg. Ανακτήθηκε στις 6 Μαΐου 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Στόγιαν Μιχαϊλόφσκι στο Wikimedia Commons