Σουμπραμανιάν Τσαντρασεκάρ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Σουμπραμανιάν Τσαντρασεκάρ
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
சுப்பிரமணியன் சந்திரசேகர (Ταμιλικά)
Γέννηση 19  Οκτωβρίου 1910[1][2][3][4]
Λαχόρη
Θάνατος 21  Αυγούστου 1995[1][2][3][4]
Σικάγο
Αιτία θανάτου καρδιακή ανακοπή[5]
Εθνικότητα Ταμίλ
Υπηκοότητα Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Σπουδές Κολλέγιο Τρίνιτι, Πανεπιστήμιο του Μαντράς και Presidency College
Βραβεύσεις Εταίρος της Βασιλικής Εταιρίας, Μετάλλιο Κόπλυ (1984), Βασιλικό Μετάλλιο, Βραβείο Νόμπελ Φυσικής (1983), Henry Draper Medal (1971), Henry Norris Russell Lectureship (1949), Χρυσό Μετάλλιο της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας (1953), Εθνικό Μετάλλιο των Επιστημών (1966), Karl Schwarzschild Medal (1986), Μετάλλιο Μπρους (1952), Βραβείο Ντάνι Χάινεμαν για την Μαθηματική Φυσική (1974), Tomalla Foundation (1981), Josiah Willard Gibbs Lectureship (1946), Rumford Prize, Alexander von Humboldt Fellow, Padma Vibhushan in science & engineering, Srinivasa Ramanujan Medal (1962), Gordon J. Laing Award (1989), Marcel Grossmann Award (1994) και Richtmyer Memorial Award (1969)
Επιστημονική σταδιοδρομία
Ερευνητικός τομέας αστροφυσική
Ιδιότητα μαθηματικός, φυσικός και αστρονόμος
Διδακτορικός καθηγητής Ραλφ Φόουλερ
Υπογραφή
Subrahmanyan Chandrasekhar signature.png
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Σουμπραμανιάν Τσαντρασεκάρ (Subrahmanyan Chandrasekhar, 19 Οκτωβρίου 191021 Αυγούστου 1995)[6] ήταν Ινδός αστροφυσικός, στον οποίο απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1983 από κοινού με τον Γουίλιαμ Άλφρεντ Φάουλερ για τις «θεωρητικές μελέτες του στις φυσικές διεργασίες που είναι σημαντικές στη δομή και εξέλιξη των αστέρων». Τα μαθηματικά μοντέλα του για την αστρική εξέλιξη αποτελούν από τα καλύτερα τρέχοντα μοντέλα για τα ύστερα στάδια εξέλιξης των ογκωδών αστέρων και των μαύρων τρυπών.[7][8] Το όριο Τσαντρασεκάρ πήρε το όνομά του από τον Τσαντρασεκάρ, ενώ το Αστεροσκοπείο Ακτίνων-Χ Τσάντρα της ΝΑΣΑ ονομάστηκε προς τιμή του.

Ο Τσαντρασεκάρ εργάστηκε σε μεγάλο εύρος αστροφυσικών προβλημάτων κατά τη διάρκεια της ζωής του, συνεισφέροντας στη σύγχρονη κατανόηση της αστρικής δομή, των λευκών νάνων, της αστροδυναμικής, της κβαντικής θεωρίας του ανιόντος υδρογόνου, της υδροδυναμικής και υδρομαγνητικής ισορροπίας, την ισορροπία ελλειψοειδών σωμάτων, τη γενική σχετικότητα, τη μαθηματική θεωρία των μαύρων τρυπών και τη θεωρία των συγκρουόμενων βαρυτικών κυμάτων.[9] Στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, ανέπτυξε το θεωρητικό μοντέλο το οποίο εξηγεί τη δομή των λευκών νάνων αστέρων το οποίο λαμβάνει υπόψιν τη σχετικιστική μεταβολή της μάζας με τις ταχύτητες των ηλεκτρονίων που αποτελούν τη μάζα. Έδειξε ότι η μάζα του λευκού νάνου δεν μπορεί να υπερβαίνει τις 1,44 ηλιακές μάζες - το όριο Τσαντρασεκάρ. Ο Τσαντρασεκάρ αναθεώρησε τα μοντέλα αστροδυναμικής που πρότεινε ο Γιαν Όορτ, συνυπολογίζοντας τα μεταβαλλόμενα βαρυτικά πεδία για αστέρες κοντά στο κέντρο του Γαλαξία. Επεξέτεινε αυτά τα μοντέλα και στα διαστρικά αέρια, δείχνοντας ότι κατανέμονται πολύ ανομοιόμορφα.

Ο Τσαντρασεκάρ φοίτησε στο Προεδρικό Κολέγιο, στο Μαντράς (πλέον Τσεννάι) και στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Στο μεγαλύτερο τμήμα της ακαδημαϊκής του σταδιοδρομίας εργαζόταν στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, όπου εργαζόταν στο Αστεροσκοπείο Γιέρκς και ήταν συντάκτης του Astrophysical Journal από το 1952 μέχρι το 1971. Ανήκε στο διδακτικό προσωπικό του πανεπιστημίου από το 1937 μέχρι τον θάνατό του το 1995, σε ηλικία 84 ετών.

Ο Τσαντρασεκάρ ήταν ανιψιός του νομπελίστα Τσαντρασεκάρα Ράμαν.


Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 (γαλλική γλώσσα) data.bnf.fr. data.bnf.fr/ark:/12148/cb121195560. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  2. 2,0 2,1 MacTutor History of Mathematics archive. Ανακτήθηκε στις 22  Αυγούστου 2017.
  3. 3,0 3,1 SNAC. w6df6sq7. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 (αγγλικά) Find A Grave. 90500965. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. elpais.com/diario/1995/08/24/agenda/809215201_850215.html.
  6. Bio-Chandrasekhar
  7. Vishveshwara, C.V. (25 April 2000). «Leaves from an unwritten diary: S. Chandrasekhar, Reminiscences and Reflections» (PDF). Current Science 78 (8): 1025–1033. http://www.ias.ac.in/currsci/apr252000/generalia.pdf. Ανακτήθηκε στις 2008-02-27. 
  8. Horgan, J. (1994) Profile: Subrahmanyan Chandrasekhar—Confronting the Final Limit, Scientific American 270(3), 32–33.
  9. O'Connor, J. J.; Robertson, E. F. «Subrahmanyan Chandrasekhar». Biographies. School of Mathematics and Statistics University of St Andrews, Scotland. http://www-history.mcs.st-andrews.ac.uk/Biographies/Chandrasekhar.html. Ανακτήθηκε στις 21 May 2012.