Μετάβαση στο περιεχόμενο

Σουλπικία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Σουλπικία
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση1ος αιώνας π.Χ.
Χώρα πολιτογράφησηςΑρχαία Ρώμη
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςλατινικά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταποιήτρια
συγγραφέας[1]
ελεγειακός ποιητής[2]
Οικογένεια
ΓονείςServius Sulpicius Rufus και Valeria
ΣυγγενείςΜάρκος Βαλέριος Μεσάλλα Κορβίνος (θείος από την πλευρά της μητέρας)
ΟικογένειαSulpicii Rufi
δεδομένα

Η Σουλπικία, λατιν.: Sulpicia πιστεύεται ότι είναι η συγγραφέας, τον 1ο αι. π.Χ., έξι μικρών ποιημάτων (περίπου 40 γραμμές συνολικά) γραμμένα στα λατινικά, τα οποία δημοσιεύτηκαν ως μέρος της ποίησης του Άλβιου Τίβουλλου (ποιήματα 3.13-18). Είναι μία από τις λίγες ποιήτριες της αρχαίας Ρώμης, που το έργο της σώζεται.

Έχει αναγνωριστεί διστακτικά ως η εγγονή του φίλου του Κικέρωνα, Σέρβιου Σουλπίκιου Ρούφου, του οποίου ο ομώνυμος γιος νυμφεύτηκε τη Βαλερία, αδελφή του Mάρκου Βαλέριου Μεσάλλα Κορβίνου, ενός σημαντικού προστάτη της λογοτεχνίας, που υποστήριξε τη σταδιοδρομία του Οβίδιου. Αν αυτό είναι σωστό, η οικογένεια της Σουλπικίας ήταν ευκατάστατοι πολίτες με διασυνδέσεις με τον Αυτοκράτορα Αύγουστο, αφού ο θείος της Μεσάλλας (ύπατος το 31 π.Χ.) υπηρέτησε ως διοικητής του Αυγούστου.

Το σωζόμενο έργο της Σουλπικίας αποτελείται από έξι σύντομα ελεγειακά ποιήματα (3.13–18), τα οποία έχουν διατηρηθεί ως μέρος μιας ποιητικής συλλογής, στο βιβλ. 3 του Corpus Tibullianum, που αρχικά αποδόθηκε στον Τίβουλλο. Τα ποιήματα απευθύνονται στον Κέρινθο. [3]

Το "Κέρινθος" ήταν πιθανότατα ένα ψευδώνυμο, κατά τον συρμό της εποχής (όπως η "Λεσβία" του Κάτουλλου και η "Κυνθία" του Προπέρτιου). Μερικές φορές πιστεύεται ότι ο "Κέρινθος" αναφέρεται στον Κορνούτο, στον οποίο απευθύνεται ο Τίβουλλος σε δύο από τις Ελεγείες του, πιθανώς έναν αριστοκράτη Καικίλιο Κορνούτο. Η ομοιότητα στα σύμφωνα και η ομοιότητα μεταξύ του ελληνικού κέρας ("κέρατο") και του λατινικού cornu (επίσης "κέρατο") είναι μεταξύ των επιχειρημάτων, που αναφέρονται υπέρ αυτής της ταύτισης.[4] Η πρόσφατη κριτική, ωστόσο, έχει απομακρυνθεί από την προσπάθεια να ταυτιστεί ο Κέρινθος με μια ιστορική προσωπικότητα, για να σημειώσει τις λογοτεχνικές επιπτώσεις του ψευδωνύμου.

Ορισμένοι κριτικοί, όπως ο Τόμας Χάμπαρντ, ο Τόμας Χάμπινεκ και ο Nίκλας Χόλτσμπεργκ έχουν αμφισβητήσει την άποψη, ότι τα ποιήματα της Σουλπικίας γράφτηκαν από μία γυναίκα.[4][5] Σε μία επισκόπηση της κριτικής της Σουλπικίας, η Άλισον Κέιθ περιέγραψε τη λογική του άρθρου του Χάμπαρντ ως «δαιδαλώδη», και υπογραμμίζει επίσης προβλήματα στις προσπάθειες των Χόλτσμπεργκ και Χάμπινεκ να εξαλείψουν τη γυναικεία συγγραφή. Αντίθετα, η Τζούντιθ Π. Χάλετ υποστηρίζει την αύξηση του αριθμού των ποιημάτων που αποδίδονται στη Σουλπικία, ώστε να συμπεριληφθούν τα ποιήματα 8-12 από το Corpus Tibullianum, τα οποία είχαν προηγουμένως αποδοθεί σε έναν amicus Sulpiciae (φίλο της Sulpicia). Η Λάουρελ Φούλκερσον, στο σχόλιό της το 2017 στο Appendix Tibulliana, παρουσιάζει επιχειρήματα και για τις δύο πλευρές της συζήτησης, και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, ενώ το ερώτημα δεν μπορεί να απαντηθεί με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία, «πολλά κερδίζονται και λίγα χάνονται, αντιμετωπίζοντας την ποίηση της Σουλπικίας ως μία αυθεντικής, ανακτημένης, γυναικείας φωνή από την αρχαιότητα». Ένας άλλος πρόσφατος σχολιαστής, ο Ρόμπερτ Μάλτμπυ, αν και δεν αποκλείει ότι τα ποιήματα μπορεί να έχουν γραφτεί από γυναίκα, πιστεύει ότι χρονολογούνται σε πολύ μεταγενέστερη εποχή, και δεν μπορούν να αποδοθούν στην ανιψιά του Mεσάλλα.

Ενώ οι ακαδημαϊκοί θεωρούσαν παραδοσιακά τη Σουλπικία ως ερασιτέχνη συγγραφέα, αυτή η άποψη αμφισβητήθηκε από τον Σαντιρόκο σε ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε το 1979, και στη συνέχεια η λογοτεχνική αξία αυτής της συλλογής ποιημάτων διερευνήθηκε πληρέστερα.

Τα έξι ποιήματα της Σουλπικίας είναι όλα πολύ σύντομα: 10, 8, 4, 6, 6 και 6 σειρές αντίστοιχα. Ωστόσο, αφηγούνται την πλήρη ιστορία μίας σχέσης αγάπης με όλα τα συνηθισμένα περιστατικά: έρωτες, προσωρινοί χωρισμοί, η απιστία του ενός συντρόφου, η ασθένεια του άλλου, και η επαναβεβαίωση της αγάπης. Όπως επισημαίνει ο Mάλτμπυ (2021), υπάρχει μία τακτοποιημένη δομή δακτυλίου στη σειρά: "Η λύπη που έκρυψε το πάθος της, στο τελικό ποίημα 18, απηχεί την προθυμία της να αποκαλύψει τελικά την αγάπη της στο εισαγωγικό ποίημα 13".

Τα ποιήματα εμφανίζονται στο Corpus Tibullianum ως ποιήματα 3.13 έως 3.18. Προηγούνται στο Corpus Tibullianum από πέντε ποιήματα, γνωστά ως Η Γιρλάντα της Σουλπικίας, τα οποία αφορούν την ίδια σχέση μεταξύ Σουλπικίας και Κέρινθου.

Η Σουλπικία εκφράζει τη χαρά της, που ήρθε επιτέλους η αγάπη (tandem vēnit amor) και η Αφροδίτη ανταποκρίθηκε στην προσευχή της. Χαίρεται που μπορεί να δημοσιοποιήσει τον έρωτά της, αντί να σιωπά από σεμνότητα.

Η Σουλπικία παραπονιέται για γενέθλια [6] όταν ο θείος της Mεσάλλας σχεδιάζει να την πάει στη χώρα, και θα πρέπει να περάσει την ημέρα δυστυχώς χωρίς τον Κέρινθο. Λέει στον Μεσάλλα ότι θα πάει, αλλά θα αφήσει πίσω το μυαλό και την καρδιά της.

Η Σουλπικία ενημερώνει τον αγαπημένο της, ότι το ανεπιθύμητο ταξίδι ακυρώθηκε. Ελπίζει να εορτάσουν όλοι μαζί τα γενέθλια, μία απρόσμενη απόλαυση.

Η Σουλπικία ευχαριστεί σαρκαστικά τον εραστή της, που ήταν τόσο σίγουρος για τον έρωτά της, που έκανε σχέση με μία πόρνη ή «μάλλινο καλάθι που το κουβαλούσε μία υπηρέτρια» αντί της «Σουλπικία, κόρη του Σέρβιου» Του λέει ότι η οικογένειά της ανυπομονεί γι' αυτήν, και πονάει πολύ που την βλέπει να πέφτει σε ένα άτομο χαμηλών τόνων.

Η Σουλπικία ρωτά τον Κέρινθο αν τη νοιάζεται καθόλου, όταν είναι άρρωστη με πυρετό. Λέει ότι αν ο αγαπημένος της είναι τόσο αδιάφορος για την υγεία της, θα προτιμούσε να μην συνέλθει.

Αποκαλώντας τον «φως μου» (mea lux), η Σουλπικία λέει στον εραστή της ότι δεν έχει κάνει ποτέ κάτι τόσο ανόητο, όσο έκανε το προηγούμενο βράδυ, όταν αρνήθηκε να κοιμηθεί μαζί του από φόβο, μήπως τού κάνει πολύ εμφανή την αγάπη της.

  1. ↑ Ian Plant: «Women Writers of Ancient Greece and Rome» (Αγγλικά) University of Oklahoma Press. Νόρμαν. 2004. ISBN-13 978-0-8061-3622-6.
  2. ↑ Perseus Project. catalog.perseus.tufts.edu/catalog/urn:cite:perseus:author.1343. Ανακτήθηκε στις 14  Ιανουαρίου 2020.
  3. ↑ Oxford Classical Dictionary (3rd ed. revised). Oxford: Oxford University Press. 2005. σελίδες s.v. Sulpicia (article by Patricia Anne Watson). ISBN 9780198606413.
  4. 1 2 Thomas K. Hubbard (2004). «The Invention of Sulpicia». Classical Journal 100 (2): 177–194.
  5. ↑ Niklas Holzberg (1998). «Four Poets and a Poetess or a Portrait of the Poet as a Young Man? Thoughts on Book 3 of the Corpus Tibullanium». Classical Journal 94 (2): 169–191.
  6. ↑ Whose birthday is unclear. The manuscripts at 3.15.2 say "your birthday" (i.e. Cerinthus's); but editors generally amend tuo "your" to suo "her" or meo "my": see Maltby (2021) on poem 14.

Περαιτέρω ανάγνωση

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Sulpicia". Encyclopædia Britannica. Vol. 26 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 69.
  • Batstone, W. W. (2018), ‘Sulpicia and the Speech of Men’, in S. Frangoulidis & S. J. Harrison eds, Life, Love and Death in Latin Poetry: Studies in Honor of Theodore D. Papanghelis (Berlin), 101–26.
  • Bréguet, E. (1946), Le Roman de Sulpicia: Elégies IV, 2–12 du Corpus Tibullianum (Geneva).
  • Currie, H. MacL. (1983), ‘The Poems of Sulpicia’, Aufstieg und Niedergang der römischen Welt 2.30.3: 1751–64.
  • Dronke, P. (2003), ‘Alcune osservazioni sulle poesie di Sulpicia (c.a. 25 a.C.)’, in F. Bertini ed. (2003), Giornate filologiche ‘Francesco della Corte’ III (Genoa), 81–99.
  • Fabre-Serris, Jacqueline (2017), ‘Sulpicia, Gallus et les élégiaques. Propositions de lecture de l’épigramme 3.13’, Eugesta 7: 115–39. https://eugesta-revue.univ-lille.fr/pdf/2017/4.Fabre-Serris-Eugesta-7_2017.pdf
  • Fabre-Serris, Jacqueline (2018), ‘Intratextuality and Intertextuality in the Corpus Tibullianum (3.8–18)’, in S. J. Harrison, S. Frangoulidis & T. Papanghelis eds, Intertextuality and Latin Literature (Berlin & Boston, MA), 67–80.
  • Fabre-Serris, J. (2020), ‘The authorship of Tibullus 3.9’, in T. E. Franklinos & L. Fulkerson eds, Constructing Authors and Readers in the Appendices Vergiliana, Tibulliana, and Ouidiana (Oxford), 170–85.
  • Fielding, I. (2020), ‘The authorship of Sulpicia’, in T. E. Franklinos & L. Fulkerson eds, Constructing Authors and Readers in the Appendices Vergiliana, Tibulliana, and Ouidiana (Oxford), 186–97.
  • Flaschenriem, Barbara L. (2005). "Sulpicia and the Rhetoric of Disclosure". Chapter 9 in Greene, Ellen (ed.) Women Poets in Ancient Greece and Rome. University of Oklahoma Press.
  • Fulkerson, L. (2017), A Literary Commentary on the Elegies of the Appendix Tibulliana (Oxford).
  • Hallett, Judith Peller (2002), ‘The Eleven Elegies of the Augustan Poet Sulpicia’, in L. J. Churchill, P. R. Brown & J. E. Jeffrey eds, Women Writing Latin: from Roman Antiquity to Early Modern Europe, 3 vv. (New York), 1.45–84.
  • Gruppe, O. (1838), Die Römische Elegie (Leipzig).
  • Hallett, Judith Peller (2009), ‘Sulpicia and her Resistant Intertextuality’, in D. van Mal-Maeder, A. Burnier & L. Núñez eds, Jeux de voix. Enonciation, intertextualité et intentionnalité dans la littérature antique (Bern, Berlin & Brussels), 141–53.
  • Hallett, J. P. (2011), ‘Scenarios of Sulpiciae: Moral Discourses and Immoral Verses’, Eugesta 1: 79–97. https://eugesta-revue.univ-lille.fr/pdf/2011/Hallett.pdf
  • Hemelrijk, E. A. (1999), Matrona docta: Educated Women in the Roman Elite from Cornelia to Julia Domna (London).
  • Hinds, S. (1987), ‘The Poetess and the Reader: Further Steps towards Sulpicia’, Hermathena 143: 29–46.
  • Holzberg, N. (1998–9), ‘Four Poets and a Poetess or a Portrait of the Poet as a Young Man? Thoughts on Book 3 of the Corpus Tibullianum’, Classical Journal 94: 169–91.
  • Hubbard, T. K. (2004–05), ‘The Invention of Sulpicia’, Classical Journal 100: 177–94.
  • Keith, A. M. (2008), ‘Sartorial Evidence and Poetic Finesse in the Sulpician Corpus’, in J. Edmonson & A. M. Keith eds, Roman Dress and the Fabrics of Roman Culture (Toronto), 192–201.
  • Kletke, S. (2016), ‘Why is Sulpicia a Woman?’, Mouseion 13: 625–53.
  • Lowe, N. J. (1988), ‘Sulpicia’s Syntax’, Classical Quarterly 38: 193–205.
  • Lyne, R. O. A. M. (2007), ‘[Tibullus] Book 3 and Sulpicia’, in idem, Collected Papers in Latin Poetry (Oxford), 341–67.
  • Maltby, R. (forthcoming), Corpus Tibullianum III: Text, Translation and Commentary (Newcastle).
  • Merriam, Carol U. (2005). "Sulpicia and the Art of Literary Allusion: [Tibullus] 3.13". Chapter 8 in Greene, Ellen (ed.) Women Poets in Ancient Greece and Rome. University of Oklahoma Press
  • Milnor, K. (2002), ‘Sulpicia’s (Corpo)reality: Elegy, Authorship, and the Body in [Tibullus] 3.13’, Classical Antitquity 21: 259–82.
  • Parker, H. N. (1994), ‘Sulpicia, the auctor de Sulpicia and the Authorship of 3.9 and 3.11 of the Corpus Tibullianum’, Helios 21: 39–62.
  • Pearcy, L. T. (2006), ‘Erasing Cerinthus: Sulpicia and her Audience’, Classical World 100: 31–6.
  • Santirocco, M. S. (1979), ‘Sulpicia Reconsidered’, Classical Journal 74: 229–39.
  • Skoie, Mathilde (2002), Reading Sulpicia: Commentaries 1475–1900 (Oxford).
  • Skoie, Mathilde (2012), ‘Corpus Tibullianum, Book 3’, in B. K. Gold ed., A Companion to Roman Love Elegy (Malden, MA & Oxford), 86–100.
  • Stevenson, Jane (2005) Women Latin Poets. Language, Gender, and Authority, from Antiquity to the Eighteenth Century (Oxford, 2005), especially ch. 1: "Classical Latin Women Poets" (31-48).
  • Tränkle, H. (1990), Appendix Tibulliana (Berlin & New York).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Πολυμέσα σχετικά με το θέμα στο Wikimedia Commons


Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Σουλπικία&oldid=11035857"