Σουηδικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Σουηδικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου
Svenska inomhusmasterskapen i friidrott
Τρέχουσα περίοδος ή διοργάνωση:
Current sports event Σουηδικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2015
Svenska inomhusmästerskapen i friidrott 2016.jpg
Το λογότυπο του πρωταθλήματος το 2016.
ΆθλημαΣτίβος
Ίδρυση1966
ΙδρυτήςΣουηδική Ομοσπονδία Στίβου
Εναρκτήρια περίοδος1966
ΧώραFlag of Sweden.svg Σουηδία
ΉπειροςFlag of Europe.svg Ευρώπη (EAA)
ΕπίπεδοΑνώτερο
Επίσημη ιστοσελίδαΕπίσημη ιστοσελίδα
Σημειώσεις
Ενημέρωση: 12 Δεκεμβρίου 2015

Το Σουηδικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου (σουηδ: Svenska inomhusmasterskapen i friidrott) είναι το εθνικό πρωτάθλημα στον κλειστό στίβο της Σουηδίας, που διοργανώνεται από την Σουηδική Ομοσπονδία Στίβου.

Πραγματοποιείται κάθε χρόνο, κατά τις χειμερινές περιόδους και αναδεικνύει τους πρωταθλητές Σουηδίας στα αγωνίσματα ανδρών και γυναικών. Διεξήχθη για πρώτη φορά το 1966 ως ανεπίσημη διοργάνωση και το 1984 ως επίσημη. Το πρωτάθλημα των συνθέτων αγωνισμάτων καθιερώθηκε το 1986 και αποτελεί μέρος του πρωταθλήματος. Συνολικά το κύριο μέρος του πρωταθλήματος έχει πραγματοποιηθεί πενήντα φορές και το πρωτάθλημα συνθέτων τριάντα φορές.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το κλειστό στάδιο Hovet, παλαιότερα γνωστό ως Παγοδρόμιο Johanneshovs, όπου πραγματοποιήθηκε το πρώτο Σουηδικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου το 1966.

Το Σουηδικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου διεξήχθη στα μέσα της δεκαετίας του 1960 στο Παγοδρόμιο Johanneshovs στη Στοκχόλμη. Η έμπνευση για την εκδήλωση είχε ληφθεί από τους διαγωνισμούς που πραγματοποιούνταν στις Ηνωμένες Πολιτείες και αποσκοπούσε στο να οργανώσουν μερικούς αγώνες ανά σεζόν σύμφωνα με την Αμερικάνικη έκδοση.[1]

Το πρωτάθλημα έλαβε χώρα για πρώτη φορά το 1966 μεταξύ 1–2 Μαρτίου, οι αγώνες δεν είχαν επίσημη κατάσταση, αλλά ονομαζόταν Εθνικό Πρωτάθλημα. Πριν από την ημερομηνία αυτή, από το 1960 έως το 1965 έγιναν εσωτερικά πρωταθλήματα στο ύψος και το μήκος άνευ φοράς. Λόγω του ότι η διοργάνωση αντιμετώπιζε μικρό ενδιαφέρον και είχε λίγο κόσμο ήταν δύσκολο να δικαιολογηθεί το κόστος της θέρμανσης στο Παγοδρόμιο Johanneshovs. Έτσι οι αγώνες άρχισαν να πραγματοποιούνται ανά διετία σε ένα αυτοσχέδιο χώρο στο Partihallarna στο Γκέτεμποργκ.[1]

Το 1971 η διοργάνωση διεξήχθη για τελευταία φορά στο Παγοδρόμιο Johanneshovs. Το 1972 πραγματοποιήθηκε το Πρώτο Σουηδικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στο Scandinavium στο Γκέτεμποργκ, αλλά ακόμη και εδώ ήταν δύσκολο να δικαιολογηθεί το κόστος της θέρμανσης στην αρένα. Από το 1972 έως το 1978 οι αγώνες διεξήχθησαν στο Lugnethallen στο Φαλούν για πέντε χρόνια από τα έξι.[1]

Διοργανώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έκδοση Έτος Πόλη Ημερομηνία Στάδιο Αρ.
Αγωνισμάτων
Αρ.
Αθλητών
Παρ.
1966
λεπτομέρειες
Στοκχόλμη 1–2 Μαρτίου Johanneshovs Isstadion 19 [1]
1967
λεπτομέρειες
Στοκχόλμη 4–5 Φεβρουαρίου Johanneshovs Isstadion 19 [1]
1968
λεπτομέρειες
Γκέτεμποργκ 2–3 Μαρτίου Partihallarna 20 [1]
1969
λεπτομέρειες
Στοκχόλμη 1–2 Μαρτίου Johanneshovs Isstadion 20 [1]
1970
λεπτομέρειες
Γκέτεμποργκ 7–8 Μαρτίου Partihallarna 20 [1]
1971
λεπτομέρειες
Στοκχόλμη 27–28 Φεβρουαρίου Johanneshovs Isstadion 20 [1]
1972
λεπτομέρειες
Γκέτεμποργκ 12–13 Φεβρουαρίου Scandinavium 21 [1]
1973
λεπτομέρειες
Φαλούν 3–4 Μαρτίου Lugnethallen 20 [1]
1974
λεπτομέρειες
Φαλούν 2–3 Φεβρουαρίου Lugnethallen 21 [1]
10η 1975
λεπτομέρειες
Γκέτεμποργκ 1–2 Μαρτίου Scandinavium 22 [1]
11η 1976
λεπτομέρειες
Φαλούν 14–15 Φεβρουαρίου Lugnethallen 19 [1]
12η 1977
λεπτομέρειες
Φαλούν 12–13 Μαρτίου Lugnethallen 12 [1]
13η 1978
λεπτομέρειες
Φαλούν 11–12 Φεβρουαρίου Lugnethallen 12 [1]
14η 1979
λεπτομέρειες
Γκέτεμποργκ 27–28 Ιανουαρίου Scandinavium 20 [1]
15η 1980
λεπτομέρειες
Γκέτεμποργκ 8–10 Φεβρουαρίου Scandinavium 20 [1]
16η 1981
λεπτομέρειες
Γκέτεμποργκ 23–25 Ιανουαρίου Scandinavium 20 [1]
17η 1982
λεπτομέρειες
Γκέτεμποργκ 5–7 Φεβρουαρίου Scandinavium 22 [1]
18η 1983
λεπτομέρειες
Μάλμε 18–20 Φεβρουαρίου Kombihallen 12 [1]
19η 1984
λεπτομέρειες
Στοκχόλμη 18–19 Φεβρουαρίου Solnahallen 22 [1]
20η 1985
λεπτομέρειες
Στοκχόλμη 8–10 Φεβρουαρίου Solnahallen 19 [1]
21η 1986
λεπτομέρειες
Στοκχόλμη 31 Ιανουαρίου – 2 Φεβρουαρίου Solnahallen 24 [1]
22η 1987
λεπτομέρειες
Στοκχόλμη 30 Ιανουαρίου – 1 Φεβρουαρίου Solnahallen 24 [1]
23η 1988
λεπτομέρειες
Χαπαράντα 19–21 Φεβρουαρίου Aspenhallen 24 [1]
Κάρλσταντ 30–31 Ιανουαρίου Våxnäshallen [2]
24η 1989
λεπτομέρειες
Στοκχόλμη 10–12 Φεβρουαρίου Solnahallen 24 [1]
25η 1990
λεπτομέρειες
Γκέτεμποργκ 16–18 Φεβρουαρίου Friidrottens Hus 25 [1]
26η 1991
λεπτομέρειες
Λούλεα 15–17 Φεβρουαρίου Arcushallen 25 [1]
27η 1992
λεπτομέρειες
Γκέτεμποργκ 14–16 Φεβρουαρίου Friidrottens Hus 25 [1]
Κάρλσταντ 25–26 Ιανουαρίου Våxnäshallen [3]
28η 1993
λεπτομέρειες
Μάλμε 19–21 Φεβρουαρίου Atleticum 25 [1]
Μάλμε ;–; ; Atleticum [4]
29η 1994
λεπτομέρειες
Βέξιε 25–27 Φεβρουαρίου Tipshallen 25 [1]
Κάρλσταντ 12–13 Φεβρουαρίου Våxnäshallen [2]
30η 1995
λεπτομέρειες
Μάλμε 24–26 Φεβρουαρίου Atleticum 25 [1]
31η 1996
λεπτομέρειες
Μπορλάνζ 16–18 Φεβρουαρίου Kupolen 26 [1]
Γκέτεμποργκ Friidrottens Hus [5]
32η 1997
λεπτομέρειες
Μάλμε 15–16 Φεβρουαρίου Atleticum 26 [1]
Κάρλσταντ 1–2 Φεβρουαρίου Våxnäshallen [3][4]
33η 1998
λεπτομέρειες
Εσκιλστούνα 13–15 Φεβρουαρίου Munktellarenan 26 [1]
Μάλμε 31 Ιανουαρίου – 1 Φεβρουαρίου Atleticum [5]
34η 1999
λεπτομέρειες
Στοκχόλμη 13–14 Φεβρουαρίου Satra Friidrottshall 26 [1]
Κάρλσταντ ;–; ; Våxnäshallen [4]
35η 2000
λεπτομέρειες
Μπόλνας 5–6 Φεβρουαρίου Hoghammarhallen 26 [1]
36η 2001
λεπτομέρειες
Γκέτεμποργκ 17–18 Φεβρουαρίου Friidrottens Hus 26 [1]
37η 2002
λεπτομέρειες
Μάλμε 16–17 Φεβρουαρίου Atleticum 28 [1]
Στοκχόλμη 1–3 Μαρτίου Satra Friidrottshall
38η 2003
λεπτομέρειες
Στοκχόλμη 1–2 Μαρτίου Satra Friidrottshall 28 [1]
Γκέτεμποργκ 8–9 Μαρτίου Friidrottens Hus [2]
39η 2004
λεπτομέρειες
Γκέτεμποργκ 21–22 Φεβρουαρίου Friidrottens Hus 28 [1]
Καρλσκρόνα 28–29 Φεβρουαρίου Sunnahallen [4]
40η 2005
λεπτομέρειες
Μάλμε 12–13 Φεβρουαρίου Atleticum 28 [1]
Καρλσκρόνα 5–6 Μαρτίου Sunnahallen [4]
41η 2006
λεπτομέρειες
Στοκχόλμη 25–26 Φεβρουαρίου Satra Friidrottshall 28 [1]
Νικέπινγκ 11–12 Μαρτίου Rosvalla multihall
42η 2007
λεπτομέρειες
Γκέτεμποργκ 24–25 Φεβρουαρίου Friidrottens Hus 30 [1]
Μπόλνας 10–11 Φεβρουαρίου Hoghammarhallen [4]
43η 2008
λεπτομέρειες
Μάλμε 23–24 Φεβρουαρίου Atleticum 30 [1]
Γκέτεμποργκ 15–16 Μαρτίου Friidrottens Hus [5]
44η 2009
λεπτομέρειες
Μπόλνας 28 Φεβρουαρίου – 1 Μαρτίου Hoghammarhallen 30 [1]
Βεστερός 14–15 Μαρτίου Friidrottshallen [2][5]
45η 2010
λεπτομέρειες
Στοκχόλμη 27–28 Φεβρουαρίου Satra Friidrottshall 30 [1]
Στοκχόλμη 6–7 Μαρτίου Satra Friidrottshall [2]
46η 2011
λεπτομέρειες
Γκέτεμποργκ 26–27 Φεβρουαρίου Friidrottens Hus 30 [1]
Νορσέπινγκ 10–13 Φεβρουαρίου Στάντιουμ Αρένα
47η 2012
λεπτομέρειες
Έρεμπρο 18–19 Φεβρουαρίου Tybblelundshallen 30 [1]
Γκέτεμποργκ 10–11 Μαρτίου Friidrottens Hus
48η 2013
λεπτομέρειες
Νορσέπινγκ 15–17 Φεβρουαρίου Στάντιουμ Αρένα 30 [1]
Βέξιε 8–10 Φεβρουαρίου Telekonsult Arena [6]
49η 2014
λεπτομέρειες
Γκέτεμποργκ 22–23 Φεβρουαρίου Friidrottens Hus 30 [7]
Βέξιε 8–9 Φεβρουαρίου Telekonsult Arena [8]
50η 2015
λεπτομέρειες
Στοκχόλμη 21–22 Φεβρουαρίου Satra Friidrottshall 30 [9]
Νορσέπινγκ 7–8 Φεβρουαρίου Στάντιουμ Αρένα [10]
51η 2016
λεπτομέρειες
Μάλμε 27–28 Φεβρουαρίου Atleticum 30
Γκέτεμποργκ 12–13 Μαρτίου Friidrottens Hus
52η 2017
λεπτομέρειες
Βέξιε Telekonsult Arena [11]

Κάτοχοι μεταλλίων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετάλλια ανά αγώνισμα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις παραγράφους που ακολουθούν, αναφέρονται με έντονους χαρακτήρες τα αγωνίσματα που εξακολουθούν ακόμα να πραγματοποιούνται στο Πρωτάθλημα.

Ανδρών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ταχύτητας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ο 7 φορές πρωταθλητής στα 200 μέτρα δρόμου, Γιόχαν Βίσμαν.

Στην ιστορία του Πρωταθλήματος, στους αγώνες ταχύτητας ανδρών συμπεριλαμβάνονται τα 60 μέτρα, τα 200 μέτρα και τα 400 μέτρα. Στα αγωνίσματα αυτά, οι διαφορετικοί πρωταθλητές που έχουν διακριθεί όλα αυτά τα χρόνια είναι: 30[12][9] στα 60 μέτρα, 16[12][9] στα 200 μέτρα και 30[12][9] στα 400 μέτρα. Για πρώτη φορά, στα 60 μέτρα το χρυσό μετάλλιο κέρδισε ο Κουρτ Γιόχανσον, το 1966[12], στα 200 μέτρα ο Περ-Όλα Όλσον, το 1982[12] και στα 400 μέτρα ο Τόμας Έρικσον, το 1966[12]. Οι πρόσφατοι πρωταθλητές στα αγωνίσματα αυτά το 2015 ήταν ο Τομ Κλίνγκ Μπαπτίστ[9], ο Νιλ Ντε Ολιβέιρα[9] και ο Έρικ Μάρτινσον[9].

Μεταξύ των πρωταθλητών που έχουν ξεχωρίσει στα τρία αυτά αγωνίσματα, οι αθλητές με τους περισσότερους τίτλους είναι οι εξής:

Μεσαίων αποστάσεων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην ιστορία του Πρωταθλήματος, στους αγώνες μεσαίων αποστάσεων ανδρών συμπεριλαμβάνονται τα 800 μέτρα, τα 1500 μέτρα και τα 3000 μέτρα. Στα αγωνίσματα αυτά, οι διαφορετικοί πρωταθλητές που έχουν διακριθεί όλα αυτά τα χρόνια είναι: 31[12][9] στα 800 μέτρα, 31[12][9] στα 1500 μέτρα και 32[12][9] στα 3000 μέτρα. Το 1966, για πρώτη φορά, στα 800 μέτρα την πρώτη θέση κέρδισε ο Ίνγκβε Λίντ[12], στα 1500 μέτρα ο Γκούναρ Έκμαν[12] και στα 3000 μέτρα ο Μπο Γιόχανσον[12]. Οι πρόσφατοι πρωταθλητές στα αγωνίσματα αυτά το 2015 ήταν ο Γιόχαν Ρόγκεστεντ[9], ο Γίοχαν Γουόλντεν[9] και ο Στάφαν Έκ[9]. Στο αγώνισμα των 2000 μέτρα στιπλ που έχει καταργηθεί υπήρξαν 2 πρωταθλητές.[12]

Μεταξύ των πρωταθλητών που έχουν ξεχωρίσει στα τέσσερα αυτά αγωνίσματα, οι αθλητές με τους περισσότερους τίτλους είναι οι εξής:

Εμπόδια και σκυταλοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην ιστορία του Πρωταθλήματος, στα εμπόδια και στην σκυταλοδρομία ανδρών συμπεριλαμβάνονται τα 60 μέτρα με εμπόδια και τα 4 x 200 μέτρα σκυταλοδρομία. Στα αγωνίσματα αυτά, οι διαφορετικοί πρωταθλητές που έχουν διακριθεί όλα αυτά τα χρόνια είναι: 17 στα 60 μέτρα με εμπόδια και 20 στα 4 x 200 μέτρα σκυταλοδρομία. Για πρώτη φορά, στα 60 μέτρα με εμπόδια την πρώτη θέση κέρδισε ο Στουρ Φρέμπεργκ, το 1966 και στα 4 x 200 μέτρα σκυταλοδρομία, οι Γιόχαν Ένγκμπεργκ, Σίμον Γιόχανσον, Φρίντρικ Γιόχανσον και Κρίστιαν Sjöberg, το 2007. Οι πρόσφατοι πρωταθλητές στα αγωνίσματα αυτά το 2014 ήταν ο Φιλίπ Νόσμι και οι Όστιν Χάμιλτον, Νικ Έκελουντ-Αρενάντερ, Εμάνουελ Αμόχ και Άντον Λέβιν.

Μεταξύ των πρωταθλητών που έχουν ξεχωρίσει στα τέσσερα αυτά αγωνίσματα, οι αθλητές με τους περισσότερους τίτλους είναι οι εξής:

  • 60 μέτρα με εμπόδια, 10 τίτλους έχει κερδίσει ο Ρόμπερτ Κρόνμπεργκ (1997, 2000 έως 2005, 2007 έως 2009)
  • 4 x 200 μέτρα σκυταλοδρομία, 3 τίτλους έχει κερδίσει η ομάδα της ΙΦ Γκότα (2007 έως 2009) και 3 τίτλους οι αθλητές Γιόχαν Ένγκμπεργκ (2007 έως 2009), Φρίντρικ Γιόχανσον (2007 έως 2009) και Κρίστιαν Sjöberg (2007 έως 2009)
  • 4 x 2 μέτρα σκυταλοδρομία,
  • 4 x 400 μέτρα σκυταλοδρομία,
Ρίψεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην ιστορία του Πρωταθλήματος, στις ρίψεις ανδρών συμπεριλαμβάνονται η Σφαιροβολία και η Ρίψη βάρους 15,88 κιλών. Στα αγωνίσματα αυτά, οι διαφορετικοί πρωταθλητές που έχουν διακριθεί όλα αυτά τα χρόνια είναι: 22 στη Σφαιροβολία και 2 στη Ρίψη βάρους 15,88 κιλών. Για πρώτη φορά, στη Σφαιροβολία την πρώτη θέση κέρδισε ο Μπένγκτ Κρίστιανσον, το 1966 και στη Ρίψη βάρους 15,88 κιλών, ο Ματίας Γιονς, το 2011. Οι πρόσφατοι πρωταθλητές στα αγωνίσματα αυτά το 2014 ήταν ο Νίκλας Αρένιους και ο Μάρκους Γιόχανσον. Στο αγώνισμα της Ρίψης βάρους 18,00 κιλών που έχει καταργηθεί υπήρξαν 3 διαφορετικοί πρωταθλητές, με πρώτο τον Μπένγκτ Γιόχανσον, το 2002 και τελευταίο τον Ματία Γιονς το 2010.

Μεταξύ των πρωταθλητών που έχουν ξεχωρίσει στα τρία αυτά αγωνίσματα, οι αθλητές με τους περισσότερους τίτλους είναι οι εξής:

  • Σφαιροβολία, 6 τίτλους έχει κερδίσει ο Τζίμι Νορντίν (2000 έως 2003 και 2005 έως 2006)
  • Ρίψη βάρους 15,88 κιλών, 3 τίτλους έχει κερδίσει ο Ματίας Γιονς (2011 έως 2013)
  • Ρίψη βάρους 18,00 κιλών, 6 τίτλους έχει κερδίσει ο Μπένγκτ Γιόχανσον (2002 έως 2007)
Άλματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ο 11 φορές πρωταθλητής στο άλμα εις ύψος, Στέφαν Χολμ.

Στην ιστορία του Πρωταθλήματος, στα άλματα ανδρών συμπεριλαμβάνονται το Άλμα εις ύψος, το Άλμα επί κοντώ, το Άλμα εις μήκος και το Άλμα εις τριπλούν. Στα αγωνίσματα αυτά, οι διαφορετικοί πρωταθλητές που έχουν διακριθεί όλα αυτά τα χρόνια είναι: 23 στο Άλμα εις ύψος, 21 στο Άλμα επί κοντώ, 19 στο Άλμα εις μήκος και 25 στο Άλμα εις τριπλούν. Το 1966, για πρώτη φορά στο Άλμα εις ύψος την πρώτη θέση κέρδισε ο Kjell-Åke Νίλσον, στο Άλμα επί κοντώ, ο Χανς Λάγκερκβιστ, στο Άλμα εις μήκος, ο Λάρς-Ούλωφ Χέεκ και στο Άλμα εις τριπλούν, ο Μπέρζε Γιόχανσον. Οι πρόσφατοι πρωταθλητές στα αγωνίσματα αυτά το 2014 ήταν ο Τζέικομπ Θόρβαλντσον, ο Αλχαζί Γένγκ, ο Μίκαελ Τορνέους και ο Ντάνιελ Λέναρτσον. Στα αγωνίσματα άλμα εις ύψος άνευ φοράς και άλμα εις μήκος άνευ φοράς που έχουν καταργηθεί υπήρξαν 23 και 17 διαφορετικοί πρωταθλητές αντίστοιχα. Το 1916, στο άλμα εις ύψος άνευ φοράς πρώτος πρωταθλητής ήταν ο Άγκνε Χόλμστρομ, και στο άλμα εις μήκος άνευ φοράς ο Ντάγκλας Μελίν. Ο τελευταίος σε αυτά τα δύο αγωνίσματα ήταν το 1965, ο Γκόραν Φρέντρικσον.

Μεταξύ των πρωταθλητών που έχουν ξεχωρίσει στα έξι αυτά αγωνίσματα, οι αθλητές με τους περισσότερους τίτλους είναι οι εξής:

  • Άλμα εις ύψος, 11 τίτλους έχει κερδίσει ο Στέφαν Χολμ (1997 έως 2004 και 2006 έως 2008)
  • Άλμα εις ύψος άνευ φοράς, 10 τίτλους έχει κερδίσει ο Άλλαν Γκούσταφσον (1939 έως 1941, 1944 έως 1947 και 1950 έως 1952)
  • Άλμα επί κοντώ, 8 τίτλους έχει κερδίσει ο Κγιέλ Ίσακσον (1967 έως 1970, 1973, 1978 και 1985 έως 1986)
Ο 8 φορές πρωταθλητής στο άλμα επί κοντώ, Κγιέλ Ίσακσον.
Σύνθετα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην ιστορία του Πρωταθλήματος, στα σύνθετα αγωνίσματα ανδρών συμπεριλαμβάνεται το Έπταθλο. Στο αγώνισμα αυτό, οι διαφορετικοί πρωταθλητές που έχουν διακριθεί όλα αυτά τα χρόνια είναι 18[12][6][8][10]. Για πρώτη φορά, στο Έπταθλο το χρυσό μετάλλιο κέρδισε ο Άντρες Έμπεργκ, το 1986[12]. Ο πρόσφατος πρωταθλητής στο αγώνισμα αυτό το 2015 ήταν ο Πέτερ Όλσον[10].

Μεταξύ των πρωταθλητών που έχουν ξεχωρίσει σε αυτό το αγώνισμα, ο αθλητής με τους περισσότερους τίτλους είναι ο εξής:

Γυναικών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ταχύτητας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Η 8 φορές πρωταθλήτρια στα 60 μέτρα, Λίντα Χάγκλουντ.

Στην ιστορία του Πρωταθλήματος, στους αγώνες ταχύτητας γυναικών συμπεριλαμβάνονται τα 60 μέτρα, τα 200 μέτρα και τα 400 μέτρα. Στα αγωνίσματα αυτά, οι διαφορετικές πρωταθλήτριες που έχουν διακριθεί όλα αυτά τα χρόνια είναι: 25[12][9] στα 60 μέτρα, 23[12][9] στα 200 μέτρα και 29[12][9] στα 400 μέτρα. Για πρώτη φορά, στα 60 μέτρα την πρώτη θέση κέρδισε η Λένα Νενζέν, το 1966[12], στα 200 μέτρα, η Σάρλοτ Χόλμστρομ, το 1982[12] και στα 400 μέτρα, η Γκουνίλα Όλαυσον, το 1966[12]. Οι πρόσφατες πρωταθλήτριες στα αγωνίσματα αυτά το 2015 ήταν η Ιρένε Έκελουντ[9] στα 60 και στα 200 μέτρα και η Ελίσα Μάλμπεργκ[9] στα 400 μέτρα.

Μεταξύ των πρωταθλητών που έχουν ξεχωρίσει στα τρία αυτά αγωνίσματα, οι αθλήτριες με τους περισσότερους τίτλους είναι οι εξής:

Μεσαίων αποστάσεων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Η 3 φορές πρωταθλήτρια στα 800 μέτρα και 4 φορές στα 1500 μέτρα, Μολίν Έβερλοφ.

Στην ιστορία του Πρωταθλήματος, στους αγώνες μεσαίων αποστάσεων γυναικών συμπεριλαμβάνονται τα 800 μέτρα, τα 1500 μέτρα και τα 3000 μέτρα. Στα αγωνίσματα αυτά, οι διαφορετικές πρωταθλήτριες που έχουν διακριθεί όλα αυτά τα χρόνια είναι: 34[12][9] στα 800 μέτρα, 27[12][9] στα 1500 μέτρα και 22[12][9] στα 3000 μέτρα. Για πρώτη φορά, στα 800 μέτρα την πρώτη θέση κέρδισε η Αννέ-Μαρί Νένζελ, το 1966[12], στα 1500 μέτρα, η Λένα Sjöstedt, το 1971[12] και στα 3000 μέτρα, η Λιζ Γιαλμάρσον, το 1979[12]. Οι πρόσφατες πρωταθλήτριες στα αγωνίσματα αυτά το 2015 ήταν η Άννα Σιλβάντερ[9], η Καρλότα Φούγκμπεργκ[9] και η Σάρα Λάχτι[9].

Μεταξύ των πρωταθλητών που έχουν ξεχωρίσει στα τρία αυτά αγωνίσματα, οι αθλήτριες με τους περισσότερους τίτλους είναι οι εξής:

Εμπόδια και σκυταλοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην ιστορία του Πρωταθλήματος, στα εμπόδια και στην σκυταλοδρομία γυναικών συμπεριλαμβάνονται τα 60 μέτρα με εμπόδια και τα 4 x 200 μέτρα σκυταλοδρομία. Στα αγωνίσματα αυτά, οι διαφορετικές πρωταθλήτριες και ομάδες που έχουν διακριθεί όλα αυτά τα χρόνια είναι: 27[12][9] στα 60 μέτρα με εμπόδια και ; αθλήτριες και 2[12][9] ομάδες στα 4 x 200 μέτρα σκυταλοδρομία. Για πρώτη φορά, στα 60 μέτρα με εμπόδια την πρώτη θέση κέρδισε η Σεσίλια Σάντμπεργκ, το 1966[12] και στα 4 x 200 μέτρα σκυταλοδρομία, οι ;, το 1968, της Μάλμε ΑΙ[12]. Οι πρόσφατες πρωταθλήτριες στα αγωνίσματα αυτά το 2015 ήταν η Αντριάνα Γιάνιτς[9] στα 60 μέτρα με εμπόδια και οι Περνίλα Νίλσον[9], Περνίλα Τόρνεμαρκ[9], Λίσα Λίλγια[9] και Ιρένε Έκελουντ[9], της Μάλμε ΑΙ[9]. Στα αγωνίσματα 4 x 2 μέτρα σκυταλοδρομία και 4 x 400 μέτρα σκυταλοδρομία που έχουν καταργηθεί υπήρξαν ; διαφορετικές πρωταθλήτριες και 1[12] διαφορετική ομάδα, με μοναδικές πρωταθλήτριες τις ; το 1975 και τις ; το 1974 αντίστοιχα, της Γκέτεμποργκς ΚΙΚ[12].

Μεταξύ των πρωταθλητών που έχουν ξεχωρίσει στα τέσσερα αυτά αγωνίσματα, οι αθλήτριες με τους περισσότερους τίτλους είναι οι εξής:

  • 60 μέτρα με εμπόδια, 6[12] τίτλους έχει κερδίσει η Χελένα Φέρνστρομ (1990 έως 1992 και 1994 έως 1996)
  • 4 x 200 μέτρα σκυταλοδρομία, 7[12][9] τίτλους έχει κερδίσει η ομάδα της Μάλμε ΑΙ (1968 έως 1969, 2007 έως 2008 και 2013 έως 2015) και 5[9][13][14][15][7] τίτλους η Περνίλα Τόρνεμαρκ (2007 έως 2015)
  • 4 x 2 μέτρα σκυταλοδρομία, 1[12] τίτλο έχει κερδίσει η ομάδα της Γκέτεμποργκς ΚΙΚ (1975) και οι αθλήτριες ;
  • 4 x 400 μέτρα σκυταλοδρομία, 1[12] τίτλο έχει κερδίσει η ομάδα της Γκέτεμποργκς ΚΙΚ (1974) και οι αθλήτριες ;
Ρίψεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην ιστορία του Πρωταθλήματος, στις ρίψεις γυναικών συμπεριλαμβάνονται η Σφαιροβολία και η Ρίψη βάρους 9,08 κιλών. Στα αγωνίσματα αυτά, οι διαφορετικές πρωταθλήτριες που έχουν διακριθεί όλα αυτά τα χρόνια είναι: 13[12][9] στη Σφαιροβολία και 2[12][9] στη Ρίψη βάρους 9,08 κιλών. Για πρώτη φορά, στη Σφαιροβολία την πρώτη θέση κέρδισε η Μπρίτ Γιόχανσον, το 1966[12] και στη Ρίψη βάρους 9,08 κιλών, η Tracey Άντερσον, το 2011[12]. Οι πρόσφατες πρωταθλήτριες στα αγωνίσματα αυτά το 2015 ήταν η Φανή Ρός[9] και η Ελένη Λάρσον[9]. Στο αγώνισμα της Ρίψης βάρους 10,00 κιλών που έχει καταργηθεί υπήρξαν 5[12] διαφορετικές πρωταθλήτριες, με πρώτη την Άννα Σόντερμπεργκ, το 2002[16] και τελευταία την Tracey Άντερσον το 2010[12].

Μεταξύ των πρωταθλητών που έχουν ξεχωρίσει στα τρία αυτά αγωνίσματα, οι αθλήτριες με τους περισσότερους τίτλους είναι οι εξής:

  • Σφαιροβολία, 11[12] τίτλους έχουν κερδίσει η Λίντα-Μαρί Μάρτενσον (1991 και 1993 έως 2002) και η Ελένα Ένγκμαν (2003 έως 2013)
  • Ρίψη βάρους 9,08 κιλών, 3[12] τίτλους έχει κερδίσει η Tracey Άντερσον (2011, 2013 έως 2014)
  • Ρίψη βάρους 10,00 κιλών, 3[12] τίτλους έχει κερδίσει η Tracey Άντερσον (2007 έως 2008, και 2010)
Άλματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Η 5 φορές πρωταθλήτρια στο άλμα εις μήκος, Έρικα Γιάρντερ.
Η 9 φορές πρωταθλήτρια στο άλμα εις ύψος, Εμα Γκριν Τρεγκάρο.

Στην ιστορία του Πρωταθλήματος, στα άλματα γυναικών συμπεριλαμβάνονται το Άλμα εις ύψος, το Άλμα επί κοντώ, το Άλμα εις μήκος και το Άλμα εις τριπλούν. Στα αγωνίσματα αυτά, οι διαφορετικές πρωταθλήτριες που έχουν διακριθεί όλα αυτά τα χρόνια είναι: 22[12][9] στο Άλμα εις ύψος, 10[12][9] στο Άλμα επί κοντώ, 26[12][9] στο Άλμα εις μήκος και 14[12][9] στο Άλμα εις τριπλούν. Για πρώτη φορά στο Άλμα εις ύψος την πρώτη θέση κέρδισε η Μαργκαρέτα Μπέργκβιστ, το 1966[12], στο Άλμα επί κοντώ, η Αλίσα Γουάιτ, το 1996[12], στο Άλμα εις μήκος, η Ίνγκα Στένμπρινκ, το 1966[12] και στο Άλμα εις τριπλούν, η Ινγκέλα Ροσέν, το 1990[12]. Οι πρόσφατες πρωταθλήτριες στα αγωνίσματα αυτά το 2015 ήταν η Σοφί Σκούγκ[9], η Αντζέλικα Μπένκτσον[9], η Έρικα Γιάρντερ[9] και η Γιασμίν Σαμπίρ[9]. Στο αγώνισμα Άλμα εις μήκος άνευ φοράς που έχει καταργηθεί υπήρξαν 6[12] διαφορετικές πρωταθλήτριες, με πρώτη την Ρός Μαρί Αμπράχαμσον, το 1953[12] και τελευταία την Γκουνίλα Σέντερστρομ το 1965[12].

Μεταξύ των πρωταθλητών που έχουν ξεχωρίσει στα πέντε αυτά αγωνίσματα, οι αθλήτριες με τους περισσότερους τίτλους είναι οι εξής:

Η 5 φορές πρωταθλήτρια στο πένταθλο, Τζέσικα Σάμιουελσον.
Σύνθετα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην ιστορία του Πρωταθλήματος, στα σύνθετα αγωνίσματα γυναικών συμπεριλαμβάνεται το Πένταθλο. Στο αγώνισμα αυτό, οι διαφορετικές πρωταθλήτριες που έχουν διακριθεί όλα αυτά τα χρόνια είναι 13[12][6][8][10]. Για πρώτη φορά, στο Πένταθλο το χρυσό μετάλλιο κέρδισε η Μόνικα Γουέστεν, το 1991[12]. Η πρόσφατη πρωταθλήτρια στο αγώνισμα αυτό το 2015 ήταν η Σοφία Λίντε[10]. Στο αγώνισμα του Εξάθλου που έχει καταργηθεί υπήρξαν 3 διαφορετικές πρωταθλήτριες[12], με πρώτη και τελευταία την Μόνικα Γουέστεν το 1986 και το 1990 αντίστοιχα.

Μεταξύ των πρωταθλητών που έχουν ξεχωρίσει στα δύο αυτά αγωνίσματα, οι αθλήτριες με τους περισσότερους τίτλους είναι οι εξής:

Μετάλλια ανά αθλητή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αθλητές ανδρών με τα περισσότερα μετάλλια.[12]
Θέση Αθλητής Περίοδος Αγώνισμα/τα Χρυσά Αργυρά Χάλκινα Σύνολο
1= Ματίας Σούνεμπορν (en) 1989–2000 Άλμα εις μήκος, 200 μ. 11
1= Ρόμπερτ Κρόνμπεργκ (en) 1997–2009 60 μ. με εμπόδια, 60 μ. 11
1= Στέφαν Χολμ (en) 1997–2008 Άλμα εις ύψος 11
4 Νιλ Ντε Ολιβέιρα (en) 2008–2015 60 μ., 200 μ., 400 μ.,
4 x 200 μ. σκυταλοδρομία
9 7 1 17
5 Γιόχαν Βίσμαν (en) 2000–2015 200 μ., 400 μ. 9 1 2 12
6= Κγιέλ Ίσακσον (en) 1967–1986 Άλμα επί κοντώ 8
6= Ριζάκ Ντιρσέ (en) 1999–2010 1500 μ., 800 μ. 8
8= Κεντ Κλάεσον (sv) 1991–2001 3000 μ. 7
8= Κεντ Όλσον (sv) 1968–1976 60 μ. με εμπόδια 7
8= Μίκαελ Τορνέους (en) 2005–2015 Άλμα εις μήκος 7 1 0 8
8= Ουλφ Γιαρφέλτ (sv) 1972–1978 Άλμα εις μήκος 7

Σημείωση = Στο πίνακα αναφέρονται οι αθλητές με τους περισσότερους τίτλους (από εφτά και πάνω) από την ίδρυση του πρωταθλήματος το 1966 και όχι από το
πρωτάθλημα αλμάτων (μήκος και ύψος άνευ φοράς) σε κλειστό χώρο από το 1916 έως το 1965.

Κλειστά στάδια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αριστερά το Johanneshovs Isstadion δίπλα στο Globen, που φιλοξένησε το πρώτο Πρωτάθλημα, το 1966 και στη συνέχεια άλλες τρεις φορές.

Το κύριο μέρος του Πρωταθλήματος έχει διεξαχθεί σε δεκαεπτά διαφορετικά κλειστά στάδια από την ίδρυση του το 1966. Με την καθιέρωση των σύνθετων αγωνιμάτων το 1986, τα αγωνίματα αυτά πραγματοποιούνται σε άλλες περιοχές οι οποίες αποτελούν μέρος του Πρωταθλήματος. Το στάδιο με τις περισσότερες διοργανώσεις είναι το Friidrottens Hus, στο Γκέτεμποργκ, που έχει αναλάβει επτά φορές το Πρωτάθλημα. Η πιο πρόσφατη διοργάνωση διεξήχθη στο Satra Friidrottshall, στη Στοκχόλμη, για πέμπτη φορά.

Το Πρωτάθλημα πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1966, στο Παγοδρόμιο Johanneshovs, στη Στοκχόλμη. Το Παγοδρόμιο Johanneshovs κατασκευάστηκε αρχικά ως ανοιχτό στάδιο το 1955 και η οροφή του προστέθηκε το 1962. Στα τέλη της δεκαετίας του '60 με αρχές του '70, η διοργάνωση φιλοξενήθηκε άλλες τρεις φορές στο Παγοδρόμιο Johanneshovs και δύο στο στάδιο Partihallarna στο Γκέτεμποργκ.

Το 1971, κατασκευάστηκε στο Γκέτεμποργκ, το Scandinavium, το οποίο ανήλθε ως το μεγαλύτερο κλειστό στάδιο στη Βόρεια Ευρώπη, με χωρητικότητα 14.000 θεατών, με αποτέλεσμα την διεξαγωγή του πρωταθλήματος το 1972. Μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του '80, τα στάδια που φιλοξένησαν την διοργάνωση ήταν το Scandinavium και το νεόδμητο Lugnethallen, στο Φαλούν, που κατασκευάστηκε το 1972 και πήρε για πρώτη φορά το Πρωτάθλημα το 1973.

Το Scandinavium που φιλοξένησε έξι φορές το Πρωτάθλημα και τρεις το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου.

Τις περιόδους 1983 και 1984, τα Πρωταθλήματα έλαβαν χώρα για πρώτη φορά στο Kombihallen, στο Μάλμε και στο Solnahallen, στη Στοκχόλμη αντίστοιχα. Μέχρι και το 1989, το Solnahallen φιλοξένησε άλλες τέσσερις φορές τη διοργάνωση, με εξαίρεση το 1988, που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά στο Aspenhallen, στην Χαπαράντα. Επίσης στα τέλη της δεκαετίας του '80 άρχισαν να διεξάγονται τα σύνθετα αγωνίσματα σε διαφορετικές περιοχές.

Την δεκαετία του '90 το Πρωτάθλημα έλαβε τόπο σε οκτώ διαφορετικές εγκαταστάσεις. Τα στάδια που ανέλαβαν την διοργάνωση για πρώτη φορά ήταν το Friidrottens Hus στο Γκέτεμποργκ, το Arcushallen στη Λούλεα, που μέχρι και σήμερα είναι μία από τις μεγαλύτερες εγκαταστάσεις στην Ευρώπη αποκλειστικά για κλειστό στίβο, το Atleticum στο Μάλμε, το Tipshallen, στο Βέξιε, το Kupolen στο Μπορλάνζ, το Munktellarenan στην Εσκιλστούνα και το Satra Friidrottshall, στη Στοκχόλμη, τα οποία κατασκευάστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του '80 με τέλη της δεκαετίας του '90.

Το Στάντιουμ Αρένα που φιλοξένησε το Πρωτάθλημα του 2013.

Το 2000, το πρωτάθλημα διεξήχθη για πρώτη φορά στο Hoghammarhallen στο Μπόλνας και τα επόμενα οκτώ χρόνια στο Friidrottens Hus, στο Atleticum και στο Satra Friidrottshall. Από το 2009 έως το 2016, δύο νέα στάδια φιλοξένησαν το πρωτάθλημα, που ήταν το Tybblelundshallen στο Έρεμπρο και το νεόκτιστο Στάντιουμ Αρένα στο Νορσέπινγκ, που κατασκευάστηκε το 2008.

Σήμερα υπάρχουν τέσσερις εγκαταστάσεις που δεν πραγματοποιείται το Πρωτάθλημα. Το Scandinavium στο Γκέτεμποργκ, το οποίο ανέλαβε πρωταθλήματα της δεκαετίας του '70 και του '80, πλέον φιλοξενεί μόνο διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις στίβου και άλλων αθλημάτων. Στο στάδιο αυτό, έλαβε χώρα το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου το 1974, το 1984 και το 2013. Το Johanneshovs Isstadion στη Στοκχόλμη, που φιλοξένησε τα πρώτα πρωταθλήματα, πλέον χρησιμοποιείται για αγώνες χόκεϊ επί πάγου. Τα άλλα δύο που δεν χρησιμοποιούνται είναι το Partihallarna στο Γκέτεμποργκ και το Kupolen στο Μπορλάνζ, που χτίστηκε το 1990, ως κλειστό στάδιο και το 1995 μετατράπηκε σε εμπορικό κέντρο. Επίσης στο Globen που είναι ένα από τα μεγαλύτερα κλειστά στη Σουηδία και η έδρα της Εθνική Σουηδίας χόκεϊ επί πάγου ανδρών, αν και δεν έχει διοργανωθεί ποτέ το Πρωτάθλημα, είχε διεξαχθεί το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου του 1996 και πραγματοποιείται από το 1990, το XL Galan, που αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μίτινγκ κλειστού στίβου.

Στάδιο[17] Τοποθεσία[17] Κατασκ.[17] Χωρητ. Χρονιές διεξαγωγής
[1][7][9][11]
Χρονιές διεξαγωγής
σύνθετων[3][2][5][4][6][8]
[10]
Σύλλογος
Friidrottens Hus Γκέτεμποργκ 1988 1990, 1992, 2001, 2004, 2007, 2011, 2014 1996, 2003, 2008, 2012, 2016 Γκέτεμποργκς ΚΙΚ
Atleticum Μάλμε 1992 2,500 1993, 1995, 1997, 2002, 2005, 2008, 2016 1993, 1998 Μάλμε ΑΙ
Scandinavium Γκέτεμποργκ 1971 14,000 1972, 1975, 1979, 1980, 1981, 1982
Lugnethallen Φαλούν 1972 1973, 1974, 1976, 1977, 1978 Φαλού ΙΚ
Satra Friidrottshall Στοκχόλμη 1998 1999, 2003, 2006, 2010, 2015 2002, 2010 Χάμαρμπυ ΙΦ
Solnahallen Στοκχόλμη 1983 0 1984, 1985, 1986, 1987, 1989 ΑΙΚ ΦΚ & Σόλνα ΦΚ
Johanneshovs Isstadion Στοκχόλμη 1955 8,094 1966, 1967, 1969, 1971
Partihallarna Γκέτεμποργκ 1968, 1970
Hoghammarhallen Μπόλνας 1997 2000, 2009 2007 Μπόλνας ΦΙΚ
Στάντιουμ Αρένα Νορσέπινγκ 2008 1,500 2013 2011, 2015 ΙΚ Νορσέπινγκ ΦΙ
Telekonsult Arena Βέξιε 2012 2,550 2017 2013, 2014 ΙΦΚ Βέξιε
Aspenhallen Χαπαράντα 1986 1988 Χαπαράντα ΣΚΤ
Arcushallen Λούλεα 1986 2,500 1991 Λούλεα ΦΙ
Kombihallen Μάλμε 1980 1983
Kupolen Μπορλάνζ 1990 1996
Munktellarenan Εσκιλστούνα 1995 ; 1998 Εσκιλστούνα ΦΙ
Tybblelundshallen Έρεμπρο 2010 0 2012 ΚΦΟΥΜ Έρεμπρο
Tipshallen Βέξιε 1989 1994
Våxnäshallen Κάρλσταντ 1987 300 1988, 1992, 1994, 1997, 1999 ΙΦ Γκότα Κάρλσταντ
Sunnahallen Καρλσκρόνα 2002 0 2004, 2005 ΚΑ 2 ΙΦ
Friidrottshallen Βεστερός 2000 ; 2009 Βεστερός ΦΚ
Rosvalla multihall Νικέπινγκ 2003 ; 2006 Νικέπινγκ ΒΙΣ

Σύλλογοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Θέση Σύλλογος Χρυσά Ασημένια Χάλκινα Σύνολο
Μετάλλια ανά σύλλογο
1 Μάλμε ΑΙ 143 8 2 153
2 Σπαρβάγκενς ΦΚ 67 16 11 94
3 Χασέλμπι ΣΚ 11 8 13 32
4 Ουλλεβί ΦΚ 10 6 4 20
5 Έργκριτε ΙΣ 7 7 0 14
Χάμαρμπυ ΙΦ 4 5 2 11
Χουντίνγκε ΑΙΣ 3 3 6 12
ΙΦΚ Χέλσινγκμποργκς 3 1 3 7
Ριβιέρα ΦΙ 3 0 0 3
ΙΦΚ Τρλέλεμποργκ 3 0 0 3
ΙΦ Γκότα Κάρλσταντ 2 5 4 11
Hälle IF 2 2 1 5
ΙΦΚ Ούμεο 2 2 0 4
Μόλνταλς ΑΙΚ 2 1 1 4
Κιλς ΑΙΚ 2 0 0 2
Ume FI 2 0 0 2
Stenungsunds FI 2 0 0 2
ΙΦΚ Βέξιε 1 4 2 7
Σούντσβαλς ΦΙ 1 1 0 2
Täby IS 1 1 0 2
ΚΑ 2 ΙΦ 42 0 1 43
Ljungby FIK 1 0 1 2
IFK Lund 1 0 1 2
ΙΦ Κβιλ 1 0 0 1
ΦΚ Στουντεντέρνα 1 0 0 1
Γκέφλε ΙΦ 0 4 3 7
GoIF Tjalve 0 3 1 4
Τούρεμπεργκς ΦΚ 0 3 1 4
Γκέτεμποργκς ΚΙΚ 0 1 3 4
ΙΦΚ Λιντίνγκο 0 1 3 4
ΚΦΟΥΜ Έρεμπρο 0 1 3 4
Råby-Rekarne FIF 0 1 1 2
Σαβεντάλενς ΑΙΚ 0 1 1 2
ΙΚ Γουεστμάνια ΦΙ 0 1 0 1
Rehns BK 0 1 0 1
ΦΙΦ Γνίσταν 0 1 0 1
Βεστερός ΦΚ 0 0 2 2
ΙΚ Νορσέπινγκ ΦΙ 0 0 2 2
Όρεσουντς ΦΚ 0 0 2 2
Φαλού ΙΚ 0 0 2 2
Χάσλεχολμς ΑΙΣ 0 0 2 2
Αλίνγκσας ΙΦ 0 0 1 1
Ärla IF 0 0 1 1
Βάρμπεργκς ΓΚΙΦ 0 0 1 1
Glanshammars IF 0 0 1 1
ΙΦΚ Μόρα 0 0 1 1
Bålsta IK 0 0 1 1
Rånäs 4H 0 0 1 1
Σόλνα ΦΚ 0 0 1 1
Säffle FIK 0 0 1 1
scope="row" Σύνολο 317 88 87 492

Σημείωση = Τα μετάλλια που έχουν καταχωρηθεί είναι από τα Πρωταθλήματα: 2011, 2012 (εκτός Έπταθλο και Πένταθλο), 2013.

Αγωνίσματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ανδρών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αγωνίσματα ανά χρονική περίοδο
↓ Αγώνισμα 16–29 30 31–65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 00 01 02 03 04 05 06 07 08 09 10 11 12 13 14 15 16 Αγώνες
Αρ. αγωνισμάτων → 2 0 2 12 12 12 12 12 12 13 12 12 13 11 7 7 11 11 11 12 7 12 11 13 13 13 13 13 13 13 13 13 13 13 13 13 13 13 13 14 14 14 14 14 15 15 15 15 15 15 15 15 15
Τρέχον πρόγραμμα
60 μέτρα X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X 50
200 μέτρα X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X 32
400 μέτρα X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X 47
800 μέτρα X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X 47
1500 μέτρα X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X 47
3000 μέτρα X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X 47
60 μέτρα με εμπόδια X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X 50
4 x 200 μέτρα σκυταλοδρομία X X X X X X X X X 9
Άλμα εις ύψος X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X 50
Άλμα επί κοντώ X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X 50
Άλμα εις μήκος X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X 50
Άλμα εις τριπλούν X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X 50
Σφαιροβολία X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X 50
Ρίψη βάρους 15,88 κιλών X X X X X 5
Έπταθλο X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X 30
Καταργηθέντα αγωνίσματα
2000 μέτρα στιπλ X X 2
4 x 2 μέτρα σκυταλοδρομία X X X 3
4 x 400 μέτρα σκυταλοδρομία X X X X X X X 7
Άλμα εις μήκος άνευ φοράς X X 49
Άλμα εις ύψος άνευ φοράς X X 49
Ρίψη βάρους 18,00 κιλών X X X X X X X X X 9

Γυναικών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αγωνίσματα ανά χρονική περίοδο
↓ Αγώνισμα 53–65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 00 01 02 03 04 05 06 07 08 09 10 11 12 13 14 15 16 Αγώνες
Αρ. αγωνισμάτων → 1 7 7 8 8 8 8 8 8 9 9 8 5 5 9 9 9 10 5 10 8 11 11 11 11 12 12 12 12 12 12 13 13 13 13 13 13 14 14 14 14 14 15 15 15 15 15 15 15 15 15
Τρέχον πρόγραμμα
60 μέτρα X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X 50
200 μέτρα X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X 32
400 μέτρα X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X 47
800 μέτρα X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X 47
1500 μέτρα X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X 42
3000 μέτρα X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X 35
60 μέτρα με εμπόδια X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X 50
4 x 200 μέτρα σκυταλοδρομία X X X X X X X X X X X X 12
Άλμα εις ύψος X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X 50
Άλμα επί κοντώ X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X 20
Άλμα εις μήκος X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X 50
Άλμα εις τριπλούν X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X 26
Σφαιροβολία X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X 50
Ρίψη βάρους 9,08 κιλών X X X X X 5
Πένταθλο X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X X 25
Καταργηθέντα αγωνίσματα
4 x 2 μέτρα σκυταλοδρομία X 1
4 x 400 μέτρα σκυταλοδρομία X 1
Έξαθλο X X X X X 5
Άλμα εις μήκος άνευ φοράς X 13
Ρίψη βάρους 10,00 κιλών X X X X X X X X X 9

Ρεκόρ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο τρέχον πρόγραμμα, τα αγωνίσματα που έχουν πραγματοποιηθεί ρεκόρ είναι δεκαπέντε στου άνδρες και δεκαπέντε στις γυναίκες. Τα πιο πρόσφατα ρεκόρ που σημειώθηκαν είναι δύο και πραγματοποιήθηκαν στο Πρωτάθλημα του 2015, στη Στοκχόλμη, στο Satra Friidrottshall, μεταξύ 21 έως 22 Φεβρουαρίου. Στο Πρωτάθλημα του 2015 καταρρίφθηκαν ρεκόρ μόνο στις γυναίκες. Τα ρεκόρ αυτά ήταν στα 800 μέτρα και στο Άλμα επί κοντώ από τις Άννα Σιλβάντερ και Αντζέλικα Μπένκτσον αντίστοιχα.

Τα παλαιότερα ρεκόρ που έχουν παραμείνει αμετάβλητα για αρκετά χρόνια είναι στη Σφαιροβολία των ανδρών, που είχε σημειώσει ο Σόρεν Τάλεμ το 1990[18] και στα 60 μέτρα γυναικών, η Λίντα Χάγκλουντ το 1978[18]. Στα σημερινά ρεκόρ υπάρχουν δύο αθλήτριες οι οποίες εκτός από τα ρεκόρ Πρωταθλήματος, έχουν καταρρίψει τα Ευρωπαϊκά και τα Παγκόσμια. Τα ρεκόρ αυτα είναι στα 60 μέτρα με εμπόδια από την Σουζάνα Καλούρ[19][20] και στο Άλμα εις ύψος από την Καΐσα Μπέρκβιστ[19][20].

Ανδρών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα αγωνίσματα ταχύτητας ανδρών, το ρεκόρ στα 60 μέτρα καταρρίφθηκε το 1997,[18] στα 200 μέτρα το 2004[18] και στα 400 μέτρα το 2014.[18] Στα μεσαίων αποστάσεων, το ρεκόρ στα 800 μέτρα σημειώθηκε το 1992,[18] στα 1500 μέτρα το 2009[18] και στα 3000 μέτρα το 2004.[18] Στα 60 μέτρα με εμπόδια και στα 4 x 200 μέτρα σκυταλοδρομία τα ρεκόρ πραγματοποιήθηκαν το 2007.[18] Στις Ρίψεις, η Σφαιροβολία και η Ρίψη βάρους 15,88 κιλών καταρρίφθηκαν το 1990[18] και το 2013[18] αντίστοιχα. Στα Άλματα, τα ρεκόρ στο Άλμα εις ύψος σημειώθηκαν το 2007,[18] στο Άλμα επί κοντώ το 2008[18] και το 1995,[18] στο Άλμα εις μήκος το 2013[18] και στο Άλμα εις τριπλούν το 2002.[18] Στο Έπταθλο το ρεκόρ καταρρίφθηκε το 2014.[18]

Ταχύτητας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το ρεκόρ στα 60 μέτρα καταρρίφθηκε στο Πρωτάθλημα του 1997 που διεξήχθει στο Μάλμε, από τον Πάτρικ Λόβγκρεν της Χελένεχολμς ΙΦ, με επίδοση 6.61.[18] Ο Λόβγκρεν έσπασε ένα ρεκόρ που διήρκησε δύο χρόνια, αυτό του Τορμπτζόρν Μάρτενσον της Μάλμε ΑΙ, με επίδοση 6.64, που κατείχε από το 1995[12]. Σήμερα το Ευρωπαϊκό ρεκόρ είναι 6.42[21] και το αντίστοιχο Παγκόσμιο είναι 6.39[22].

Στα 200 μέτρα, το ρεκόρ σημειώθηκε στο Γκέτεμποργκ το 2004, από τον Γιόχαν Βίσμαν, της ΙΦΚ Χέλσινγκμποργκς, με επίδοση 20.66,[18] καταρρίπτοντας αυτό του Ματίας Σούνεμπορν της Μάλμε ΑΙ, το 1995, με επίδοση 21.05[12], ένα ρεκόρ που διήρκησε εννέα χρόνια. Το παρόν Ευρωπαϊκό ρεκόρ είναι 20.25[21] και το Παγκόσμιο 19.92[22].

Το ρεκόρ στα 400 μέτρα πραγματοποιήθηκε το 2014 στο Γκέτεμποργκ, από τον Νικ Έκελουντ-Αρενάντερ της Μάλμε ΑΙ, με χρόνο 46.68.[18] Ο Αρενάντερ κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ του που ήταν το 2013, με χρόνο 46.85[12]. Το σημερινό Ευρωπαϊκό ρεκόρ είναι 45.05[21] και το αντίστοιχο Παγκόσμιο είναι 44.57[22].

Μεσαίων αποστάσεων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το ρεκόρ στα 800 μέτρα μέτρα καταρρίφθηκε στο Πρωτάθλημα του 1992 που διεξήχθει στο Γκέτεμποργκ, από τον Μάρτιν Ένχολμ της ΙΦΚ Λιντίνγκο, με επίδοση 1:47.80.[18] Ο Ένχολμ κατέρριψε ένα ρεκόρ που διήρκησε ένα χρόνο, αυτό του Τορμπτζόρν Γιόχανσον της Μάλμε ΑΙ, το 1991, με επίδοση 1:51.24[12]. Το παρόν Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ρεκόρ είναι η επίδοση 1:42.67[21][22].

Στα 1500 μέτρα, το ρεκόρ σημειώθηκε στο Μπόλνας το 2009, από τον Όλε Βάλερενγκ, της Σπαρβάγκενς, με επίδοση 3:45.86[18] καταρρίπτοντας αυτό του Ρόνι Όλσον της Μάλμε ΑΙ, το 1990, με επίδοση 3.45.93[12], ένα ρεκόρ που παρέμηνε αμετάβλητο δεκαεννέα χρόνια. Το παρόν Ευρωπαϊκό ρεκόρ είναι 3:33.32[21] και το Παγκόσμιο 3:31.18[22].

Το ρεκόρ στα 3000 μετρα πραγματοποιήθηκε το 2004 στο Γκέτεμποργκ, από τον Ερίκ Sjoqvist της Ενχόρνα ΙΦ, με χρόνο 7:56.99.[18] Ο Sjoqvist κατέρριψε ένα ρεκόρ που διήρκησε τέσσερα χρόνια, αυτό του Κεντ Κλάεσον της Skillingaryds ΦΚ, το 2000, με χρόνο 7:57.66[12]. Το σημερινό Ευρωπαϊκό ρεκόρ είναι 7:32.41[21] και το αντίστοιχο Παγκόσμιο είναι 7:24.90[22].

Εμπόδια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα 60 μέτρα με εμπόδια, το ρεκόρ σημειώθηκε στο Γκέτεμποργκ το 2007, από τον Ρόμπερτ Κρόνμπεργκ, της ΙΦ Κβιλ, με επίδοση 7.59[18]. Ο Κρόνμπεργκ κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ του που ήταν το 2004, με επίδοση 7.60[12], ένα ρεκόρ που παρέμηνε αμετάβλητο τρία χρόνια. Το παρόν Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ρεκόρ είναι 7.30[21][22].

Άλματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μίκαελ Τορνέους που έσπασε το ρεκόρ στο άλμα εις μήκος, το 2013.

Το ρεκόρ στο Άλμα εις ύψος καταρρίφθηκε στο Πρωτάθλημα του 2007 που διεξήχθει στο Γκέτεμποργκ, από τους Στέφαν Χολμ της Κιλς ΑΙΚ, με επίδοση 2.38[18] και Λίνους Θόρνμπλαντ της Μάλμε ΑΙ, με επίδοση 2.38,[18] καταρρίπτοντας αυτό του Στέφαν Χολμ το 2003, με επίδοση 2.32[12], ένα ρεκόρ που διήρκησε τέσσερα χρόνια. Σήμερα το Ευρωπαϊκό ρεκόρ είναι 2.42[21] και το Παγκόσμιο 2.43[22].

Το ρεκόρ στο Άλμα επί κοντώ πραγματοποιήθηκε το 2008 στο Μάλμε, από τον Αλχαζί Γένγκ, της Έργκριτε ΙΣ, με επίδοση 5.70[18] . Ο Αλχαζί Γένγκ κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ του που ήταν το 2005, με επίδοση 5.65[12], ένα ρεκόρ που παρέμηνε αμετάβλητο τρία χρόνια. Το παρόν Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ρεκόρ είναι 6.16[21][22].

Στο Άλμα εις μήκος, το ρεκόρ σημειώθηκε στο Νορσέπινγκ το 2013, από τον Μίκαελ Τορνέους, της Χάμαρμπυ ΙΦ, με επίδοση 8.15,[18] καταρρίπτοντας αυτό του Ματίας Σούνεμπορν της Μάλμε ΑΙ, το 1995, με επίδοση 8.12[12], ένα ρεκόρ που διήρκησε δεκαοκτώ χρόνια. Το σημερινό Ευρωπαϊκό ρεκόρ είναι 8.71[21] και το αντίστοιχο Παγκόσμιο είναι 8.79[22].

Ο Κρίστιαν Όλσον που έσπασε το ρεκόρ στο άλμα εις τριπλούν, το 2002.

Το ρεκόρ στο Άλμα εις τριπλούν καταρρίφθηκε στο Πρωτάθλημα του 2002 που διεξήχθει στο Μάλμε, από τον Κρίστιαν Όλσον της Έργκριτε ΙΣ, με επίδοση 17.60.[18] Ο Όλσον κατέρριψε ένα ρεκόρ που διήρκησε επτά χρόνια, αυτό του Άρνε Χόλμ της Ουλλεβί ΦΚ, το 1995, με επίδοση 16.90[12]. Το παρόν Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ρεκόρ είναι 17.92[21][22].

Ρίψεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το ρεκόρ στη Σφαιροβολία πραγματοποιήθηκε το 1990 στο Γκέτεμποργκ, από τον Σόρεν Τάλεμ της Σόντερτορνς ΦΦ, με επίδοση 20.52.[18] Ο Τάλεμ κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ του Άντερς Σκάρβστραντ της Σπαρβάγκενς ΦΚ, που ήταν το 1985, με επίδοση 19.31[12], ένα ρεκόρ που παρέμηνε αμετάβλητο πέντε χρόνια. Το σημερινό Ευρωπαϊκό ρεκόρ είναι 22.55[21] και το αντίστοιχο Παγκόσμιο είναι 22.66[22].

Στη Ρίψη βάρους 15,88 κιλών, το ρεκόρ σημειώθηκε στο Νορσέπινγκ το 2013, από τον Ματίας Γιονς, της Χασέλμπι ΣΚ, με επίδοση 23.18,[18] καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ του που ήταν το 2011, με επίδοση 22.51[12], ένα ρεκόρ που διήρκησε δύο χρόνια.

Σύνθετα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Πέτερ Όλσον που έσπασε το ρεκόρ στο έπταθλο, το 2014.

Το ρεκόρ στο Έπταθλο καταρρίφθηκε στο Πρωτάθλημα του 2014 που διεξήχθει στο Βέξιε, από τον Πέτερ Όλσον της Χασέλμπι ΣΚ, με επίδοση 5.904,[18] καταρρίπτοντας αυτό του Χένρικ Ντάγκαρντ της ΚΑ 2 ΙΦ, το 1999, με επίδοση 5.859[12], ένα ρεκόρ που διήρκησε δεκαπέντε χρόνια. Το παρόν Ευρωπαϊκό ρεκόρ είναι 6.438[21] και το Παγκόσμιο 6.645[22].

Σκυταλοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το ρεκόρ στα 4 x 200 μέτρα σκυταλοδρομία πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Γκέτεμποργκ, από τους Γιόχαν Ένγκμπεργκ, Σίμον Γιόχανσον, Φρίντρικ Γιόχανσον και Κρίστιαν Sjöberg της ΙΦ Γκότα Κάρλσταντ, με επίδοση 1:26,10.[18] Η ομάδα της σκυταλοδρομίας δεν κατέρριψε κάποιο προηγούμενο ρεκόρ διότι το αγώνισμα αυτό μπήκε για πρώτη φορά στο πρόγραμμα το 2007, αλλά μέχρι και σήμερα παραμένει αμετάβλητο. Σήμερα το Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ρεκόρ είναι 1:22,11.[21][22]

Πίνακας ρεκόρ [18]
Αγώνισμα Ρεκόρ Αθλητής(ες) Σύλλογος Ημερομηνία Τόπος
60 μέτρα 6.61 Πάτρικ Λόβγκρεν Χελένεχολμς ΙΦ 1997 Μάλμε
200 μέτρα 20.66 Γιόχαν Βίσμαν ΙΦΚ Χέλσινγκμποργκς 2004 Γκέτεμποργκ
400 μέτρα 46.68 Νικ Έκελουντ-Αρενάντερ Μάλμε ΑΙ 2014 Γκέτεμποργκ
800 μέτρα 1:47.80 Μάρτιν Ένχολμ ΙΦΚ Λιντίνγκο 1992 Γκέτεμποργκ
1500 μέτρα 3:45.86 Όλε Βάλερενγκ Σπαρβάγκενς ΦΚ 2009 Μπόλνας
3000 μετρα 7:56.99 Ερίκ Sjoqvist Ενχόρνα ΙΦ 2004 Γκέτεμποργκ
60 μέτρα με εμπόδια 7.59 Ρόμπερτ Κρόνμπεργκ ΙΦ Κβιλ 2007 Γκέτεμποργκ
Άλμα εις ύψος 2.38
2.38
Στέφαν Χολμ
Λίνους Θόρνμπλαντ
Κιλς ΑΙΚ
Μάλμε ΑΙ
2007
2007
Γκέτεμποργκ
Γκέτεμποργκ
Άλμα επί κοντώ 5.70 Αλχαζί Γένγκ Έργκριτε ΙΣ 2008 Μάλμε
Άλμα εις μήκος 8.15 Μίκαελ Τορνέους Χάμαρμπυ ΙΦ 2013 Νορσέπινγκ
Άλμα εις τριπλούν 17.60 Κρίστιαν Όλσον Έργκριτε ΙΣ 2002 Μάλμε
Σφαιροβολία 20.52 Σόρεν Τάλεμ Σόντερτορνς ΦΦ 1990 Γκέτεμποργκ
Ρίψη βάρους 15,88 κιλών 23.18 Ματίας Γιονς Χασέλμπι ΣΚ 2013 Νορσέπινγκ
Έπταθλο 5.904 Πέτερ Όλσον Χασέλμπι ΣΚ 2014 Βέξιε
4 x 200 μ. σκυταλοδρομία 1:26.10 Γιόχαν Ένγκμπεργκ
Σίμον Γιόχανσον
Φρίντρικ Γιόχανσον
Κρίστιαν Sjöberg
ΙΦ Γκότα Κάρλσταντ 2007 Γκέτεμποργκ

Καταργηθέντα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα αγωνίματα που πλέον δεν υφίστανται στο σημερινό πρόγραμμα, τα ρεκόρ που πραγματοποιήθηκαν στους άνδρες ήταν στα 2000 μέτρα στιπλ το 1972[12], στα 4 x 2 μέτρα σκυταλοδρομία το 1967[12], στα 4 x 400 μέτρα σκυταλοδρομία το 1972[12], στη Ρίψη βάρους 18,00 κιλών το 2005[12], στο Άλμα εις μήκος άνευ φοράς το 1965[12] και στο Άλμα εις ύψος άνευ φοράς το 1963[12].

Στα 2000 μέτρα στιπλ, το ρεκόρ σημειώθηκε το 1972 στο Γκέτεμποργκ, στην πρώτη διεξαγωγή του αγωνίματος, από τον Άρνε Ljungblad της Χελένεχολμς ΙΦ, με επίδοση 5:59.2[12].

Το ρεκόρ στα 4 x 2 μέτρα σκυταλοδρομία πραγματοποιήθηκε το 1967 στη Στοκχόλμη, από την ομάδα της Μάλμε ΑΙ, με επίδοση 3:09.7[12]. Η Μάλμε ΑΙ κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ της Μπρόμα ΙΦ, που ήταν το 1966, με επίδοση 3:10.6[12], ένα ρεκόρ που διήρκησε ένα χρόνο.

Στα 4 x 400 μέτρα σκυταλοδρομία, το ρεκόρ σημειώθηκε το 1972 στο Γκέτεμποργκ, από την ομάδα της ΣοΙΚ Ελλάς, με επίδοση 3:11.3[12]. Η ΣοΙΚ Ελλάς κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ της ΚΑ 2 ΙΦ, που ήταν το 1969, με επίδοση 3:20.8[12], ένα ρεκόρ που διήρκησε τρία χρόνια.

Στη Ρίψη βάρους 18,00 κιλών, η καλύτερη επίδοση πραγματοποιήθηκε στο Πρωτάθλημα του 2005 που διεξήχθει στο Μάλμε, από τον Μπένγκτ Γιόχανσον της Βεστερός ΦΚ, με επίδοση 19.80. Ο Γιόχανσον κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ του, αυτό του 2002, με επίδοση 19.49[12].

Στο Άλμα εις μήκος άνευ φοράς, η καλύτερη επίδοση σημειώθηκε το 1965, από τον Γκόραν Φρέντρικσον της Κρόνομπεργκς ΙΚ, με επίδοση 3.43. Ο Φρέντρικσον κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ του Καρλ Έρικ Έκμαν το 1944, της Βεστερός ΣΚ, με επίδοση 3.41[12], ένα ρεκόρ που διήρκησε εικοσιένα χρόνια.

Στο Άλμα εις ύψος άνευ φοράς, το ρεκόρ πραγματοποιήθηκε το 1963, από τον Γκόραν Φρέντρικσον της Κρόνομπεργκς ΙΚ, με επίδοση 1.67, καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ του ένα χρόνο πριν το 1962, με επίδοση 1.66.[12]

Πίνακας ρεκόρ [12]
Αγώνισμα Ρεκόρ Αθλητής(ες) Σύλλογος Ημερομηνία Τόπος
2000 μέτρα στιπλ 5:59.2 Άρνε Ljungblad Χελένεχολμς ΙΦ 1972 Γκέτεμποργκ
4 x 2 μ. σκυταλοδρομία 3:09.7 Άγνωστοι Μάλμε ΑΙ 1967 Στοκχόλμη
4 x 400 μ. σκυταλοδρομία 3:11.3 Άγνωστοι ΣοΙΚ Ελλάς 1972 Γκέτεμποργκ
Ρίψη βάρους 18,00 κιλών 19.80 Μπένγκτ Γιόχανσον Βεστερός ΦΚ 2005 Μάλμε
Άλμα εις μήκος άνευ φοράς 3.43 Γκόραν Φρέντρικσον Κρόνομπεργκς ΙΚ 1965 Άγνωστος
Άλμα εις ύψος άνευ φοράς 1.67 Γκόραν Φρέντρικσον Κρόνομπεργκς ΙΚ 1963 Άγνωστος

Γυναικών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα αγωνίσματα ταχύτητας γυναικών, το ρεκόρ στα 60 μέτρα καταρρίφθηκε το 1978,[18] στα 200 μέτρα το 2013[18] και στα 400 μέτρα το 2012.[18] Στα μεσαίων αποστάσεων, το ρεκόρ στα 800 μέτρα σημειώθηκε το 2015, στα 1500 μέτρα το 1998[18] και στα 3000 μέτρα το 1996.[18] Στα 60 μέτρα με εμπόδια, το ρεκόρ πραγματοποιήθηκε το 2004[18] και στα 4 x 200 μέτρα σκυταλοδρομία το 2012.[18] Στις Ρίψεις, η Σφαιροβολία και η Ρίψη βάρους 9,08 κιλών καταρρίφθηκαν το 2008[18] και το 2013[18] αντίστοιχα. Στα Άλματα, το ρεκόρ στο Άλμα εις ύψος σημειώθηκε το 2003,[18] στο Άλμα επί κοντώ το 2015, στο Άλμα εις μήκος το 1993[18] και στο Άλμα εις τριπλούν το 2004.[18] Στο Πένταθλο το ρεκόρ καταρρίφθηκε το 2010.[18]

Ταχύτητας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Ιρένε Έκελουντ που έσπασε το ρεκόρ στα 200 μέτρα, το 2013.

Το ρεκόρ στα 60 μέτρα καταρρίφθηκε στο Πρωτάθλημα του 1978 που διεξήχθει στο Φαλούν, από την Λίντα Χάγκλουντ της Χανβίκενς ΣΚ, με επίδοση 7.17.[18] Η Χάγκλουντ κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ της που ήταν το 1976, με επίδοση 7.1;[12]. Σήμερα το Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ρεκόρ είναι 6.92[19][20].

Στα 200 μέτρα, το ρεκόρ σημειώθηκε στο Νορσέπινγκ το 2013, από την Ιρένε Έκελουντ, της Κιλς ΑΙΚ, με επίδοση 23.15,[18] καταρρίπτοντας αυτό της Μαρίκα Γιόχανσον της ΙΦ Γκότα Κάρλσταντ, το 1993, με επίδοση 23.75[12], ένα ρεκόρ που διήρκησε είκοσι χρόνια. Το παρόν Ευρωπαϊκό ρεκόρ είναι 22.10[19] και το Παγκόσμιο 21.87[20].

Το ρεκόρ στα 400 μέτρα πραγματοποιήθηκε το 2012 στο Έρεμπρο, από την Μόα Χέλμερ της Σπαρβάγκενς ΦΚ, με χρόνο 53.02.[18] Η Χέλμερ έσπασε ένα ρεκόρ που διήρκησε οκτώ χρόνια, αυτό της Μπεατρίς Ντάλγκρεν της Μόλνταλς ΑΙΚ, το 2004, με χρόνο 53.37[12]. Το σημερινό Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ρεκόρ είναι 49.59[19][20].

Μεσαίων αποστάσεων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το ρεκόρ στα 800 μέτρα καταρρίφθηκε στο Πρωτάθλημα του 2015 που διεξήχθει στη Στοκχόλμη, από την Άννα Σιλβάντερ της ΙΦΚ Λιντίνγκο, με επίδοση 2:03.36[9], καταρρίπτοντας αυτό της Μαρία Ακρακα της Rånäs 4H, το 1993, με επίδοση 2:03.59[12], ένα ρεκόρ που διήρκησε δώδεκα χρόνια. Το παρόν Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ρεκόρ είναι η επίδοση 1:55.82[19][20].

Στα 1500 μέτρα, το ρεκόρ σημειώθηκε στην Εσκιλστούνα το 1998, από την Μολίν Έβερλοφ της Σπαρβάγκενς ΦΚ, με επίδοση 4:10.86,[18] καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ της ένα χρόνο πριν το 1997, με επίδοση 4:12.79[12]. Το παρόν Ευρωπαϊκό ρεκόρ είναι 3:57.91 από τη Σουηδέζα Αμπέμπα Αρεγκάβι[19] και το Παγκόσμιο 3:55.17[20].

Η Σουζάνα Καλούρ που έσπασε το ρεκόρ Πρωταθήματος στα 60 μέτρα με εμπόδια το 2004 και το σημερινό Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ρεκόρ.

Το ρεκόρ στα 3000 μετρα πραγματοποιήθηκε το 1996 στο Μπορλάνζ, από τη Σάρα Γουέντλαντ της Χασέλμπι ΣΚ, με χρόνο 9:00.94.[18] Η Γουέντλαντ κατέρριψε ένα ρεκόρ που διήρκησε δώδεκα χρόνια, αυτό της Έβα Έρνστρομ της Väsby ΙΚ, το 1984, με χρόνο 9:07.02[12]. Το σημερινό Ευρωπαϊκό ρεκόρ είναι 8:27.86[19] και το αντίστοιχο Παγκόσμιο είναι 8:16.60[20].

Εμπόδια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα 60 μέτρα με εμπόδια, το ρεκόρ σημειώθηκε στο Γκέτεμποργκ το 2004, από την Σουζάνα Καλούρ της Φαλού ΙΚ, με επίδοση 7.96,[18] καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ της ένα χρόνο πριν το 2003, με επίδοση 8.06[12]. Η Σουζάνα Καλούρ έχει καταρρίψει το παρόν Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ρεκόρ με επίδοση 7.68[19][20].

Άλματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Καΐσα Μπέρκβιστ που έσπασε το ρεκόρ Πρωταθήματος στο άλμα εις ύψος το 2003 και το σημερινό Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ρεκόρ.

Το ρεκόρ στο Άλμα εις ύψος καταρρίφθηκε στο Πρωτάθλημα του 2003 που διεξήχθει στη Στοκχόλμη, από την Καΐσα Μπέρκβιστ της Τούρεμπεργκς ΦΚ, με επίδοση 2.00,[18] καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ της το 2000, με επίδοση 1.94[12], ένα ρεκόρ που διήρκησε τρία χρόνια. Η Καΐσα Μπέρκβιστ έχει πραγματοποιήσει το σημερινό Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ρεκόρ με επίδοση 2.08[19][20].

Το ρεκόρ στο Άλμα επί κοντώ πραγματοποιήθηκε το 2015 στη Στοκχόλμη, από την Αντζέλικα Μπένκτσον της Χασέλμπι ΣΚ, με επίδοση 4.60[9]. Η Μπένκτσον κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ της ένα χρόνο πριν το 2014, με επίδοση 4.58[12]. Το παρόν Ευρωπαϊκό ρεκόρ είναι 5.01[19] και το αντίστοιχο Παγκόσμιο είναι 5.02[20].

Στο Άλμα εις μήκος, το ρεκόρ σημειώθηκε στο Μάλμε το 1993, από την Έρικα Γιόχανσον, της Μόλνταλς ΑΙΚ, με επίδοση 6.78,[18] καταρρίπτοντας ένα ρεκόρ που διήρκησε δώδεκα χρόνια, αυτό της Λένα Γουόλιν της Μάλμε ΑΙ, το 1981, με επίδοση 6.32[12]. Το σημερινό Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ρεκόρ είναι 7.37[19][20].

Η Αντζέλικα Μπένκτσον που έσπασε το ρεκόρ Πρωταθήματος στο άλμα επί κοντώ το 2015.

Το ρεκόρ στο Άλμα εις τριπλούν καταρρίφθηκε στο Πρωτάθλημα του 2004 που διεξήχθει στο Γκέτεμποργκ, από την Καμίλα Γιόχανσον της ΙΦΚ Βέξιε, με επίδοση 13.95.[18] Η Γιόχανσον κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ της που διήρκησε τέσσερα χρόνια, αυτό του 2000, με επίδοση 13.84[12]. Το παρόν Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ρεκόρ είναι 15.36[19][20].

Ρίψεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το ρεκόρ στη Σφαιροβολία πραγματοποιήθηκε το 2008 στο Μάλμε, από την Ελένα Ένγκμαν της Ριβιέρα ΦΙ, με επίδοση 18.05.[18] Η Ένγκμαν κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ της ένα χρόνο πριν το 2007, με επίδοση 17.46[12]. Το σημερινό Ευρωπαϊκό και το αντίστοιχο Παγκόσμιο ρεκόρ είναι 22.50[19][20].

Στη Ρίψη βάρους 9,08 κιλών, το ρεκόρ σημειώθηκε στο Νορσέπινγκ το 2013, από την Tracey Άντερσον της Ουλλεβί ΦΚ, με επίδοση 21.14,[18] καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ της που ήταν το 2011, με επίδοση 19.80[12], ένα ρεκόρ που διήρκησε δύο χρόνια.

Σύνθετα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το ρεκόρ στο Πένταθλο καταρρίφθηκε στο Πρωτάθλημα του 2010 που διεξήχθει στη Στοκχόλμη, από την Τζέσικα Σάμιουελσον της Χασέλμπι ΣΚ, με επίδοση 4.476,[18] καταρρίπτοντας αυτό της Μόνικα Γουέστεν της ΙΦ Γκότα Κάρλσταντ, το 1992, με επίδοση 4.471[12], ένα ρεκόρ που διήρκησε δεκαοκτώ χρόνια. Το παρόν Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ρεκόρ είναι 5.013[19][20].

Σκυταλοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το ρεκόρ στα 4 x 200 μέτρα σκυταλοδρομία πραγματοποιήθηκε το 2012 στο Έρεμπρο, από τις Μαρί Σούνερφορς, Φελίσια Μπέργκλιντ, Γκλάντις Μπαμανέ και Μόα Χέλμερ της Σπαρβάγκενς ΦΚ, με επίδοση 1:38.25.[18] Η ομάδα της σκυταλοδρομίας κατέρριψε το ρεκόρ του 2007, της Μάλμε ΑΙ, με επίδοση 1:39.64[12]. Σήμερα το Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο ρεκόρ είναι 1:32.41[19][20].

Αγώνισμα Ρεκόρ Αθλητής(ες) Σύλλογος Ημερομηνία Τόπος Παρ.
60 μέτρα 7.17 Λίντα Χάγκλουντ Χανβίκενς ΣΚ 1978 Φαλούν [18]
200 μέτρα 23.15 Ιρένε Έκελουντ Κιλς ΑΙΚ 2013 Νορσέπινγκ [18]
400 μέτρα 53.02 Μόα Χέλμερ Σπαρβάγκενς ΦΚ 2012 Έρεμπρο [18]
800 μέτρα 2:03.36 Άννα Σιλβάντερ ΙΦΚ Λιντίνγκο 2015 Στοκχόλμη [9]
1500 μέτρα 4:10.86 Μολίν Εβερλοφ Σπαρβάγκενς ΦΚ 1998 Εσκιλστούνα [18]
3000 μετρα 9:00.94 Σάρα Γουέντλαντ Χασέλμπι ΣΚ 1996 Μπορλάνζ [18]
60 μέτρα με εμπόδια 7.96 Σουζάνα Καλούρ Φαλού ΙΚ 2004 Γκέτεμποργκ [18]
Άλμα εις ύψος 2.00 Καΐσα Μπέρκβιστ Τούρεμπεργκς ΦΚ 2003 Στοκχόλμη [18]
Άλμα επί κοντώ 4.60 Αντζέλικα Μπένκτσον Χασέλμπι ΣΚ 2015 Στοκχόλμη [9]
Άλμα εις μήκος 6.78
6.79
Έρικα Γιόχανσον Μόλνταλς ΑΙΚ 1993 Μάλμε [18]
Άλμα εις τριπλούν 13.95 Καμίλα Γιόχανσον ΙΦΚ Βέξιε 2004 Γκέτεμποργκ [18]
Σφαιροβολία 18.05 Ελένα Ένγκμαν Ριβιέρα ΦΙ 2008 Μάλμε [18]
Ρίψη βάρους 9,08 κιλών 21.14 Tracey Άντερσον Ουλλεβί ΦΚ 2013 Νορσέπινγκ [18]
Πένταθλο 4.476 Τζέσικα Σάμιουελσον Χασέλμπι ΣΚ 2010 Στοκχόλμη [18]
4 x 200 μ. σκυταλοδρομία 1:38.25 Μαρί Σούνερφορς
Φελίσια Μπέργκλιντ
Γκλάντις Μπαμανέ
Μόα Χέλμερ
Σπαρβάγκενς ΦΚ 2012 Έρεμπρο [18]

* = Τα συνδυασμένα αγωνίσματα και συγκεκριμένα το Πένταθλο στις γυναίκες, διεξάγεται πολλές φορές και σε άλλη περιοχή με διαφορετική ημερομηνία η οποία αποτελεί μέρος του Πρωταθλήματος.

Καταργηθέντα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα αγωνίματα που πλέον δεν υφίστανται στο σημερινό πρόγραμμα, τα ρεκόρ που σημειώθηκαν στις γυναίκες ήταν στα 4 x 2 μέτρα σκυταλοδρομία το 1975[12], στα 4 x 400 μέτρα σκυταλοδρομία το 1974[12], στη Ρίψη βάρους 10,00 κιλών το 2005[12], στο Άλμα εις μήκος άνευ φοράς το 1962[12] και στο Έξαθλο το 1990[12].

Στα 4 x 2 μέτρα σκυταλοδρομία, το ρεκόρ σημειώθηκε το 1975 στο Γκέτεμποργκ, στην πρώτη και μοναδική διεξαγωγή του αγωνίματος, από την ομάδα της Γκέτεμποργκς ΚΙΚ με επίδοση 3:48.4[12].

Το ρεκόρ στα 4 x 400 μέτρα σκυταλοδρομία πραγματοποιήθηκε το 1974 στο Φαλούν, στην πρώτη και μοναδική διεξαγωγή του αγωνίματος, από την ομάδα της Γκέτεμποργκς ΚΙΚ, με επίδοση 4:00.4[12].

Στη Ρίψη βάρους 10,00 κιλών, το ρεκόρ πραγματοποιήθηκε το 2005 στο Μάλμε, από την Σεσίλια Νίλσον της ΙΚ Ίμερ, με επίδοση 20.42[12]. Η Νίλσον κατέρριψε το προηγούμενο ρεκόρ της Άννα Σόντερμπεργκ της Ουλλεβί ΦΚ, το 2003, με επίδοση 18.71[12], ένα ρεκόρ που διήρκησε δύο χρόνια.

Το ρεκόρ στο Άλμα εις μήκος άνευ φοράς, σημειώθηκε το 1962, από την Γκουνίλα Σέντερστρομ, της Μάλμε ΑΙ, με επίδοση 2.85[12], καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ της ένα χρόνο πριν το 1961, με επίδοση 2.78[12].

Στο Έξαθλο, το ρεκόρ πραγματοποιήθηκε το 1990 στο Γκέτεμποργκ, από την Μόνικα Γουέστεν, της ΙΦ Γκότα Κάρλσταντ, με επίδοση 5.473[12], καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ της ένα χρόνο πριν το 1989, με την Χουντίνγκε ΑΙΣ, με επίδοση 5.419.[12]

Πίνακας ρεκόρ [12]
Αγώνισμα Ρεκόρ Αθλητής(ες) Σύλλογος Ημερομηνία Τόπος
4 x 2 μ. σκυταλοδρομία 3:48.4 Άγνωστοι Γκέτεμποργκς ΚΙΚ 1975 Γκέτεμποργκ
4 x 400 μ. σκυταλοδρομία 4:00.4 Άγνωστοι Γκέτεμποργκς ΚΙΚ 1974 Φαλούν
Ρίψη βάρους 10,00 κιλών 20.42 Σεσίλια Νίλσον ΙΚ Ίμερ 2005 Μάλμε
Άλμα εις μήκος άνευ φοράς 2.85 Γκουνίλα Σέντερστρομ Μάλμε ΑΙ 1962 Άγνωστος
Έξαθλο 5.473 Μόνικα Γουέστεν ΙΦ Γκότα Κάρλσταντ 1990 Γκέτεμποργκ

Aνά σύλλογο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο τρέχον πρόγραμμα των αγωνισμάτων, είκοσι[9][18] σύλλογοι έχουν πραγµατοποιήσει τα ρεκόρ του Πρωταθλήματος. Στην πρώτη θέση των συλλόγων βρίσκεται η Χασέλμπι ΣΚ με πέντε[9][18] ρεκόρ, που πραγματοποιήθηκαν τις περιόδους 1996, 2010, 2013, 2014 και 2015[9][18]. Την δεύτερη θέση συμπληρώνει η Σπαρβάγκενς ΦΚ με τέσσερα[18] ρεκόρ, που σημειώθηκαν τις περιόδους 1998, 2009 και δύο το 2012[18]. Την τρίτη θέση καταλαμβάνουν με δύο[9][18] ρεκόρ, οι ομάδες Έργκριτε ΙΣ, Κιλς ΑΙΚ, ΙΦΚ Λιντίνγκο και Μάλμε ΑΙ, που πραγματοποιήθηκαν τις περιόδους 1992, 2002, 2008 2007 (2), 2013, 2014 και 2015[9][18].

Πίνακας ρεκόρ ανά σύλλογο [18]
Σύλλογος Ανδρών Γυναικών Σύνολο Χρονιές ρεκόρ
Χασέλμπι ΣΚ 2 3 5 1996, 2010, 2013, 2014, 2015
Σπαρβάγκενς ΦΚ 1 3 4 1998, 2009, 2012 (2)
Έργκριτε ΙΣ 2 0 2 2002, 2008
Κιλς ΑΙΚ 1 1 2 2007, 2013
ΙΦΚ Λιντίνγκο 1 1 2 1992, 2015
Μάλμε ΑΙ 2 0 2 2007, 2014
ΙΦΚ Βέξιε 0 1 1 2004
ΙΦ Γκότα Κάρλσταντ 1 0 1 2007
Ενχόρνα ΙΦ 1 0 1 2004
ΙΦ Κβιλ 1 0 1 2007
Μόλνταλς ΑΙΚ 0 1 1 1993
Ουλλεβί ΦΚ 0 1 1 2013
Ριβιέρα ΦΙ 0 1 1 2008
Σόντερτορνς ΦΦ 1 0 1 1990
Τούρεμπεργκς ΦΚ 0 1 1 2003
Φαλού ΙΚ 0 1 1 2004
Χάμαρμπυ ΙΦ 1 0 1 2013
Χανβίκενς ΣΚ 0 1 1 1978
Χελένεχολμς ΙΦ 1 0 1 1997
ΙΦΚ Χέλσινγκμποργκς 1 0 1 2004

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 1,15 1,16 1,17 1,18 1,19 1,20 1,21 1,22 1,23 1,24 1,25 1,26 1,27 1,28 1,29 1,30 1,31 1,32 1,33 1,34 1,35 1,36 1,37 1,38 1,39 1,40 1,41 1,42 1,43 1,44 1,45 1,46 1,47 1,48 1,49 1,50 1,51 Λέναρτ Julin (Φεβρουάριος 1999).Σουηδική Ομοσπονδία Στίβου - Σουηδικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου - Ιστορικό - Διοργανώσεις (1966 - 2013), friidrott.se, Ανακτήθηκε 7 Φεβρουαρίου 2015 (Σουηδικά)
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 ΙΦ Γκότα Κάρλσταντ - 10 καλύτερες επιδόσεις κλειστού στίβου - Ανδρών - Σύνθετα 1988, 1994, 2003, 2009 και 2010, ifgota.se, Ανακτήθηκε 13 Δεκεμβρίου 2015 (Σουηδικά)
  3. 3,0 3,1 3,2 Χελένεχολμς ΙΦ - Ρεκόρ συλλόγου - Κλειστού στίβου - Ανδρών και Γυναικών - Σύνθετα 1992 και 1997, heleneholmsif.se, Ανακτήθηκε 12 Δεκεμβρίου 2015 (Σουηδικά)
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 Τούρεμπεργκς ΦΚ - Κάτοχοι μεταλλίων στον κλειστό στίβο - Ανδρών και Γυναικών - Σύνθετα 1993, 1997, 1999, 2004, 2005 και 2007, turebergfriidrott.se, Ανακτήθηκε 13 Δεκεμβρίου 2015 (Σουηδικά)
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 ΙΦ Γκότα Κάρλσταντ - 10 καλύτερες επιδόσεις κλειστού στίβου - Γυναικών - Σύνθετα 1996, 1998, 2008 και 2009, ifgota.se, Ανακτήθηκε 13 Δεκεμβρίου 2015 (Σουηδικά)
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 Σουηδικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου Συνθέτων 2013 - Αποτελέσματα, telekonsultarena.se, Ενημερώθηκε 8 και 10 Φεβρουαρίου 2013, Ανακτήθηκε 3 Μαρτίου 2015 (Σουηδικά)
  7. 7,0 7,1 7,2 Σουηδικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2014 - Αποτελέσματα, trackandfield.se, Ενημερώθηκε 22 και 23 Φεβρουαρίου 2014, Ανακτήθηκε 10 Μαρτίου 2015 (Σουηδικά)
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 8,4 Σουηδικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου Συνθέτων 2014 - Αποτελέσματα, telekonsultarena.se, Ενημερώθηκε 8 και 9 Φεβρουαρίου 2014, Ανακτήθηκε 3 Μαρτίου 2015 (Σουηδικά)
  9. 9,00 9,01 9,02 9,03 9,04 9,05 9,06 9,07 9,08 9,09 9,10 9,11 9,12 9,13 9,14 9,15 9,16 9,17 9,18 9,19 9,20 9,21 9,22 9,23 9,24 9,25 9,26 9,27 9,28 9,29 9,30 9,31 9,32 9,33 9,34 9,35 9,36 9,37 9,38 9,39 9,40 9,41 9,42 9,43 9,44 9,45 9,46 9,47 9,48 9,49 9,50 9,51 9,52 9,53 9,54 9,55 9,56 9,57 Σουηδικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2015 - Αποτελέσματα, livetiming.se, Ενημερώθηκε 21 και 22 Φεβρουαρίου 2015, Ανακτήθηκε 23 Φεβρουαρίου 2015 (Σουηδικά)
  10. 10,0 10,1 10,2 10,3 10,4 10,5 10,6 Σουηδικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου Συνθέτων 2015 - Αποτελέσματα, smfriidrott.com, Ενημερώθηκε 7 και 8 Φεβρουαρίου 2015, Ανακτήθηκε 3 Μαρτίου 2015 (Σουηδικά)
  11. 11,0 11,1 ISM 2017 till Växjö, ifkvaxjo.myclub.se, Ανακτήθηκε 21 Δεκεμβρίου 2015 (Σουηδικά)
  12. 12,000 12,001 12,002 12,003 12,004 12,005 12,006 12,007 12,008 12,009 12,010 12,011 12,012 12,013 12,014 12,015 12,016 12,017 12,018 12,019 12,020 12,021 12,022 12,023 12,024 12,025 12,026 12,027 12,028 12,029 12,030 12,031 12,032 12,033 12,034 12,035 12,036 12,037 12,038 12,039 12,040 12,041 12,042 12,043 12,044 12,045 12,046 12,047 12,048 12,049 12,050 12,051 12,052 12,053 12,054 12,055 12,056 12,057 12,058 12,059 12,060 12,061 12,062 12,063 12,064 12,065 12,066 12,067 12,068 12,069 12,070 12,071 12,072 12,073 12,074 12,075 12,076 12,077 12,078 12,079 12,080 12,081 12,082 12,083 12,084 12,085 12,086 12,087 12,088 12,089 12,090 12,091 12,092 12,093 12,094 12,095 12,096 12,097 12,098 12,099 12,100 12,101 12,102 12,103 12,104 12,105 12,106 12,107 12,108 12,109 12,110 12,111 12,112 12,113 12,114 12,115 12,116 12,117 12,118 12,119 12,120 12,121 12,122 12,123 12,124 12,125 12,126 12,127 12,128 12,129 12,130 12,131 12,132 12,133 12,134 12,135 12,136 12,137 12,138 12,139 Σουηδικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου - Διοργανώσεις - Αγωνίσματα - Πρωταθλητές - Σύλλογοι - Επιδόσεις (1913 - 2014), iof2.idrottonline.se, Ανακτήθηκε 23 Φεβρουαρίου 2015 (Σουηδικά)
  13. Σουηδικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2007 - Αποτελέσματα, iof2.idrottonline.se, Ενημερώθηκε 24 και 25 Φεβρουαρίου 2007, Ανακτήθηκε 10 Μαρτίου 2015 (Σουηδικά)
  14. Σουηδικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2008 - Αποτελέσματα (Live), friidrott.se, Ενημερώθηκε 23 και 24 Φεβρουαρίου 2008, Ανακτήθηκε 10 Μαρτίου 2015 (Σουηδικά)
  15. Σουηδικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2013 - Αποτελέσματα, trackandfield.se, Ενημερώθηκε 15 και 17 Φεβρουαρίου 2013, Ανακτήθηκε 10 Μαρτίου 2015 (Σουηδικά)
  16. Σουηδικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου - Διοργανώσεις - Αγωνίσματα - Πρωταθλητές - Επιδόσεις (1960 - 1966), gbrathletics, του περιοδικού Athletics Weekly, Ανακτήθηκε 3 Μαρτίου 2015 (Αγγλικά)
  17. 17,0 17,1 17,2 Σουηδική Ομοσπονδία Στίβου - Στάδια Κλειστού Στίβου - Στατιστικά, friidrott.se, Ανακτήθηκε 12 Δεκεμβρίου 2015 (Σουηδικά)
  18. 18,00 18,01 18,02 18,03 18,04 18,05 18,06 18,07 18,08 18,09 18,10 18,11 18,12 18,13 18,14 18,15 18,16 18,17 18,18 18,19 18,20 18,21 18,22 18,23 18,24 18,25 18,26 18,27 18,28 18,29 18,30 18,31 18,32 18,33 18,34 18,35 18,36 18,37 18,38 18,39 18,40 18,41 18,42 18,43 18,44 18,45 18,46 18,47 18,48 18,49 18,50 18,51 18,52 18,53 18,54 18,55 18,56 18,57 18,58 18,59 18,60 18,61 18,62 18,63 18,64 18,65 18,66 18,67 18,68 18,69 18,70 18,71 18,72 18,73 18,74 18,75 18,76 18,77 18,78 18,79 18,80 Σουηδική Ομοσπονδία Στίβου - Σουηδικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου - Ρεκόρ Πρωταθλήματος friidrott.se, Ενημερώθηκε 24 Φεβρουαρίου 2014, Ανακτήθηκε 10 Φεβρουαρίου 2015 (Σουηδικά)
  19. 19,00 19,01 19,02 19,03 19,04 19,05 19,06 19,07 19,08 19,09 19,10 19,11 19,12 19,13 19,14 19,15 Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Κλασικού Αθλητισμού - Ευρωπαϊκά Ρεκόρ Κλειστού Στίβου - Γυναικών european-athletics.org, Ενημερώθηκε 20 Ιανουαρίου 2015, Ανακτήθηκε 12 Φεβρουαρίου 2015 (Αγγλικά)
  20. 20,00 20,01 20,02 20,03 20,04 20,05 20,06 20,07 20,08 20,09 20,10 20,11 20,12 20,13 20,14 20,15 Παγκόσμια Ομοσπονδία Κλασικού Αθλητισμού - Παγκόσμια Ρεκόρ Κλειστού Στίβου - Γυναικών iaaf.org, Ανακτήθηκε 12 Φεβρουαρίου 2015 (Αγγλικά)
  21. 21,00 21,01 21,02 21,03 21,04 21,05 21,06 21,07 21,08 21,09 21,10 21,11 21,12 21,13 Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Κλασικού Αθλητισμού - Ευρωπαϊκά Ρεκόρ Κλειστού Στίβου - Ανδρών european-athletics.org, Ενημερώθηκε 20 Ιανουαρίου 2015, Ανακτήθηκε 12 Φεβρουαρίου 2015 (Αγγλικά)
  22. 22,00 22,01 22,02 22,03 22,04 22,05 22,06 22,07 22,08 22,09 22,10 22,11 22,12 22,13 Παγκόσμια Ομοσπονδία Κλασικού Αθλητισμού - Παγκόσμια Ρεκόρ Κλειστού Στίβου - Ανδρών iaaf.org, Ανακτήθηκε 12 Φεβρουαρίου 2015 (Αγγλικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]